เด็กนอกดวงซวย โดนหาว่าขายยาในโรงเรียน !

              สวัสดีค่ะน้องๆ ชาว Dek-D.com .... มาแล้วๆๆ มาเจอกับ พี่เป้ และคอลัมน์เล่าประสบการณ์เด็กนอกเช่นเคยทุกๆ วันพฤหัสนะคะ ^^ ช่วงนี้ก็เป็นช่วงเดือนธันวาคม เดือนที่มีวันหยุดเยอะมากๆ จนทำให้ใครๆ หลายคนรวมถึง พี่เป้ แอบขี้เกียจไปตามๆ กัน แหะๆ แต่ถึงยังไง ก็ไม่ลืมเอาประสบการณ์เด็กนอกมาฝากแน่นอนค่ะ ! สำหรับวันนี้เป็นเรื่องราวส่งตรงจากอเมริกา ซึ่งน้องเจ้าของเรื่องนี้เป็นผู้ชายล่ะค่ะ ว้าวววว !! ไม่ใช่อะไร คือนานๆ ทีจะมีน้องผู้ชายมาลงอ่ะค่ะ 55555 ไม่รอช้า เราไปอ่านกันเลยดีกว่า

            สวัสดีครับ ผมชื่อ "พีท" เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เมืองแจ็คสันวิล รัฐฟลอริด้า อเมริกา จุดแรกเลยที่อยากมาแลกเปลี่ยนที่นี่เพราะได้ยินคนอื่นเค้าเล่าต่อๆกันมาว่า มาที่นี่แล้วดี เป็นเมืองอิสรภาพ you can do  whatever you want ได้ประสบการณ์ ได้ปลดปล่อย อะไรก็ว่ากันไป แถมยังได้ภาษากลับไปเป็นของแถมอีก นั่นทำให้ผมตัดสินใจมาแลกเปลี่ยนที่เมกานี่แหละครับ

            ฟลอริด้านั้นเป็นรัฐที่คนผิวสีเยอะมากๆ คือโรงเรียนผมเนี่ยคนผิวสีเกินครึ่ง คือเยอะจริงๆ มาแรกๆ ถามว่าเป็นโฮมซิกไหม? เป็นครับ เบื่อมาก อยากกลับบ้านมาก คิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงชีวิตที่ไทยมาก พูดก็ไม่ได้ ฟังก็ไม่รู้เรื่อง แต่พออยู่ไปนานๆ ก็เริ่มปรับตัวได้ แล้วเรื่องที่ปรับตัวอยากๆ อีกอย่างคือเรื่องอาหาร มาอยู่นี่กินแต่พิซซ่า เบอร์เกอร์  ชิ้นใหญ่มาก กินไม่หมด แถมอาหารไทยอยู่นี่ก็แพงเหลือเกิน พอเวลาผ่านไป เริ่มเห็นคนอื่นกินหลายชิ้น แต่เรากินชิ้นเดียวยังไม่หมด ทำไมคนอื่นกินสองชิ้นได้ ก็เลยเริ่มพยายาม ตอนนี้กินสามชิ้นต่อมื้อไปแล้ว ฮ่าๆ

             ส่วนโรงเรียน ผมเรียน 5  วิชาต่อวัน ระบบการเรียนการสอนของที่นี่คือแบบไม่มีอะไรมากมาย ไม่ต้องหน้าดำคร่ำเครียด แต่บางทีจนแบบผมอยู่ม.5แล้วนะ แต่ให้ผมเอาใบไม้มารองใต้กระดาษแล้วระบายสีให้ออกมาเป็นรูปใบไม้ ง่ายไปไหม 5555 แต่ช่วงแรกๆ ไม่ค่อยมีเพื่อนเลย บางคนตอนเรียนคุยกันสนุกดี แต่พอเที่ยงก็ลุกออกไปเลย ผมก็ได้แต่มองตาม ชวนกันบ้างอะไรบ้างก็ได้นะ - -" พอวันต่อมา ก็เดินเลยผ่านเหมือนคนไม่รู้จักกัน ก็เลยงงๆ ฮ่าๆ แต่อยู่นี่เหมือนเค้าไปเรื่อยๆ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับใคร ไม่ได้ต้องแบบว่าเพื่อนสนิทคนนี้นะ ต้องอยู่กลุ่มนี้ ต้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด

             ตอนแรกผมก็ยังไม่ค่อยมีเพื่อน ก็ต้องเป็นเพื่อนกับเอเชียด้วยกันไม่ก็พวกคนจีนไปก่อน ตอนแรกก็เหมือนจะเข้ากันได้นะ พอผ่านไปสักพัก เริ่มรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ ไม่ใช่ว่าเพื่อนคนนี้ไม่ดีนะครับ แต่คงเป็นเพราะผมปรับตัวไม่ได้เอง แล้วคนจีนคนนี้เป็นคนขี้ลืมหน้าลืมหลังมากๆ บางทีไปเที่ยวต่างเมือง ลืมเอากระเป๋าตังค์ไป งงเลย แต่ที่ต้องยอมรับเลยคือความพยายาม คือตู้เสื้อผ้าของเค้าน็อตมันหาย แล้วเค้าก็พยายามนั่งซ่อมอยู่นานมากเค้าก็เรียกเราไปช่วย ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยนะครับ แต่คือเข้าใจป่าว แบบน็อตมันหาย คือจะซ่อมยังไงมันก็ซ่อมไม่ได้ เราก็บอก เออเนี่ย มันซ่อมไม่ได้หรอก เค้ากลับหันมาบอกว่า ถ้าไม่อยากช่วยก็ไม่เป็นไร เราก็เลย อ่าว งั้นก็ตามใจ สรุปจนปัจจุบันนี้มันก็ยังซ่อมไม่ได้ 5555

             พอผ่านไปสักพักก็เริ่มมีเพื่อนกลุ่มใหม่ ต้องบอกก่อนว่า ผมเป็นวัยรุ่นคนนึงที่อาจมียุ่งกับอบายมุขบ้างนิดๆ หน่อยๆ (ตัวอย่างที่ไม่ดีนะครับ) แล้วมีวันนึงผมไปนั่งคุยกับเพื่อนกลุ่มหนึ่งซึ่งพวกนั้นมันก็สูบบุหรี่อยู่หลังโรงเรียน  ผมก็คุยๆ กับเพื่อนว่า เออ มีปาร์ตี้ที่ไหนป่าว คือตั้งแต่มานี่ ยังไม่ได้ไปปาร์ตี้ไหนเลย เค้าก็บอกไม่รู้ดิ เดี๋ยวถ้ามีจะชวนๆ ละกัน เราก็อืมๆ ....... วันต่อมา ปรากฏว่างานเข้าครับ เพราะอาจารย์จับได้ว่าพวกเค้าแอบดูดบุหรี่ในโรงเรียน อาจารย์ก็เรียกเค้าเข้าไปคุยๆ ส่วนผมซวยกว่าครับ !!! เพราะเด็กกลุ่มนั้นคงพูดถึงผมให้อาจารย์ฟังด้วย อาจารย์กับองค์กรเรียกไปคุยเลย ถามว่าผมขายยาพวกกัญชาให้พวกเค้ารึเปล่า เราก็แบบ เฮ้ย ไม่ใช่เลย โดนถามนู่นนี่เยอะมาก โดนสอบสวนทั้งวัน เราก็เล่าความจริงให้เค้าฟังทุกอย่าง ในที่สุดก็รอดมาได้ครับ เพราะเด็กกลุ่มนั้นมีประวัติไม่ดีอยู่แล้ว ผมเลยรอดพ้นเรื่องนี้มาได้อย่างหวุดหวิด

              ส่วนโฮสท์ที่ผมอยู่ด้วยเป็นคนผิวสี ต้องบอกก่อนว่าบ้านผมเป็นบ้านขององค์กร ดังนั้นจึงมีนักเรียนแลกเปลี่ยนอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน 6 คน คล้ายๆ เรื่องรูมเมทอะครับ มีผมเป็นคนไทยคนเดียว แล้วก็มีคนจีนคนนึง มีเพื่อนจากยุโรป จากอังกฤษ จากแอฟริกา คือรวมทุกเชื้อชาติ ฮ่าๆๆ ก็ดีครับไม่เหงา วุ่นวายดี แต่บางทีผมก็ต้องการความเป็นส่วนตัวนะ แล้วโฮสท์ผมเค้าเป็นโค้ชบาสเกตบอล ทำให้ผมได้ไปต่างเมืองบ่อยๆ เพราะมีงานแข่งบาสแล้วบางทีโฮสท์ก็พาไปเที่ยวบ้าง พาไปดิสนีย์แลนด์บ้าง ทำให้คลายเครียดบ้างหลังจากเรียนไม่รู้เรื่อง บวกกับโฮมซิกมาทั้งสัปดาห์

              ส่วนอีกเรื่องนึงที่ผมไม่ชอบโฮสท์เอามากๆ คือโฮสท์เป็นคนอารมณ์ไม่แน่ไม่นอนครับ คือเครื่องล้างจานนะครับ เวลากินข้าวอะไรเสร็จก็จะเอาจานไปใส่ไว้ในนั้น แล้วเวลาไหนที่อ่างมันเต็ม โฮสท์ก็บอกว่าให้วางไว้บนอ่าง เดี๋ยวเค้าจะจัดการเอง แต่แล้ววันดีคืนดี วันไหนโฮสท์อารมณ์เสียมา ก็จะมาปลุกพวกผมตอนตีสองครับ ให้ออกมาล้างจาน แถมยังด่าว่า เครื่องมันเต็ม ทำไมไม่รู้จักล้างจาน หลังจากนั้นมา พอเวลาเครื่องมันเต็ม ผมก็จะล้าง แต่พอผมจะล้าง โฮสท์ก็บอกว่า ไม่ต้องล้าง ทิ้งไว้นั่นละ เดี๋ยวจัดการเอง -*- ไม่รู้จะเอายังไงกันแน่ คืออยู่นี่ผมแอบเก็บกดนิดนึงนะ ไม่เข้าใจอีกว่าโฮสท์คิดอะไร

              การมาอเมริกาในครั้งนี้ได้ประสบการณ์ไปอีกแบบ สอนอะไรผมมาก จากเด็กที่ไม่เคยมีใครมาคุม ใช้ชีวิตอย่างอิสระ ต้องมาเจอโฮสท์ ต้องอยู่บ้านร่วมกับอีกหลายคน ต้องรอว่าเมื่อไหร่เค้าจะพาไปไหน ต้องปรับตัวเข้ากับเพื่อนใหม่ โดนใส่ร้าย จริงๆ ตอนแรกเป็นคนนึงที่ไม่ชอบกฎที่ไทยเอามากๆ แต่พอมาถึงที่นี่แล้วถึงได้รู้ว่า ทุกที่มีกฎครับ กฎของการอยู่ร่วมกันในสังคม การวิ่งหนีไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดี  ใครจะยังไงไม่รู้ แต่สำหรับผมมองว่า ประเทศไทยดีที่สุดครับ ฝากถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่คิดว่ามาเพื่อจะมาเอาอิสระ บอกไว้ก่อนเลยว่าคิดผิดครับ อยู่นี่กฎเค้าเยอะจริงๆ เยอะกว่าไทยมากๆ แต่ก็ไม่เสียหายที่จะลองมาหาประสบการณ์ การมานี่สอนอะไรผมหลายอย่างมาก ทั้งการเอาตัวรอด การใช้ชีวิต ทำให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น แล้วคุณยังจะได้ภาษาเป็นของแถม ครั้งหนึ่งในชีวิตครับ ขอขอบคุณเพื่อนๆ ที่อ่านมาจนจบนะครับ ขอบคุณมากครับ

              โอ้โห ชอบคำปิดท้ายของน้องพีทจัง "ทุกที่มีกฏ" ใช่เลยค่ะ บางคนกะว่าไปเมืองนอก ฉันจะเปรี้ยวฉันจะบ้าฉันจะเหวี่ยงเต็มที่ จริงๆ ถึงจะอิสระกว่าเมืองไทย แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะทำอะไรตามใจได้ทุกอย่างนะคะ เพราะทุกๆ อย่างมันมีขอบเขตของตัวมันเองอยู่แล้ว ^^ ส่วนน้องๆ คนไหนมีประสบการณ์เด็กนอกมันส์ๆ แบบนี้และอยากแชร์กับเพื่อนๆ บ้าง ก็ส่งมาให้ พี่เป้ ได้ที่ pay@dek-d.com เลยค่ะ แล้วเจอกันแน่นอน

                ส่วนใครอยากรู้กฎการใช้ชีวิตมันส์ๆ ผ่านประสบการณ์เด็กนอกที่ไปเรียนต่อและไปดังที่เกาหลี ก็อย่าพลาดพ็อคเกตบุคเล่มใหม่จาก Dek-D Publishing กับ Wonder Prae เมื่อฉันไปดังที่เกาหลี!? มีวางจำหน่ายที่ร้านซีเอ้ดและร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ