5 ปีในญี่ปุ่น จากนักเรียนทุนสู่ชีวิตคนทำงาน

 ความเป็นอยู่ในมหาวิทยาลัย :::

                         นักเรียนมหาลัยนี้เป็นคนญี่ปุ่นกับคนต่างชาติแทบจะครึ่งๆ เลยครับ ต่างชาติตอนนี้ที่จำนวนมากสุดคือเกาหลีครับ (คนไทยชอบล่ะสิ) แล้วก็จีน ไทย ประมาณนี้ครับ คนเวียดนามกับอินโดนีเซียก็เยอะ ฝรั่งก็มีบ้างประปรายนะครับ แต่เป็นเอเชียซะส่วนใหญ่ จำนวนนี่ก็มากเลยครับ คนเกาหลีก็น่าจะประมาณห้าร้อยคนได้ คนไทยนี่ก็ประมาณสองร้อยคนครับ บรรยากาศในมหาลัยปกติกว่าที่คิดครับ แม้จะมีคนหลายชาติปนกันอยู่ ตามสถิติของมหาลัยรู้สึกจะมีรวมกันอยู่ 70 กว่าชาติ เน้นสื่อสารกันเป็นอังกฤษและญี่ปุ่นโดยส่วนใหญ่ครับ  ที่อาจจะดูพิเศษหน่อยคือโรงอาหารจะมีอาหารประจำชาติแต่ละชาติเวียนๆ กันขายอยู่มุมนึงครับ อาหารไทยก็มีออกมาบ้างเช่น ผัดไท ข้าวมันไก่ เหมือนบ้างไม่เหมือนบ้าง ก็พอกินให้หายคิดถึงครับ

{pic-desc}

                          ในหนึ่งปีมีกิจกรรมที่น่าสนใจอย่างนึงของมหาลัยคือ Language Weeks  ก็เป็นการแสดงวัฒนธรรมของแต่ละชาติที่มีภาษาเปิดสอนที่นี่ ที่นี่มีสอนภาษาไทยด้วย ก็เลยมี Thai Week รวมอยู่ด้วย ที่ทำก็คือตกแต่งแคมปัสให้ดูไทยๆ หน่อย มีอาหารไทยขาย แล้วก็มีการแสดงในหอประชุม จัดทำโดยคนไทยที่มหาลัยกันเองครับ ถือเป็นหนึ่งกิจกรรมที่ผูกคนไทยที่นี่เข้าไว้ด้วยกัน เพราะทุกคนลงแรงกับงานนี้มาก เตรียมตัวกันข้ามเทอม อารมณ์มันกึ่งๆ แข่งกับชาติอื่นเค้าด้วย อยากจะหรูไม่น้อยหน้าใครนะครับ ไทยวีคก็เป็นวีคสุดฮิตเหมือนกันครับ คนเต็มเสมอ มาแย่งที่นั่งกันดู

  ได้เวลาหางาน :::  

                       การหางานของเด็กมหาลัยที่ญี่ปุ่นมันจะมีระบบของมันอยู่ครับ แม้จะยังเรียนไม่จบ แต่ตอนจบปีสามจะขึ้นปีสี่ทุกคนจะเริ่มหางานกัน เป็นช่วงในรอบปีที่ทุกบริษัทจะเริ่มเปิดรับสมัครแล้วก็สัมภาษณ์ ถ้าเกิดช่วงปีสี่เทอมแรกยังหางานไม่ได้ ก็ถือว่าอันตรายมากครับ แต่ถ้าใครสัมภาษณ์ผ่านแล้ว บริษัทเค้าก็จะให้เซ็นเอกสารไว้ก่อนว่าจะมาทำงานกับเค้าหลังจบ เริ่มเดือนเมษาพร้อมกันทุกบริษัท

                      ตัวพี่เองเมื่อมีโอกาสก็เลยลองหางานดูเหมือนเพื่อนๆ คนญี่ปุ่นครับ คนต่างชาติความจริงแล้วหางานยากกว่าคนญี่ปุ่นเยอะมาก แต่โชคดีที่มหาลัยที่เรียนมีชาวต่างชาติเยอะ ก็เลยจะมีบริษัทมารับสมัครที่มหาลัยเลย ชี้ได้เลยว่าอยากได้ชาติไหน บริษัทที่พี่ได้มาทำงานเค้าก็บอกมาเลยว่าอยากได้คนไทย เพราะว่ามีสาขาอยู่ที่ไทยเหมือนกัน เป็นบริษัทผลิตเครื่องจักรอุตสาหกรรมครับ ทำเครื่องม้วนคอยล์ มอเตอร์ อะไรแนวๆ นั้น พอคุยๆ กับคนที่มาสัมภาษณ์ แล้วก็ไปสัมภาษณ์รอบสองที่บริษัท ก็รู้สึกว่าบรรยากาศดี เลยตัดสินใจมาทำครับ ความจริงสังกัดฝ่ายขายครับ แต่ว่าปีแรกต้องอยู่ในโรงงานก่อน ฝึกงานในฝ่ายผลิตเพื่อให้รู้จักผลิตภัณฑ์ก่อน

  บรรยากาศในออฟฟิศ ::: 

                      บรรยากาศทำงานก็ไม่ได้เครียดมาก  แค่ถ้าเทียบกับที่ไทยอาจจะอิสระน้อยกว่า เรื่องเวลาเป็นเรื่องสำคัญมากครับ  สายไม่ได้ ทั้งตอนเช้า  ตอนพักกลางวัน ยิ่งเป็นเด็กใหม่ปีแรก จะลางานก็ต้องคิดดีๆ ก่อน ออดพักก็ไม่ใช่ไปพักเลย ก็จะดูน่าเกลียด ต้องคอยดูบรรยากาศรอบข้าง ยิ่งเลิกงานถ้ากลับเร็วทุกวันก็อาจจะโดนสายตาคนรอบข้างทิ่มเอาได้ครับ บางทีไม่ได้มีงานอะไรก็ต้องอยู่ต่ออีกหน่อย แต่ถ้ามีธุระอะไรก็บอกเค้าตรงๆ เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ถ้าจะลางานนี่อาจจะโดนถามละเอียดหน่อย 

                      เรื่องรุ่นพี่รุ่นน้องก็สำคัญมากครับ คนที่มีตำแหน่งงานสูงกว่าหรือทำงานมาก่อน เราก็ต้องให้ความเคารพหน่อย พูดจาเพราะๆ  เรื่องที่ทำให้งงๆ ก็คือ แม้ว่าจะสนิทกัน แต่ถ้าอยู่ที่ทำงาน ส่วนใหญ่คนญี่ปุ่นจะทำเป็นซีเรียส ไม่เล่น ไม่ขำ ถึงแม้ว่าเวลาไปกินข้าวกันหรือไปเล่นนอกเวลางานจะสนุกสนานแค่ไหน แต่พอเข้าที่ทำงานก็จะซีเรียส เครียด ไม่ขำเลย

                      ข้อแตกต่างที่เห็นได้ชัดของการทำงานที่นี่คือ บริษัทที่ญี่ปุ่นรับเด็กจับฉ่ายครับ ไม่เกี่ยวว่าเรียนอะไรมา(ยกเว้นพวกวิชาชีพ เช่นแพทย์ วิศวะ) ก็สามารถสมัครบริษัทอะไรก็ได้ สิ่งที่ทำสำคัญที่สุดคือตอนสัมภาษณ์อยู่ที่ว่าจะทำให้เค้าชอบใจเราได้มากแค่ไหน อย่างพี่ที่เรียนด้านสังคมมา แต่มาทำงานบริษัทอารมณ์วิศวะแบบนี้ ก็เข้ามาได้ แต่ปัญหาคือพอไม่มีพื้นเลย มาทำงานก็ลำบากครับ ต้องเริ่มเรียนรู้อะไรใหม่หมดเลย สำหรับพวกเราก็ต้องกัดฟันสู้ครับ เงินเดือนสตาร์ทมักเท่าๆ กัน แต่ละบริษัทไม่ต่างกันมาก ซึ่งถือว่าสูงกว่าที่ไทยแต่พอหักลบค่าครองชีพไปก็อาจจะไม่ได้มีตังค์เก็บมากมาย แล้วยิ่งพอเป็นคนต่างชาติแล้วต้องมาทำงานในบริษัทที่ไม่มีคนจากประเทศเดียวกันอยู่ มันก็ยิ่งกดดันเพิ่มอีก

ส่วนข้อดีของคนญี่ปุ่นที่รู้สึกได้ก็คือ เป็นคนมีระเบียบ มักทำตาม  กฎเสมอ ไม่ค่อยขี้โกง ไม่ขโมย ไม่ลักลอบ ถ้าเกิดว่ามีคู่มืออะไรซัก  อย่าง ก็จะทำตามอย่างถูกต้องทุกแบบ  แล้วก็เป็นคนจริงจัง ชอบ  ประชุม ชอบค้นคว้า ตอนทำชมรมเคยมีประชุมนานสุดถึงแปดชั่วโมง  (ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีกันแน่) อีกอย่างคนญี่ปุ่นชอบต่อแถวครับ มีร้าน  ไหนอะไรดีๆ เปิดใหม่ก็ไปต่อกันหมด บางทีก็ไปต่อรอก่อนร้านเปิดซะ  อีก ถือเป็นข้อดีที่ไม่มีการเหยียบกันตาย แต่บางทีเห็นแล้วก็ละเหี่ยใจ  ไปต่อกันอีกแล้วเหรอ      สำหรับน้องๆ ที่อยากมาเรียนภาษาญี่ปุ่นโดยเฉพาะเมืองที่ไม่ใช่  เมืองใหญ่ ให้เตรียมตัวเรื่องภาษามาให้ดีครับ เพราะถ้าพูดภาษา  ญี่ปุ่นไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ก็ค่อนข้างลำบาก  ยิ่งถ้าต้องมาอยู่หอแล้ว  ไม่มีรุ่นพี่คนไทยหรือคนรู้จักยิ่งลำบาก ทุกคนพูดญี่ปุ่นกันตลอด  ในความคิดพี่แล้วภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาที่ยากครับ ถึงแม้จะอยู่มาห้าปี  แล้วแต่ก็ยังไม่คล่องโดยเฉพาะพวกตัวหนังสือ อาหารการกินก็ค่อน  ข้างแพงพอสมควร ถ้าออกไปกินข้างนอกบ่อยๆ อาจจะหมดตัวได้   แนะนำให้ลองฝึกทำอาหารครับ เพราะคนไทยที่นี่ส่วนใหญ่ก็ทำกินเอง  ประเทศญี่ปุ่นถึงแม้จะเป็นประเทศที่มีวิถีชีวิตความเป็นอยูแตกต่างจาก  ประเทศไทย แต่ก็เป็นประเทศที่น่าอยู่มีสิ่งที่น่าสนใจหลายๆ อย่าง   แต่ก็มั่นใจว่าทุกคนที่มาญี่ปุ่นต้องได้ประสบการณ์ดีๆ กลับไปแน่นอน  ครับ ขอบคุณครับ

                          เป็นเรื่องที่ยาวมากแต่อ่านแล้วก็มองเห็นภาพเป็นฉากๆ เลยจริงๆ พี่เป้ ต้องขอปรบมือดังๆ ให้กับพี่นัทเลย เพราะนอกจากจะโชคดีแล้ว ก็ยังเก่งมากๆๆ อีกด้วย เพราะอย่างที่รู้กันว่าชีวิตที่นั่นคงต้องแข่งขันและเครียดน่าดู แต่พี่นัทก็สู้และผ่านมาได้ ยอดเยี่ยมจริงๆ เลยนะเนี่ย......สำหรับสัปดาห์หน้า คอลัมน์เล่าประสบการณ์เด็กนอกจะกลับมาพบกับน้องๆ เหมือนเดิม ส่วนใครอยากส่งเรื่องมาแบ่งปันกับเพื่อนๆ ก็
อีเมลมาได้ที่ pay@dek-d.com เช่นเคย !