|
เรื่องโฮสท์แฟมิลี่ยังคงเป็นประสบการณ์อันดับต้นๆ ของน้องๆ ที่มักนึกถึงก่อนเป็นอันดับแรก เนื่องจากเป็นบุคคลที่อยู่ใกล้ชิดกับเราเกือบตลอดเวลา ถ้าเจอเรื่องดีๆ ก็จะจำเป็นความทรงจำที่ดีไปตลอด แต่ถ้าเจอเรื่องไม่ดี ก็จะกลายเป็นความทรงจำแย่ๆ ที่ไม่รู้ลืม แล้วจะเป็นยังไงนะ ถ้าเกิดมีทั้งเรื่องดีและไม่ดี ?? อย่ารอช้าค่ะ วันนี้ พี่เป้ มีหนึ่งประสบการณ์ของรุ่นพี่ Rotory ที่อยากแชร์เรื่องราวของโฮสท์แฟมิลี่กับน้องๆ ชาว Dek-D.com มาฝากกัน สวัสดีค่ะน้องๆ ชาว Dek-D.com พี่ชื่อ "จุ๋งจิ๋ง" นะคะ พี่เคยอยู่โรงเรียนสุรนารีวิทยาที่โคราช ตอนนี้พี่มาเรียนหมอต่อที่ประเทศฟิลิปปินส์ แต่ประสบการณ์ที่พี่อยากจะเล่าวันนี้ เป็นเรื่องตอนที่พี่ไป โครงการนักเรียนแลกเปลี่ยน ของ Rotary ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ปี 2006-2007 พี่ได้ไปรัฐ Washington แต่ไม่ใช่ DC นะ ของพี่อยู่เมืองใหญ่ที่ชื่อว่า Seattle หรือ เมืองต้นกำเนิดของ Starbucks โรงเรียนที่พี่ไปเรียนนั้นมีชื่อว่า Ballard High School เป็นโรงเรียนที่ขนาดใหญ่มาก มีชื่อเสียงด้านกีฬา ด้านดนตรี และวิชาการ พี่ได้อยู่ Grade 11 หรือ ม.5 เพื่อนๆ ที่เรียนอยู่ในห้องเรียนก็เป็นกันเองมากมาย ยกตัวอย่าง เรียนๆ อยู่เพื่อนก็ดันจูบกัน กอดกัน ทั้งๆที่ อาจารย์ก็เห็นแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร พี่ก็ตกใจมากพอสมควร อยู่ไปนานๆ เริ่มเป็นปกติจนชินตาแล้วค่ะ ส่วนโฮสท์ที่อยู่ด้วยนั้น พี่ได้อยู่ถึง 3 บ้าน ซึ่งก็ยังเป็น 3 ความทรงจำติดตัวมาจนถึงทุกวันนี้
เริ่มต้นด้วยดีกับบ้านแรก
เข้าสู่ความสุขกับบ้านหลังที่สอง
สุดแสบกับบ้านที่สาม พี่แอบหวังไว้ว่าบ้านนี้ต้องดีแน่ๆ เพราะ 2 บ้านก่อนหน้าดีมากๆ สำหรับโฮสท์นี้ โฮสท์แม่เป็นพยาบาล ส่วนโฮสท์พ่อเป็นนักออกแบบสวน มีลูกชายและลูกสาวอย่างละ 1 คน ซึ่งลูกชายนั้นไม่เคยมีปัญหา แต่ลูกสาวนั้นชอบใส่ร้ายพี่บ่อยมาก อยู่มาได้ไม่ถึง 1 สัปดาห์ก็เกิดเรื่อง ซึ่งที่บ้านนี้จะมีแบ่งเวรหน้าที่ทำอาหารกันทุกๆ เย็น แล้วมีวันหนึ่งเป็นเวรของพี่ พี่เลยทำต้มยำกุ้ง แล้วพี่ใส่ซุปก้อนรสไก่ไปด้วย โฮสท์แม่ก็มายืนด่าพี่ใหญ่เลยบอกว่า "ลูกสาวเค้ากินไก่ไม่ได้นะ ใส่ซุปก้อนรสไก่ลงไปได้ยังไง" พี่ก็งงเพราะไม่รู้ แต่งงกว่าเดิมอีกเพราะตอนที่โฮสท์แม่ยืนด่าอยู่ ตัวลูกสาวดันแอบเอาต้มยำกุ้งนั้นไปกินเฉยเลย แล้วไหนบอกว่ากินไม่ได้ยังไงล่ะ อีกเรื่องก็คือ พี่พอจะถนัดวิชาเลขอยู่บ้าง วันนั้นระหว่างกินอาหารกัน พี่ได้ยินว่าตัวลูกสาวสอบตกเลข พี่เลยอาสาจะช่วยสอนให้ ปรากฏเค้าพูดกลับมาว่า "This is my business" เรื่องของฉัน เธอไม่เกี่ยว .... พี่ก็ได้แต่ปลงๆ ไม่เป็นไร เรื่องของเค้า ยังมีอีกนะคะ หึๆ มีครั้งนึง โฮสท์มาชวนไปเที่ยว พี่ก็ตอบตกลง ไปก็ไป พอไปเที่ยวเสร็จกลับมา โฮสท์แม่มาบอกว่า "ค่าเที่ยว $120" พี่ก็ตกใจ อะไรเนี่ย พาไปเที่ยวแล้วมีการมาเก็บตังค์ด้วยเหรอเนี่ย เสียความรู้สึกสุดๆ ยังไม่จบนะคะ..... คือว่าพื้นบ้านเนี่ยเป็นพื้นไม้ ส่วนห้องนอนของพี่อยู่ชั้นใต้ดิน แล้วมีช่วงหนึ่งพี่ไม่สบายก็นอนป่วยไปเรื่อยๆ ปรากฏว่าลูกสาวเค้าเอารองเท้าสเกตมาเล่นอยู่ข้างบน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเลยค่ะเพราะเป็นพื้นไม้ พี่นอนไม่หลับเลยต้องเลิกนอน ปรากฏตอนเย็นก็โดนลูกสาวใส่ร้ายอีกว่า "พี่ทำเป็นแกล้งป่วย จริงๆ แล้วขี้เกียจไปโรงเรียน" พี่ก็เลยโดนโฮสท์ด่าอีก พี่เซ็งมากๆๆๆ อยากจะย้ายโฮสท์สุดๆ แต่ก็ต้องอดทน ได้แต่คิดว่า ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ได้กลับไทยแล้ว นี่ก็คือเรื่องราวประสบการณ์ของพี่ พี่อยากจะบอกว่า มีอีกหลายเรื่องในชีวิตที่เราจะต้องเจออีกมากมาย และการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนนั้น บอกได้เลยว่าชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบนะ แต่ก็ทำให้พี่ได้แกร่งได้เรียนรู้อะไรมากๆๆ ก็ขอให้น้องๆๆที่กำลังจะไปประสบความสำเร็จกลับมา ส่วนน้องๆ คนที่กำลังอยู่เมืองนอกตอนนี้ก็ขอให้ตั้งใจทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุด ใช้เวลาอันน้อยนิดให้มีคุณค่า แล้วน้องจะไม่มีวันลืมได้ลงเลย
เรียกได้ว่ามีทั้งประสบการณ์ที่ดีและไม่ดีสมกับชื่อเรื่อง 2 บ้านซึ้ง 1 บ้านแสบ เพราะบ้านสุดท้ายนี่แสบจริงๆ เลยนะคะเนี่ย ..... ส่วนใครอยากส่งประสบการณ์แบบนี้มาลงในคอลัมน์เล่าประสบการณ์เด็กนอก ก็สามารถส่งมาให้ พี่เป้ ได้เลย โดยเรื่องต้องมีความยาวประมาณ 1 หน้าครึ่ง - 2 หน้าเอสี่ เนื้อเรื่องต้องเกี่ยวกับประสบการณ์ในต่างแดน เป็นเรื่องที่มีจุดโฟกัสอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น เรื่องเพื่อน กีฬาสี วัฒนธรรม การท่องเที่ยว หรืออื่นๆ ที่คิดว่าสนุกอยากนำเสนอ (จะเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีก็ได้) พร้อมแนบรูปมามากกว่า 5 รูป และส่งมาที่ pay@dek-d.com พี่เป้ จัดมาลงให้แน่นอน
|
แสดงความคิดเห็น
ถูกเลือกโดยทีมงาน
ยอดถูกใจสูงสุด
บ้านแสบ แสบจริง ๆ ให้ตายเถิด =_='
กำลังโหลด
พออ่านจบแล้ว รู้สึกว่าน้องเค้าเป็นคนที่ มีความอดทนสูงนะ ย้ายบ้าน มา 3 บ้าน เจอเรื่องสารพัด ตัวคนเดียว ฮามาก ตอนที่ Host 2 ฝากต่อกะคนอื่น อิอิอิ แต่ก็ถูกอย่างที่น้องว่า ชีวิตเราไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ น้องอายุแค่นี้ได้ มีโอกาสไปสัมผัสชีวิต อย่างนั้น พี่คิดว่าน้อยคนนักที่จะได้มีโอกาสไปอย่างน้อง ถึงมันจะมีดีทั้งไม่ดี แต่มันก็คือ ประสบการณ์และมันได้ช่วยสร้างภูมิคุ้มกันให้เราเข้มแข็ง ในก้าวต่อๆ เห็นบอกว่าตอนนี้เรียนหมอ ด้วย โอววว ความฝันพี่เลยน้อง สุดๆๆๆค่ะ เด็กคนนี้ เรียนหมอด้วย ยังงัย สู้ๆๆนะ น้อง
กำลังโหลด
เขียนน้อยง่ะ จิ้งเอ้ย
น่าจะไปท้ากับลูกสาวสักรอบสองรอบนะ
แหมมันน่าจริงๆพวกฝรั่งเนี่ย
กำลังโหลด
ป่าวนะ ที่เข้ามาเพราะ ชื่อเมือง ซีแอตเติล
ใน ทไวไลท์ต่างหาก 5555555
กำลังโหลด
รายชื่อผู้ถูกใจความเห็นนี้ คน
แจ้งลบความคิดเห็น
คุณต้องการที่จะลบความเห็นนี้ใช่หรือไม่ ?



96 ความคิดเห็น
เจ๋งจิงๆด้วย ทำ micrisoft
จุ๋งจิ๋ง โฮสพ่อ อยู่ ไมโครซอฟต์เขียว!!! 55+
ไฮโซดี
แต่โฮสที่สามนี่...ไม่ไหวๆ
อ่าๆๆ ^^
*คิดถึงจุ๋งจิ๋งอ่ะ ไปอยู่ฟิลิปปินส์ ดูแลตัวเองด้วยนะ
จ๊วบๆๆ
บ้านที่ 3 เอาเรื่อง 55
อยากไปบ้างจัง
กลับมาแล้วบอกกันด้วย จะได้เจอกัน ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ Soo Soo (^^)v
แสบจริงๆๆ
เป็นกำลังใจให้นะครับ
ไปอยู่ต่างประเทศตัวคนเดียวแถมยังเรียนหมอด้วยเก่งจริงๆ
แถมยังได้ประสบการณ์มากมาย
ยังไงก้อสู้ๆนะ
แต่โฮสต์ที่สาม-_-;
ไม่ไหว แต่ชอบเมืองที่ไปมากๆเลยค่ะ
เคยอ่านในนิยายTwilight มีชื่อเมืองนี้อยู่ด้วย><
โชคดีนะคะ^^
อยากไปหาเอ็ดเวิร์ดกับเบลล่าที่ฟอร์คค่ะ
ฮา
พี่จะเป็นพี่เลี้่ยงบอกให้จ้า
jungjing_potae_jp@hotmail.com
เเอดมาโลด
Experience for life you can find everywhere in this world.
มีอยู่คนเดียวในประเทศไทย 55
เพิ่งรู้นะว่าจุ๋งจิ๋งเรียนที่ฟิบ
ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะแก
เป็นห่วงๆ เด็กสุระรุ่นเดียวกัน
5555
นิสัยอ่ะ ทิ้งกันลง
แอดมาด้วยนะ phenomenon_me@hot
ไม่แอดมางอนนะ
อย่าลืมส้งเมลล์บอกเบอเราด้วยอ่ะ
เจ๋งระเบิดด
ป่าวนะ ที่เข้ามาเพราะ ชื่อเมือง ซีแอตเติล
ใน ทไวไลท์ต่างหาก 5555555
อยากไปแลกเปลี่ยนมั่งจัง ,,*