4 เดือน เปลี่ยน 4 โฮสท์แฟมิลี่ !! กับ เอริจัง ณ ญี่ปุ่น

    บ้านที่อยู่เป็นบ้านสองชั้น ชั้นล่างเป็นร้านหมอฟัน
 ชั้นบนเป็นบ้าน ช่วงแรกๆ ที่ไปถึงยังไม่เปิดเทอมค่ะ พอ
 เปิดเทอมก็ไปเรียน ได้เพื่อนใหม่เยอะเหมือนกัน เพราะ
 ตารางเป็นแบบเดินเรียน แต่ละคาบก็จะเจอเพื่อนไม่
 เหมือนเดิม แต่โรงเรียนที่เรียนเป็นโรงเรียนเด็กเก่ง เค้า
 ก็จะไม่ได้มาสนใจว่าริเป็นเด็กแลกเปลี่ยน เค้าก็เฉยๆ
 เพราะหน้าตาเราก็เอเชียทั่วไป มันไม่ได้มีความแตก
 ต่างอะไรมากมาย  ที่โรงเรียนมีชมรมด้วยค่ะ ริก็เข้า
 คลับเกาหลี เพราะริชอบ Super Junior ริก็เลยเข้า
 คลับเรื่อยๆ จนได้เพื่อนกลุ่มเดียวกัน เป็นคนญี่ปุ่น 2
  คน และ คนเกาหลี 1 คน
 
    แล้วปัญหาระหว่างริกับโฮสท์ก็เกิดขึ้น คือ โฮสท์
 ชอบเอาริไปเปรียบเทียบกับนักเรียนแลกเปลี่ยนคน
 อื่น คือโฮสท์เค้าเป็นอาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่น แบบ
 เป็นอาสาสมัครสอนคนต่างชาติ เค้าก็มีโอกาสได้
 สอนนักเรียนจากออสเตรเลีย เค้าชอบมาบอกว่า
 แอนนา (คนออสเตรเลีย) เก่งมากเลยนะ แล้วก็
 ชอบถามริว่า รู้มั้ยว่าคำนี้ภาษาญี่ปุ่นคืออะไร พอริ
 ไม่รู้ เค้าก็จะพูดว่า เนี่ยแอนนายังรู้เลยนะ ทำไมริ
 ไม่รู้ล่ะ เหตุการณ์นี้มีบ่อยมากๆ จนเกิดอาการ
 นอยโฮสท์

     จนเวลาผ่านไปสองเดือน ริได้รับโทรศัพท์จากผู้ดูแลโครงการว่า จะต้องย้ายโฮสท์ เพราะว่าลูกชายเค้าที่ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกาจะกลับมาแล้ว เราก็โอเครับทราบ แล้วพอถามว่าแล้วจะย้ายไปที่ไหน เค้าก็บอกว่ายังไม่รู้ ถ้ารู้แล้วจะรีบบอก ริก็แบบ อ้าว จะย้ายอาทิตย์หน้าแล้วยังไม่รู้อีกหรอ อีกอย่างที่ไม่เข้าใจก็คือ ตอนแรกสุดที่ได้ข้อมูลจากโครงการที่เมืองไทย ในเอกสารระบุไว้ว่า เป็น ”ครอบครัวถาวร”  ก็เลยเสียความรู้สึกมากว่าทำไมเป็นแบบนี้ โฮสท์แม่ก็บอกว่า โฮสท์แม่เป็นคนบอกโครงการไม่ให้บอกริเอง แล้วอีกอย่างมันเป็นวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่ไม่ควรบอก ริก็งงๆ เพราะเหมือนเค้าโกหกมากกว่า ริก็รอลุ้นว่าต้องย้ายไปที่ไหน สรุปก็ต้องย้ายไปโยโกฮาม่าค่ะ ก็จากกับโฮสท์แบบเหมือนยังมีอะไรติดค้างในใจกันนิดนึง

      ก่อนวันย้ายไปบ้านเพื่อน ริก็ได้นั่งคุยกับพ่อแม่เพื่อน ก็
 รู้สึกถูกคอมาก เพราะคุยแล้วสนุก ความเห็นตรงกัน

      สองสามวันแรกที่อยู่ก็สนุกดีค่ะ แต่พอผ่านไปเรื่อยๆ
 ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป เพื่อนของริเค้าฉลาดแล้วอ่าน
 หนังสือเยอะมากๆๆ เลยไม่ค่อยได้คุยกัน ไปโรงเรียนก็ยิ่งไม่
 ได้คุยกันใหญ่ ส่วนกับโฮสท์พ่อแม่ ยิ่งคุยก็ยิ่งความเห็นไม่
 ตรงกัน เริ่มเลยเถิด ยิ่งคุยก็เหมือนไม่ชอบหน้ากัน กลายเป็น
 ว่าริทำอะไรก็ไม่ดีหมด ช่วงนั้นเกิดอาการ Homesick
 มากๆ ไม่มีความสุขเลย จนวันหนึ่งเค้าก็เรียกริไปคุยแล้ว
 บอกว่า  "จะให้ย้ายออก สาเหตุคือไม่ชอบริ ถ้าอยู่ไป
 นานๆ เค้าอาจจะเกลียดริได้ เพราะริดูไม่ค่อยตั้งใจ
 เรียน ไม่ค่อยอ่านหนังสือที่บ้าน ริควรจะกลับไทยไปซะ
 คงอยู่ญี่ปุ่นไม่ได้หรอก"
 ได้ยินตอนแรกนี่อึ้งเลยค่ะ เพราะริว่าริก็อ่านนะ หนังสือเป็น
 ลังๆ เลย แต่ถ้าเทียบกับเพื่อนแล้ว ริคงจะอ่านน้อยกว่าจริงๆ
 ก็แอบทำใจไว้แล้ว เพราะตอนอยู่บ้านแรกก็เจอเหตุการณ์
 คล้ายๆ แบบนี้มาแล้ว เลยตัดสินใจว่า เดี๋ยวกลับไปอยู่บ้าน
 คุณตาคุณยายดีกว่า คงจะสบายใจกว่านี้

      ส่วนเพื่อนคนนั้นก็ห่างกันไปเลยค่ะ พอริมีปัญหากันเค้า
ริก็พลอยห่างจากเพื่อนในกลุ่มคนอื่นๆ ไปด้วย ตอนนั้นไม่มีคนคุยด้วยเลย เหมือนโดนเพื่อนทิ้ง มีอยู่ช่วงนึงร้องไห้หนักมาก คิดถึงแม่มากๆ ร้องไห้เหมือนคนบ้าเลย ตอนนี้ก็เริ่มดีขึ้นแล้วค่ะเพราะริเข้าชมรมวอลเล่ย์บอล ซ้อมค่อนข้างหนัก แต่ก็ดีตรงที่ไม่ฟุ้งซ่านเพราะยังมีอะไรให้ทำ