ไฮสคูลญี่ปุ่น ณ เมืองฮิโรชิม่า กฏระเบียบเยอะอย่าบอกใคร!!

         สวัสดีค่ะน้องๆ ชาว Dek-D.com ... เจอกับ พี่เป้ และเล่าประสบการณ์เด็กนอกสนุกๆ ทุกวันพฤหัสเช่นเคยนะคะ ^^ สำหรับเรื่องที่นำมาฝากในวันนี้ มาจากประเทศที่เป็นประเทศในฝันของใครหลายๆ คน นั่นก็คือ "ญี่ปุ่น" นั่นเอง กับชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยน AFS ที่ได้ไปแลกเปลี่ยนระยะเวลาครึ่งปีเท่านั้น !! เอ๊ะ ทำไมไปแค่ครึ่งปีล่ะ ?? ปกติเค้าต้องไปกัน 1 ปีไม่ใช่เหรอ ???? ถ้าอยากรู้ว่าทำไม ก็หาคำตอบได้จากเรื่องนี้เลยค่ะ

         คอน-นิ-ฌิ-วะ สวัสดีเพื่อนๆ ชาวเด็กดีทุกคนจ้า เราชื่อนางสาวชุติกาญจน์ เจนตระกูลโรจน์ ชื่อเล่น “อีฟ” เด้อ จากโรงเรียนสารคามพิทยาคม ก็มีโอกาสได้ไปประเทศญี่ปุ่น โดยโครงการ AFS รุ่น 50 ตอนนั้นเราเรียนอยู่ที่ Hiroshima Jogakuin senior high School ของเมืองฮิโรชิม่าค่ะ ก็มีเรื่องมาเล่าเยอะเหมือนกัน พราะเราได้เวลามาเก็บประสบการณ์น้อยกว่าเด็ก AFS ที่ไปประเทศอื่นๆ เอ๋.. (มันจะน้อยกว่าได้ไง ก็ปีนึงนี่นา) เรื่องมันยาววววว แต่อีฟก็อยากเล่าให้ฟัง ^^

         คือตอนแรก... อีฟได้ทุนของ AFS ที่ไม่มีสิทธิ์เลือกประเทศ... เชื่อไหมว่า เราอยากไปพวกละตินอเมริกาที่สุดเลย...เพราะได้ยินข่าวมาว่าพวกเขาเป็นกันเองมากๆ น่าสนุกจัง และเรายกประเทศญี่ปุ่นแทบไว้ในอันดับท้ายสุดในใจเลย....แต่ไม่ใช่ว่าเกลียดนะ... ชอบน้อยเฉยๆ...พอประกาศผลว่าเราได้ไปญี่ปุ่นและได้ไปเมืองฮิโรชิม่าซะงั้น เฮ้ย ทำไมเป็นงี้ T^T พ่อเราชอบประเทศญี่ปุ่นมาก ถึงกับพูดว่า... “วันที่กำลังจะบินกลับมา แกจะพูดว่าเสียดายเลยแหละ” เพราะพ่อเราเคยไปมาก่อน ก็มาเล่าให้ฟัง เอาหนังสือมาให้อ่าน การเตรียมตัว อากาศอย่างนั้นอย่างนี้... เราก็เลยแบบ... อ๊ะ ไปก็ไป อยากรู้ว่าคำพูดพ่อจะจริงมั้ย...แล้วเราก็คิดว่า น้อยคนนะที่จะได้ไปแบบเรา ^^

         ขอเริ่มเรื่องโดยวันบินเลยแล้วกันค่ะ... คือเราจะได้ไปเดือนมีนาคม ปี 2011 แต่แผ่นดินไหวและสึนามิ วันที่ 11 มีนาคม... แซดกันไปตามๆ กัน เพราะเขาต้องรักษาความปลอดภัยเป็นอันดับแรก... ตอนแรกลุ้นว่าแค่โดนเลื่อน...อย่ายกเลิกเลยย T___T สรุปคือ โดนเลื่อนจริงๆ ค่ะ ไปโน่นเลย จากมีนาไปสิงหาคม... จากหนึ่งปีเหลือประมาณ 5 เดือนครึ่ง อ๊ากก =[]=!!... เขาถามอยู่นะว่าจะไม่ไปก็ได้ แต่พ่อเราก็ยังยืนยันและนอนยันว่า... “แล้วแกจะเสียดาย” กลัวไม่มีโอกาสได้ไปแบบนี้อีกแล้ว เลยขอดื้อ.. สรุปเราได้ไปอยู่ที่ญี่ปุ่นประมาณห้าเดือนเท่านั้น ถ้าถามว่าก่อนไปได้เริ่มเรียนภาษาบ้างมั้ย... ขอเรียกว่า ติดลบเลยดีกว่าค่ะ ยังไม่ได้เริ่มอะไรเลย กะไปเอาดาบหน้า เราเรียนสายวิทย์ – คณิตมา เลยไม่ได้อะไรเลยกับภาษา อังกฤษก็งูๆ ปลาๆ.. ข้อมูลโฮสท์เราก็ยังไม่ได้ คือหาโฮสท์ยากมากๆ ... พอจะถึงวันจะบินจริงๆ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

         ลัดฟ้าไปถึงฮิโรชิม่าเลยแล้วกัน ก็นั่งชินคังเซ็นมา... พอเจอโฮสท์ก็ปิ๊งงง รักแรกพบเลย 5555 มีพ่อกับแม่แล้วก็น้องสาว เราเจอแค่นี้แหละตอนนั้น เราก็เลยต้องนั่งรถกลับบ้าน เราก็หลับป่อยย... เพราะฝนตก อากาศเย็นสบายมากแต่ตื่นมาอีกที ถึงบ้านแล้ว เอ๋... บ้านใหญ่มากอ่ะ... เราก็เดินตามเขาไป เริ่มแปลกๆ... เฮ้ย วัดนี้หว่า !!!!!!!!!! 5555

         ตอนแรกก็ยังว่าบ้านทำไมใหญ่ๆ ด้านนึงเป็นวัด ด้านนึงเป็นบ้าน เราก็เดินเข้าบ้านไป.. เฮ้ย... เจอน้องอีกสามคน สรุปรวมคือ พี่สาวคนโต (16) น้องชาย (15) แล้วก็น้องสาวอีกสองคนเล็ก (10 กับ 8) เรามาก็เป็นพี่สาวคนโตเลย แล้วก็มี (หลวง) พ่อ (หลวง) แม่ (หลวง)ตา (หลวง)ยาย รวมเราด้วยแล้วทั้งสิ้น 9 คนค่า ถือว่าแปลกใจมากกก คือคนญี่ปุ่นเค้าอยากบูรณะศาสนาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เลยให้พระแต่งงานได้ แล้วต้องเป็นพระที่มีเชื้อสายเท่านั้น (เหมือนขุนนางเลย) โห.. ไม่บอกก็ไม่รู้เลยนะเนี่ยย

         ความต่างอีกอย่างระหว่างวัดไทยกับญี่ปุ่นคือ... ความสงบ...ในวัดที่ญี่ปุ่นเรายังหาความสงบในบ้านไม่ได้เลยให้ตายสิ 5555 บ้านสนุกมาก เสียงดังด้วย เพราะพี่ๆ น้องๆ เยอะ เล่นกันอะไรงี้...วัดหรรษาดี เครื่องดนตรีครบ... มีเปียโน กีต้าร์... ฯลฯ เหมือนเป็นบ้านดนตรีเล็กๆ ด้วย ^^ ทุกคนเล่นดนตรีเป็นหมดเลย เพราะต้องคอยเล่นเวลาวัดมีงานพิธีอะไรสำคัญๆ โอโห ! เออ นะ...

         ส่วนเรื่องโรงเรียน อยู่ไทยเราเดินไปโรงเรียนสิบนาทีถึง ยังไปสายตลอด... แต่ที่นี่เราใช้เวลารวมๆ ประมาณ 2 ชั่วโมง!! กับการไปโรงเรียน สุดยอดอ่ะ ยอมเลยจริงๆ เพราะเราเพิ่งรู้อะว่าบ้านเราอยู่เกาะ ! ชื่อเกาะอิทาจิม่า เป็นเกาะทางใต้ของฮิโรชิม่า โดยตอนแรกโฮสท์จะขับรถไปส่งเราที่สถานีเรือ (ใช้เวลา 10 นาที) จากนั้นก็นั่งเรือข้ามไปครึ่งชั่วโมง แล้วนั่งรถไฟต่อ คือ... รถไฟกลางถนนอะ (มีเฉพาะที่ฮิโรชิม่ากับนางาซากิ) เท่มากเลย แล้วก็เดินอีกนิดหน่อย รวมราวๆ สองชั่วโมงจ้า T^T ตื่นเช้าเวอร์อ่ะ

         โรงเรียนที่เราไปอยู่อ่ะ เป็นโรงเรียนหญิงล้วน (ผิดหวังที่สุดดด T^T) เพราะโฮสท์น้องสาวคนโตอยู่โรงเรียนนี้ โรงเรียนส่วนมากที่ญี่ปุ่นจะเป็นโรงเรียนแยกชายหญิงล้วนมากกว่า แล้วก็เป็นโรงเรียนเก่ามาก 125 ปีมาแล้ว โห!! ชุดนักเรียนก็บอกได้คำเดียวเลยว่า... แพง... แพงมากกก เราต้องยืมเอา ยืมหมดเลย ชุดมีหลายชุดมาก มีชุดฤดูร้อนสองชุด ชุดฤดูหนาวสองชุด ชุดกีฬา ชุดว่ายน้ำ หมวก แว่นตา เสื้อโค้ทโรงเรียน แล้วก็เสื้อกั๊กสั้น เสื้อสเวทเตอร์ กระโปรงสั้นๆ สองตัว ถุงเท้าสามคู่.. โบว์อีก (ใส่หน้าหนาว) รองเท้านักเรียน รองเท้าแตะ (นันยางบ้านเรา) รองเท้ากีฬาในยิม แล้วก็รองเท้ากีฬากลางแจ้ง แล้วก็เสื้อโค้ทตัวใหญ่ (เชื่อเขาเลยจิงๆ) T^T แต่กระโปรงเขาไม่สั้นนะ มันจะถึงเข่าแบบเป๊ะๆ... แต่ที่มันสั้นเพราะเด็กๆ นั่นแหละ จัดระเบียบกระโปรงเอง =____=;; เราเคยเจอต่อหน้าเลย แบบว่าอาจารย์ตะโกนข้ามถนนเพราะเด็กนักเรียนใส่กระโปรงสั้น 555 ... อาจารย์โรงเรียนเราเค้าเคร่งระเบียบมากเลย เพราะโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนคริสต์ด้วย สวดมนต์ทุกเช้า

         ส่วนชีวิตในโรงเรียน เราว่าเด็กญี่ปุ่นเก่งภาษาอังกฤษนะ แต่สำเนียงแบบว่า Y^Y ฟังไม่ออกกกกกก มาแรกๆ อึดอัดนะเพราะเราอยู่โรงเรียนสหฯ มาก่อน เคยไล่เตะเพื่อนอะไรแบบนี้ มาที่นี้ก็ไม่มีอ่ะ ผู้หญิงจ๋าเลยย เขาก็ถามตามประสาผู้หญิง “อยู่บ้านปกติแต่งหน้ามั้ย” เอ่อ... สิวผุดอยู่เนี่ยค่ะ แต่งหน้ามั้ยหล่ะ  หรือบางทีเจอถามว่า  “กลิ่นผมหอมอ่ะ ใช้แชมพูอะไร =[]=!” เพราะในหน้าร้อนอาจารย์เค้าจะให้ว่ายน้ำ แล้วพออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กลิ่นแชมพูที่ไทยมันจะหอมมากๆ ฟุ้งไปหมด

         โรงเรียนกฏระเบียบเยอะมากๆ เยอะกว่าที่คิดไว้มากเลย เพราะเขาต้องรักษาภาพ (ขอใช้คำนี้แล้วกัน) ของโรงเรียนที่มีมานาน หากเราใส่ชุดนักเรียนอยู่ ห้ามช้อปปิ้ง ใช้ตู้กดน้ำก็ไม่ได้ มือถือก็ห้าม ถ้าอาจารย์เห็นมือถือของเรา เราก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นมือถือตัวเองอีก 555 ยึดเลยค่ะ เอ็มพีสามหรือไอพอด ถ้าเห็นหรือเจอไม่ว่าที่ไหนก็ตาม หากคุณใส่ชุดนักเรียนอยู่ คุณจะถูกยึด (เราไม่เข้าใจเหมือนกัน) บนรถไฟก็ไม่ได้  ห้ามร้องคาราโอเกะ (อ่าว) แต่ข้อดีของอาจารย์ที่นี่คือเขาไม่ถือเนื้อถือตัวเท่าไหร่... อย่างที่เมืองไทยแค่แตะไหล่อาจารย์ก็ไม่เหมาะแล้ว แต่ที่นี่แทบจะกอดอาจารย์กันเลย อาจารย์น่ารักเวอร์จริงๆ เทคแคร์เราดีด้วย

         มีอีกอย่างที่อยากเล่าคือ เด็กไทยในเมืองนอกไม่ได้มีแค่ทำอาหารหรือรำไทยอย่างเดียวนะ ^^ เพราะเราก็ได้ลองหมดทั้งมวยไทย แกะสลัก สอนภาษา ร้องเพลง เล่นดนตรี ช่วยงานบ้านโฮสท์ ทำความสะอาดบ้าน เข้าพิธีชงชา เล่นดนตรีญี่ปุ่น(แบบมั่วๆ) และอันที่ภูมิใจนำเสนอคือ แข่งสปีช! ว่าด้วยเรื่องแข่งสปีชหรือพูดสุนทรพจน์... หัวข้อเกี่ยวกับสันติภาพของโลก เพราะเขาจะให้นักเรียนแลกเปลี่ยนพูดเกี่ยวกับความคิดเห็นในด้านต่างๆ แล้วแต่ชอบ... พอพูดถึงเรื่องสันติภาพของโลก ก็ต้องคิดถึงฮิโรชิม่า... เมืองนี้ในอดีตเคยมีสงครามมาก่อน แต่ปัจจุบันเมืองฮิโรชิม่าเค้าสงบอย่างไม่น่าเชื่อ มีน้ำใจกันมากๆ ในที่สาธารณะ ไม่มีแทรกคิว ไม่มีขโมยของ เพื่อนเราทำของหายยังตามของเจอเลย..

         ส่วนชีวิตความเป็นอยู่กับโฮสท์.. ถามว่าโฮมซิกมั้ย.. เราไม่โฮมซิกเลย แล้วก็ไม่คิดว่าจะโฮมซิกด้วย - -*... คือโฮสท์เราเหมือนบ้านเรา เลยทำให้เราไม่เคยรู้สึกคิดถึงบ้านมากขนาดนั้น...และเราก็ยุ่งมากๆ จนลืมนึกถึงเรื่องโฮมซิก อย่างอยู่บ้านว่างๆ เราก็จัดปาร์ตี้ บางวันเราทำอาหารกินกันเอง บางวันช่วยโฮสท์ทำเอกสารเกี่ยวกับวัดหรือหนังสือพิมพ์ข่าว เราก็เลยได้เขียนเรื่องของตัวเองลงไปในนั้นด้วย คนเลยรู้จักเราทั้งเกาะทั้งเกาะ =[]=! ส่วนเรื่องอาหารการกิน... บ้านนี้เขาทำอาหารเยอะอยู่แล้ว (แต่เรากินเยอะมากๆ เลย 55) คือคนญี่ปุ่น เขาจะกินกับข้าวก่อนแล้วค่อยกินข้าวทีหลัง... แต่เรากินแบบไทยเลย..กินข้าวพร้อมกับข้าว .. แถมวันๆ นึงมีกับข้าว 2-4 อย่าง ขอใช้คำว่า "บวม" เลยแล้วกัน ขึ้นมา 8 กิโลจ้า (ปัจจุบันลดแล้ว 8 กิโล 555) แล้วบ้านอีฟที่ไทย แม่อีฟทำเบเกอรี่ขาย... ว่างๆ อีฟเลยทำเค้กบราวนี่ให้เขากิน... เขาติดใจมาก...จนขนาดขอสูตรนี้จากเรา 555 แล้วแอบทำบราวนี่ให้เราวันสุดท้ายที่เราจะจากกัน กินมันทั้งน้ำตาเลย

         สุดท้ายนี้... อีฟขอฝากเรื่อง “เวลา”... เพราะเรามีโอกาสไปได้แค่ราวๆ 5 เดือนครึ่งเอง... แต่เราคิดว่า มันคุ้มแล้วที่เราทำไปทุกอย่าง รู้สึกภูมิใจตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้  ^^  อย่าไปเครียดเรื่องโฮสท์ อย่าไปกังวลเลยว่าเราจะทำนั่นนี่ได้มั้ย กลัวนั่นกลัวนี่...เราก็เคยกลัว แต่ถ้ากลัวอยู่อย่างนั้น ก็คงไม่มี "อีบุ" วันนี้ ขอขอบคุณ AFS Japan – Hiroshima , AFS Thailand ที่สนับสนุนเราตลอดเวลา ขอขอบคุณพ่อและแม่ ที่ให้กำลังใจเราและห่วงเราตลอดเวลา (ถ้าบทความนี้ส่งไปถึงโฮสท์เราก็ดีสิ)ขอขอบคุณโรงเรียน ขอขอบคุณความต่างของวัฒนธรรมที่สอนให้เราเรียนรู้กันได้อีกมากมาย แล้วเจอกันใหม่ค่า

         ถึงจะเป็นระยะเวลาไม่นานเท่ากับเพื่อนๆ นักเรียนแลกเปลี่ยนคนอื่น แต่อ่านแล้วก็พอจะรับรู้ได้เลยว่า ชีวิตญี่ปุ่นของน้องอีฟนี่แฮปปี้และสนุกไม่แพ้ใคร ^^ เสียก็ตรงที่ได้อยู่โรงเรียนหญิงล้วนเท่านั้นแหละ เอ๊ย ไม่ใช่ ! 5555555 ส่วนน้องๆ คนไหนมีประสบการณ์แลกเปลี่ยนสนุกๆ อยากเม้าท์แบบนี้บ้าง ก็ส่งมาได้ที่ pay@dek-d.com แล้วเจอกันจ้า

และห้ามพลาด !!! หนังสือเล่มใหม่จาก Dek-D.com กับ "คู่มือเรียนต่อนอกฟรีๆฉบับม.ปลาย" อัดเต็มกับทุนนักเรียนแลกเปลี่ยน ทุนเรียนฟรี ข้อมูลประเทศน่าเรียน 10 ประเทศพร้อมแนะนำโรงเรียนที่น่าสนใจ การเตรียมตัวก่อนไปเมืองนอกแบบละเอียด พร้อมทั้งประสบการณ์เด็กนอกสนุกๆ ตั้ง 10 เรื่อง !! เหมาะกับน้องๆ ม.1-5 ที่อยากไปเรียนนอก ราคา 125- ใครอยากดูสารบัญคร่าวๆ คลิกที่นี่

วางขายแล้วที่ร้านหนังสือซีเอ็ด 
และร้านหนังสือชั้นน้ำทั่วประเทศจ้า

Twitter : paydekd