เมื่อเด็กไทยได้เข้าร่วมทีมเชียร์ลีดเดอร์ที่อเมริกา !

               สวัสดีค่ะน้องๆ ชาว Dek-D.com .... มาๆๆๆ เจอกันทุกวันพฤหัสกับ พี่เป้ และเล่าประสบการณ์เด็กนอกเช่นเคย สำหรับเรื่องราวในวันนี้ขอบอกว่าพิเศษมากๆ อีกแล้ว (จริงๆ ก็พิเศษทุกครั้งเพราะน้องๆ น่ารัก ^^) เพราะเจ้าของเรื่องวันนี้เป็นสาวน้อยน่ารักมากกก มีดีกรีการันตีความน่ารักด้วยผลงานการถ่ายแบบลงคอลัมน์ Meet และ TVC 10 ปี Dek-D.com ชุด "ความเชื่อ"

               ส่วนเนื้อหาเรื่องราวในวันนี้ค่อนข้างเป็นเรื่องที่ยาวมาก แต่ พี่เป้ อ่านแล้วเพลินมากๆ เพราะสนุกและได้ข้อคิดเยอะทีเดียว โดยเฉพาะการมีโอกาสได้เข้าร่วมทีมเชียร์ลีดเดอร์ของไฮสคูลที่อเมริกานี่เป็นอะไรที่สุดยอดจริงๆ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เราไปอ่านกันเลยดีกว่า !!

             สวัสดีค่ะ ชื่อ "เตย" เมษินี เจตวงษ์  จบจากสตรีวิทยา 2 ตอนนี้เรียนอยู่คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ค่ะ เตยจะมาเล่าประสบการณ์ที่เตยได้ไปแลกเปลี่ยนจากประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อ 2 ปีที่แล้วค่ะ เตยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนโครงการ AFS ไปที่รัฐ Pennsylvania , USA ค่ะ

             เตยลงชมรมเยอะมาก  มีชมรมคอรัส(ทั้งที่ร้องเพลงไม่เป็น) ชมรมเพื่อสิ่งแวดล้อม และก็ชมรมวาดภาพ คือที่ลงชมรมไปเยอะๆ เป็นเพราะเตยอยากหาเพื่อนและก็หากิจกรรมทำ ยังดีกว่ากลับบ้านไปแล้วนั่งแกร่ว อย่างชมรมวาดภาพ เตยก็จะวาดพวกตัวการ์ตูนเอนิเมะ เค้าก็จะตื่นเต้นมากเค้าก็เลยชอบคิดว่าเตยมาจากญี่ปุ่น (พวกเค้าชอบอ่าน manga มากๆ) ชมรมนี้เค้าทำนิตยสารประจำเทอม แล้วรูปภาพของเตยที่วาดเกี่ยวกับวันฮาโลวีนก็ได้รับคัดเลือกให้เป็นหน้าปกของนิตยสารเทอมนั้นด้วย รูปห่วยๆ นั่นแหละ ฮ่าๆๆๆ

             ส่วนกิจกรรมกีฬา เตยก็ลองเล่น baseball แบบไม่ได้จริงจัง แต่ก็สนุกดี แล้วก็มาลงกีฬาจริงจังก็คือ Cheerleader ของโรงเรียน เพราะเพื่อนสนิทของเตยคือ "เอริก้า" เค้าอยู่ชมรมนี้ การที่ได้มาร่วมทีมกับ Cheerleading ทำให้รู้จักเพื่อนจากต่างโรงเรียนเยอะขึ้นมากๆ เพราะว่าได้ไปแข่งกับหลายๆ โรงเรียนในรัฐใกล้เคียง แล้วก็ได้รู้จักหนุ่มๆ นักบอลหล่อๆ ด้วยนะคะ ฮ่าๆๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกลค่ะ ส่วนใหญ่เราก็เป็นเพื่อนๆ กันทั้งนั้นแหละค่ะ แต่ขอบอกว่าซ้อมโหดมากๆ วิ่งรอบสนามทุกวัน วันไหนหิมะตกก็ยังคงต้องวิ่งนะคะ วิ่งในโรงเรียน ตรงทางเดินนั่นแหละค่ะ

             เรื่องของกิจกรรมเชียร์  การฝึกก็หนักพอสมควร แต่สาวๆ ที่นี่เค้าถึกกันอยู่แล้วล่ะค่ะ  เพราะว่าเด็กที่นี่เค้าเรียน Gym(วิชาพละ) กันตั้งแต่เด็ก แล้ววิชา Gym เนี่ย เค้ามีทุกวันเลยล่ะค่ะ แถมเค้าเอาจริงเอาจังกับวิชานี้มากๆ ออกกำลังกายกันจริงจัง เล่นกีฬากันจริงจัง พอมาเทียบกับชั่วโมงพละศึกษาที่เตยเคยเรียนนี่ช่างต่างกันมากจริงๆ ที่นี่เตยต้องวิ่งรอบสนามใหญ่ประมาณ 5 รอบทุกวัน แล้วก็ต้องซิทอัพ 150 ครั้ง แถมต้องวิดพื้นอีก 40 ครั้ง สำหรับผู้หญิงคือเป็นเรื่องปกติของเค้า แต่ไอ้วิดพื้นเนี่ยเตยทำไม่ได้จริงๆ เลยขอเค้าว่าขอวิดแค่ 10 ครั้ง พอ ปวดแขนที่สุดในโลกกก !  สาวๆที่นี่เค้าหุ่นเฟิร์มกันมากๆ เลย แบบว่าดูแล้วรู้สึกว่าแข็งแรง ปกป้องเราได้แน่ๆ 5555

             หลังจากที่เตยเรียน Gym เสร็จในทุกวัน ก็ต้องมาฝึกเชียร์ลีดเดอร์อีกตอนเย็นๆ หลังเลิกเรียน  เตยต้องไปฝึกซ้อมที่อีกโรงเรียนหนึ่งที่อยู่ใกล้ โดยจะมีรถรับส่งไปที่โรงเรียนนั้น เพราะมีสมาชิกจากโรงเรียนนั้นอยู่ในทีมของเราด้วยค่ะ ตอนแรกเตยคิดว่าพวกสาวๆ ในทีมต้องแรงๆ ร้ายๆ แน่ๆ แบบว่าเตยดูหนังมากไป 555 แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลยค่ะ เพื่อนๆ น่ารักมาก มีน้ำใจแล้วก็ช่วยเหลือเราทุกเรื่องจริงๆ

             ในทีม ... นอกจากเตยต้องเต้นท่าเชียร์แล้ว เตยยังต้องคอยพยุงเพื่อนขึ้นไปข้างบนเวลาที่ต้องต่อตัวโชว์ จริงๆ เค้าจะให้เตยขึ้นไปข้างบนด้วยแหละ แต่เตยไม่ไหวจริงๆ คือเตยกลัวความสูง 555  ถ้าให้ต้องกระเด้งขึ้นไปข้างบน มีหวังเป็นลมแน่ๆ เลยค่ะ ส่วนจะให้เป็นฐานคอยรับเพื่อนก็ทำไม่ได้ เพราะเตยยังฝึกไม่มากพอ และแขนก็ไม่สามารถรับน้ำหนักเพื่อนได้ (เพื่อนประมาณ 2 คน) เลยต้องแปลงร่างเป็นเสาค้ำยัน 5555 ตอนแรกเตยก็มีปัญหากับเพื่อนบางคนในทีม บางคนไม่พอใจเพราะว่าเห็นว่าโค้ชชอบอ่อนการฝึกให้เตย เตยก็เกรงใจเพื่อนๆ นะ แต่บางครั้งก็ต้องเข้าใจว่าเตยไม่ได้ฝึกมาเหมือนเพื่อนๆ เลยฝึกท่าบางท่าได้ไม่มาก แต่พอหลังๆ เราฝึกไปเรื่อยๆ เราก็ทำได้ แล้วก็พออยู่ด้วยกันนานๆ ปัญหาและช่องว่างที่มีระหว่างกันมันก็ลดน้อยลงตามไปด้วย อย่างว่าแหล่ะค่ะ เรื่องบางเรื่องมานั่งอธิบายหรือพิสูจน์ภายในวันเดียวไม่ได้หรอก มันต้องใช้เวลา .... เวลา และเวลา 

              พอต้องไปแข่งกับโรงเรียนในรัฐเดียวกัน  ตอนแรกเตยตื่นเต้นมากกกกกกกกก สถานที่แข่งก็คือใน Gym ของโรงเรียนที่เป็นโรงเรียนเจ้าภาพนั่นแหล่ะค่ะ เพื่อนๆ ก็ให้กำลังใจกันและกัน สุดท้ายการแข่งขันก็ดำเนินไปด้วยดี แถมทีมเราชนะด้วยนะคะ ดีใจมากๆ เลย ตอนนั้นโฮสท์ไปดูด้วย ภูมิใจมากๆ

             เรื่องแปลกๆ ที่ไม่น่าจดจำก็มีนะคะ อย่างเตยไป Hang out กับเพื่อนที่นั่น ส่วนมากก็จะไปกับเอริก้า แล้วก็เพื่อนๆ ในชมรมเชียร์ลีดเดอร์นั่นแหล่ะค่ะ ก็มักจะไปเล่นกันอยู่ที่บ้านเพื่อน พาเคเซียไปด้วย พวกเพื่อนๆ ก็มักจะเล่น pool หรือไม่ก็เล่น Wii หรือไม่ก็ดูหนัง แต่ที่จะเล่าเนี่ย!! เพราะพวกเค้าอยากทำอย่างอื่นกันซะมากกว่า !!

             วันนั้นเตยก็ตามเอริก้าไปบ้านของแฟนเค้าตามปกติ เพราะปกติพวกเราก็จะไปทำอะไรกินกัน นั่งคุยชิลๆ แต่วันนั้นมีเพื่อนๆ ของแฟนเค้ามาเยอะมาก แล้วเพื่อนๆ เค้าก็เป็นพวกผู้ชายท่าทางแบ๊ดบอยมากๆ ด้วย เหมือนพวกที่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะปัญหาเยอะนั่นแหละค่ะ ตัวเอริก้าเองก็ไม่ได้ชอบเพื่อนพวกนี้นักหรอกนะคะ ตอนนั้นเตยอยู่ที่ห้องนั่งเล่นตามปกติ มีเพื่อนๆ เยอะมาก ทั้งหญิงชาย บางคนก็พาแฟนมาก็มี เตยก็นั่งเล่นกับเคเซียไปเรื่อยๆ พอค่ำๆ พวกเค้าก็เริ่มกินเบียร์กันจนเมา แล้วเตยก็สังเกตเห็นเหมือนเค้าจะเล่นยากันด้วย เพราะเอริก้ากระซิบมา เตยก็เริ่มอยากกลับบ้านแล้ว เลยขอให้เอริก้าพาขับรถไปส่งหน่อย แต่เอริก้าก็ติดแฟนเสียเหลือเกิน

            เตยกับเคเซียก็เริ่มเครียดมากๆ เพราะว่าพวกเค้าทั้งไม่มีมารยาท และพูดจาทำท่าทางลามกมากๆ ตอนนั้นเตยโกรธมากๆ แล้วก็คิดอย่างเดียวคือจะออกไปจากที่นี่ให้ได้ ถึงแม้โทรไปหาที่บ้านเค้าก็ออกมารับไม่ได้เพราะแม่ไม่ขับรถตอนกลางคืน และพ่อก็ยังไม่กลับ ต่อมาบรรยากาศเริ่มแย่ลง คือพวกเค้าเมามาก และดูเหมือนจะเริ่มจะมีอะไรกันตรงนั้นทีเดียว  = =" เท่านั้นแหละค่ะ เตยกับเคเซียทนไม่ไหวแล้ว เลยเดินออกจากบ้านมาเลย แล้วก็เดินไปตามทางเดินที่เปลี่ยวมากๆ เพราะบ้านเค้าอยู่ไกลจากชุมชนมากๆ (บ้านริมทะเลสาป) เดินมาตามทางมืดๆ ข้างถนนเป็นป่าและไร่ข้าวโพด ต้องเดินไปอีกประมาณสองกิโลถึงจะเจอถนนสายหลัก สรุปกว่าจะถึงบ้านก็ประมาณเที่ยงคืน ถือเป็นคืนหฤโหดมากๆ เตยยังคิดอยู่เลยว่าถ้าไม่มีเคเซีย เตยจะออกมาคนเดียวยังไง จะเดินออกมาคนเดียวสองกิโลไหวหรือเนี่ย???? เพราะตามทางดูแล้วเปลี่ยวและน่ากลัวมากกกก  หรือไม่เตยคงจะหลบอยู่ในห้องน้ำบ้านแฟนของเอริก้าเนี่ยแหละ ปิดประตูแล้ว lock ซะเลย ฮ่าๆๆๆๆ แต่เรื่องนี้ทำให้เตยอยากจะบอกน้องๆ ทุกคนว่า ถึงแม้ว่าเพื่อนของเราจะน่ารัก ไว้ใจได้ แต่เวลาคบเพื่อนก็ต้องดูด้วยนะคะ ว่าเพื่อนของเราคบเพื่อนแบบไหน แล้วเราก็ต้องระวังตัวแล้วก็วางตัวให้ดีด้วย เพราะเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้เสมอ ที่สำคัญคือเราต้องตั้งสติและหาทางแก้ปัญหาให้ได้ :D

             โอ้โห ! น้องเตยน่ารักอะ แอบหลงรักเลย 55555 ทั้งน่ารักและมีความสามารถแบบนี้ ขอปรบมือให้ดังๆ เลยค่ะ !! แต่ก็อย่างที่น้องเตยว่าว่าใจที่เข้มแข็งนั้น ต้องเริ่มด้วยที่ตัวเราเอง เพราะฉะนั้นใครที่กำลังจะเดินทางไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน อย่าลืมฟิตจิตใจกันด้วยนะคะ ^^ ส่วนใครมีประสบการณ์เด็กนอกสนุกๆ อยากจะแบ่งปันกับเพื่อนๆ บ้าง ก็สามารถส่งมาได้ที่ pay@dek-d.com พี่เป้ เอามาลงให้แน่นอน

               และอย่าลืม !! อัปเดทข่าวคราวเรียนต่อเมืองนอกเร็วก่อนใครได้ที่แฟนเพจของคอลัมน์เรียนต่อนอก คลิกเข้าไปเป็นแฟนคลับได้ที่รูปข้างล่างเลยค่ะ

หากต้องการนำบทความไปเผยแพร่ยังเวบไซต์อื่น กรุณาอ้างอิงถึงแหล่งที่มา
หรือหากต้องการนำไปใช้อย่างเป็นทางการ กรุณาติดต่อทีมงานเจ้าของบทความ