1 ปี ณ "นอร์เวย์" จากไม่มีเพื่อนซักที ตอนนี้ซี้กันเป็นแก๊ง

          สวัสดีค่ะน้องๆ ชาว Dek-D.com ..... มาเจอกับ พี่เป้ และเล่าประสบการณ์เด็กนอกเช่นเคยทุกๆ วันพฤหัส ถึงน้ำจะท่วม เราก็ยังมาเจอกันเหมือนเดิม ฮ่าๆๆๆ T___T สำหรับเรื่องที่นำมาฝากวันนี้ จริงๆ น้องเจ้าของเรื่องเค้าเคยมาเล่าประสบการณ์ไปแล้วรอบนึงเมื่อปีก่อนค่ะ จนเวลาผ่านไป 1 ปี เค้าก็มีประสบการณ์ใหม่ๆ มาฝาก ^^ ใครอยากอ่านเรื่องสนุกๆ จาก "นอร์เวย์" ก็ห้ามพลาดเด็ดขาด

         สวัสดีค่ะทุกคน นี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้วที่ "ฟ้า" มาเขียนบทความเรียนต่อนอกอีกครั้ง (ย้อนอ่านเรื่องแรก คลิก) ตอนนี้ก็ผ่านมาหนึ่งปีกว่าๆ ที่ฟ้าได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่นอร์เวย์ ปัญหาแรกๆ คือเรื่องเพื่อน เพราะหาเพื่อนสนิทยากมาก แต่ตอนนี้อะไรหลายๆ อย่างก็ดีขึ้นกว่าปีที่แล้วมาก  จากบทความครั้งที่แล้ว ฟ้าก็ได้บอกเกี่ยวกับโรงเรียนที่ฟ้าอยู่คือโรงเรียน Hamar katedralskole อยู่ที่จังหวัด Headmark เมือง Hamar ประเทศนอร์เวย์

         ก่อนอื่นฟ้าขอเล่าเรื่องเรียนก่อนเลยนะคะ คือการเรียนของที่นี่เนี่ยก็จะแบ่งเป็นเหมือนไทย คือมีสายอาชีพกับแบบเรียนสายตรง ซึ่งสายตรงก็เรียน 3 ปีเหมือนกับที่ไทยนี่แหละ (แต่วิชาเรียนต่างกันหน่อย) ซึ่งตอนนี้ฟ้าก็อยู่ VG2 หรือปีที่ 2 นั่นเอง

         การเรียนในปีแรก VG1 เหมือนยังเป็นเรียนรวมอยู่ คือทุกคนต้องเรียนเหมือนกัน มีวิชาที่เรียนเหมือนกัน จะมีวิชาเลือกก็แค่ภาษาที่ 3  (ซึ่งฟ้าก็ได้เลือกเยอรมันไป) กับคณิตศาสตร์ (ยากกับง่าย)  เนื้อหามีทั้งง่ายๆ และยากๆ ตามวิชาไป 

         ส่วนปีที่ 2 ที่ฟ้าเรียนอยู่ เขาจะมีให้เลือกวิชาเรียนที่เราอยากเรียนเอง คือให้เลือก 4 วิชา (บังคับทุกคนต้องเลือกคณิต แต่แล้วแต่ว่าจะเลือกอันไหน ระหว่างยาก กลาง หรือง่าย) วิชาที่มีให้เลือกก็เช่น ศิลปะ ทริกและการถ่ายรูป การติดต่อสื่อการ ภาษาต่างๆ (ทุกภาษา) ระดับที่ 3 (ระดับสูงสุด) ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ จิตวิทยา สังคม ศาสนา การเมือง ปรัชญา ฯลฯ ฟ้าจำได้ไม่หมด  ซึ่งวิชาที่ฟ้าเลือกก็คือ คณิตยาก (ยากจริงๆ T_T) ฟิสิกส์ เคมี และทริกกับการถ่ายรูป  ซึ่งวิชาที่เราเลือกเนี่ย เราจะได้เรียนกับเพื่อนต่างห้องมารวมกัน บางทีเพื่อนห้องเดียวกันเลือกวิชาเดียวกัน แต่กลับไม่ได้เรียนด้วยกันก็มี  นอกจากวิชาเลือก ก็จะมีวิชาหลักที่เรียนกับเพื่อนประจำชั้น คือวิชาประวัติศาสตร์ ภาษานอร์เวย์ และพละ ส่วนภาษาเยอรมันที่ฟ้าเลือกปีที่แล้ว ฟ้าก็ยกเลิกเพราะคิดว่าไม่ได้ใช้ และฟ้าลงการสอบภาษาไทยระดับที่ 3 แทน  

         การให้คะแนนของที่นี่ ฟ้าคิดว่าค่อนข้างกดดันพอสมควร เพราะเกรดที่นี่จะมีถึง 6 เกรด แล้วเวลาเราสอบในแต่ละบท ครูจะให้คะแนนออกเป็นเกรดเลย เช่น สอบครั้งหนึ่งมี 6 ข้อใหญ่ (มีหลายข้อย่อย) ผิดไป 1 ข้อใหญ่ก็ได้เกรด 5 แล้ว คือเรียกว่า สอบแต่ละครั้งต้องทำให้เต็มที่ที่สุด และจะไม่มีสอบกานะคะ จะมีแต่เขียนเป็นส่วนใหญ่หรือไม่ก็เติม

         ส่วนครูของที่นี่เขาค่อนข้างจะมีสปีริตความเป็นครูนะคะ คือถ้านักเรียนไม่เข้าใจตรงไหน ไม่ว่าจะเป็นคำถามที่งี่เง่าหรือง่ายมากแค่ไหน ครูเขาก็จะต้องอธิบาย เพราะเขาถือว่ามันเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องทำให้นักเรียนเข้าใจและรู้ในสิ่งที่นักเรียนมีสิทธิ์รู้ ส่วนถ้าข้อไหนที่คุณครูไม่รู้เนี่ย เขาก็จะบอกตรงๆ เลยว่าเขาไม่รู้ 

         การปิดเทอมของที่นี่เขาจะแบ่งเป็นฤดูกับเทศกาล คือจะมีปิดฤดูใบไม่ร่วง 1 อาทิตย์ ปิดคริสมาสต์ 2 อาทิตย์ ปิดฤดูหนาวเข้าไบไม้ผลิ 1 อาทิตย์ และปิดอีสเตอร์ 1 อาทิตย์ และวันหยุดพิเศษอีก 3 วันก่อนปิดซัมเมอร์  ซึ่งปิดส่วนใหญ่คนที่นี่จะให้เวลากับครอบครัวค่ะ อาจจะไปปิกนิกที่บ้านพักส่วนตัวในป่าหรือภูเขา หรือไปต่างประเทศ (ถ้ามีเงินจริงๆ)  แต่วันหยุดที่สำคัญที่เหมือนรวมครอบครัวคือคริสมาสต์ค่ะ (ของไทยคงเป็นปีใหม่) คนที่นี่จะให้ความสำคัญกับคริสมาสต์มาก เขาจะซื้อของขวัญให้กับแบบเยอะสุดๆ คือวันเกิดยังไม่ได้เยอะขนาดนี้  เพราะว่าคริสมาสต์เหมือนเป็นช่วงเวลาของความอบอุ่น เขาเลยอยากให้มันมีแต่ความสุข   

          เรื่องเพื่อน ตอนนี้ฟ้าก็มีเพื่อนที่สนิทแล้วแหละ การที่เราจะมีเพื่อนได้เราต้องเข้าหาเขาก่อนนะคะ (ถ้าไม่ทำ ก็ไม่มีนะ 55)  อย่างที่บอกไปว่าปีที่แล้วฟ้ามีปัญหาเรื่องเพื่อน แต่สุดท้ายก็ดีขึ้นเรื่อยๆ 

          ทำยังไงถึงจะมีเพื่อน? เราต้องเป็นคนชวนก่อนค่ะ ลองชวนเพื่อนสัก 2-3 คนมาที่บ้านดู ลองมาดูหนังด้วยกัน ประมาณนี้ ให้เขารู้ว่าเรานะเปิดรับเขาแล้ว หรือไม่ก็พยายามลองคุยมากๆ แล้วก็ช่วยการบ้านเขา (เช่นคณิต นี่วิชาหากิน 55) แล้วหลังจากนั้น ถ้าเขาเริ่มชวนเราไปไหนมาไหนแล้ว  พยายามอย่าปฏิเสธ เพราะเดี๋ยวเขาจะไม่กล้าชวนอีก 

         งานครั้งแรกที่ฟ้าถูกชวนคือฮาโลวีนปาร์ตี้ค่ะ เป็นปาร์ตี้ไม่ใหญ่ มีแค่ผู้หญิง 10 คน แล้วก็ดูหนังกินขนม ส่วนหลังจากนั้น ถ้าเขาชอบเรา เขาก็จะเริ่มชวนเราไปงานอื่นอีกเช่น งานวันเกิด ซึ่งงานพวกนี้เนี่ยมันก็ทำให้เราสนิทกับเขามากขึ้น ฟ้าต้องพยายามปรับตัวเขาหาคนที่นี่มากๆ แต่เราก็ต้องไม่ลืมว่าการปรับตัวนั้นไม่ใช่การเปลี่ยนตัวเองนะคะ เราก็ยังคงต้องเป็นตัวของตัวเอง ถ้าเราต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ได้เพื่อน ฟ้าว่ามันคงไม่ใช่แล้วแหละ  การปรับตัวคือเราต้องพยามแสดงความเห็นในแทบทุกเรื่องที่เขาคุยกัน 555  ถ้าความเห็นเราเข้ากับพวกเขา เราก็จะเริ่มสนิทค่ะ 555 (ง่ายๆ แบบนี้เลย) แล้วก็ชอบดูหนังเหมือนๆ กันแล้วก็เอามาคุยกันประมาณนี้  อ่อ อีกอย่าง การชมค่ะ คือเช่นวันนี้เพื่อนเราแต่งตัวสวย เราก็ควรจะชมออกไปเลยว่าวันนี้สวยนะ หรือถ้าเพื่อนเราใส่เสื้อที่เราไม่เคยเห็น เราก็ควรจะถามว่าซื้อใหม่เหรอ แล้วก็บอกไปว่ามันสวยนะ ไม่ใช่แค่เสื้อผ้านะ ทั้งทรงผมสีเล็บ บลาๆๆ ได้หมด มันเหมือนเป็นมารยาท รวมทั้งเป็นการสร้างความมั่นใจให้เพื่อนด้วย

         อีกอย่างที่อยากพรีเซนต์มากๆ คือภาษาไทยของเรานี่แหละค่ะ เรามีภาษาที่เป็นเอกลักษณ์แล้ว ก็ต้องภูมิใจ เวลาฟ้าเดินกลับบ้านกับเพื่อนเนี่ย เพื่อนเขาก็จะถามว่า อันนี้ภาษาไทยคืออะไร เช่น ดอกไม้ ต้นไม้ หญ้า นกสีเหลือง เสาไฟฟ้า  สอนไปก็หัวเราะไปค่ะ เพราะเขาออกเสียงเพี้ยนกัน โดยเฉพาะคำว่าเหลืองเนี่ย เขาออกเสียงไม่ค่อยได้กัน ชอบออกเป็นเงือออองๆ 55  แต่ฟ้าก็ต้องบอกเขาว่าใกล้ๆ คล้ายๆ แล้วแหละ เก่งแล้ว 555  แล้วเขาก็เรียนคำว่า สวัสดี กับ คุณสบายดีไหม เวลาเขาเจอฟ้าที่โรงเรียนเขาก็จะทักสวัสดี คุณสบายดีไหมในภาษาไทย ฟ้าก็แบบภูมิใจนะที่เขาจำและสนใจ

         แล้วก็สมุดเรียนฟ้า ฟ้าจะเขียนภาษาไทยแปลไว้จากหนังสือที่เรียนค่ะ มีเพื่อนในคาบเคมีเห็นเขาก็สนใจมาก ให้ฟ้าอ่านให้ฟัง (ถึงแม้เขาจะไม่รู้เรื่องก็ตาม) แล้วเขาก็จะยิ้มแล้วก็บอกว่า det er så kult = that’s cool  เขาบอกว่าตัวหนังสือมันแฟนซีมาก 555  แล้วก็ให้ฟ้าเขียนชื่อภาษาไทยให้ค่ะ พอให้เขียนแล้วก็เขียนตาม  มันก็ทำให้เราทั้งภูมิใจ ทั้งสนิทกันมากขึ้น

         หลายคนอาจจะสงสัยอีกเช่นเคยว่า ฟ้าคิดถึงบ้านที่ไทยไหม? แน่นอนค่ะว่าฟ้าคิดถึง ประเทศไทยเป็นประเทศที่ที่ฟ้าอยู่มาเกือบ 17 ปี จะให้ไม่คิดถึงได้ยังไง ทั้งญาติพี่น้อง พี่สาวฟ้า เพื่อนๆ ก็อยู่ที่นั่นหมด แต่เมื่อฟ้าเลือกที่จะมาทางเลือกนี้แล้ วจะให้กลับไปอีกก็คงจะไม่ได้ ที่ฟ้าทำได้คือก้าวต่อไปค่ะ เราต้องเดินต่อไป ไปให้สุดทาง ตอนนี้หลายๆ สิ่งที่นี่อาจจะดีขึ้นมากก็จริง แต่ชีวิตนั้นก็คือชีวิต มันก็ยังคงมีเรื่องมีปัญหามาทดสอบเรา มาเป็นประสบการณ์ให้เราเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา  สุดท้ายฟ้าขอฝากไว้กับทุกๆ คนที่เจอปัญหาทั้งที่อยู่เมืองนอกหรืออยู่ที่ไทย  จุดเริ่มต้นมักจะเป็นตอนที่ยากที่สุด และเมื่อเวลาที่เรากำลังจะยอมแพ้ ให้ลองคิดถึงเหตุผลและสิ่งต่างๆ ที่ทำให้เรามาอยู่ตรงนี้ คิดว่ามันเพียงพอแล้วเหรอ ที่จะปล่อยสิ่งที่เราทำมาทั้งหมดทิ้งไป  อย่ายอมแพ้เพียงเพราะแค่มันง่ายในการทำแบบนั้น ฟ้าอยากให้ทุกคนลองพยายามอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง จนถึงที่ที่เราคิดว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นมาจริงๆ นั่นแหละ ถึงจะเป็นเวลาที่เราควรจะปล่อยมัน

          แหม จบปิดท้ายได้ยอดเยี่ยมแบบได้ข้อคิดมากๆ เลย เพราะเชื่อว่าน้องๆ หลายคนที่ไปอยู่เมืองนอกต่างก็เจอปัญหาต่างๆ กันไป เช่น เรื่องโฮสท์ เรื่องเพื่อน เรื่องเรียน เรื่องการปรับตัว หรืออะไรก็แล้วแต่ พี่เป้ เชื่อเหมือนกันว่า จุดที่ยากที่สุดคือจุดเริ่มต้น แต่ถ้าเริ่มไปแล้ว อะไรๆ ก็จะเริ่มเข้าที่และง่ายขึ้น ยังไงก็อย่าท้อกันนะคะ ^^ ส่วนใครมีประสบการณ์เด็กนอกสนุกๆ อยากแบ่งปันเพื่อนๆ ก็ส่งมาได้เหมือนเดิมที่ pay@dek-d.com แล้วเจอกันค่ะ