เคล็ดลับเตรียมใจ ไปวัดดวงที่อเมริกา

     สวัสดีค่ะน้องๆ ชาว Dek-D.com ช่วงนี้น่าจะยังเป็นช่วงหางานของเด็กเวิร์คแอนด์ทราแวลกันอยู่นะคะ พี่เชื่อว่าปัจจัยหลักๆ ที่ทำให้น้องจะเลือกงานอะไรก็ตามก็คือค่าจ้าง และที่ตั้งใช่ไหมคะ พี่พิซซ่า รู้แล้วแหละว่าเด็กเวิร์คต้องเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว เรื่องเอกสารก็จัดการครบ พอรู้ว่าจะไปรัฐไหนก็เตรียมเสื้อผ้ากันถูกแล้ว แต่บางทีมันก็อาจจะยังไม่พอก็ได้นะคะ เพราะน้องๆ ต้องเตรียมใจไปด้วยค่ะ วันนี้ พี่พิซซ่า จะมาเล่าเรื่องราว Culture Shock ที่หลายคนอาจไม่เคยรู้ก็ได้

เตรียมใจดีๆ จะได้ไม่ตกใจ

     1. ที่นั่นไม่ได้มีแค่คนผิวขาวกับคนแอฟริกันอเมริกันเท่านั้นนะคะ งานบางที่มีลูกจ้างทั้งละตินทั้งแอฟริกันแท้ๆ หรือชาวเกาะน้อยใหญ่จากทั่วโลก ทำให้หนังสือคู่มือวัฒนธรรมตะวันตกที่เรามีอยู่นั้นแทบไร้ประโยชน์ไปเลยค่ะ ถ้าอย่างแถบ California ก็จะเจอคนเม็กซิโกเยอะ ซึ่งส่วนมากก็พูดภาษาอังกฤษได้ทั้งนั้นค่ะ เพราะถึงจะเป็นเชื้อชาติแถบละตินแต่พวกเขาก็ได้สัญชาติอเมริกาหรืออาศัยที่นี่มานาน

     แต่ตอนที่พี่ไป Michigan ที่นั่นนำเข้าแรงงานต่างด้าวมากๆ นอกจากเด็กไทยผู้น่ารักแล้ว ^^ ก็มีชาวเม็กซิโกแท้ แบบพูดอังกฤษไม่ได้เลย (ย้ำ ไม่ได้เลย) แล้วก็มีชาวผิวหมึกที่มาจากจาไมก้า ที่พูดภาษาอังกฤษแบบ Broken English และพร้อมจะแร็พอยู่ตลอดเวลา รวมไปถึงแรงงานส่งออกจากฟิลิปปินส์ที่มาเป็นแรงงานจริงๆ และต่างจากนักศึกษาฟิลิปปินส์ที่มาฝึกงานด้วยอย่างเห็นได้ชัด

     คือพวกที่มาเป็นแรงงานอย่างจริงจังก็จะมีการศึกษาที่ไม่สูงนัก และไม่ค่อยปฏิบัติตัวตามธรรมเนียมสากลซักเท่าไหร่ค่ะ ที่เห็นได้ชัดเลยคือบางคนอาจจะมีคำพูดแทะโลมหรือแต๊ะอั๋ง ซึ่งบางทีคนอเมริกันเองก็เข้ามาจีบด้วยวิธีแบบนี้บ้าง แต่ถ้าเราบอกว่าหยุด เค้าก็หยุดค่ะ แต่พวกนี้อาจจะไม่ค่อยฟังค่ะ ต้องหาทางเอาตัวรอดสุดๆ ถ้าใครคิดว่ารับมือกับเรื่องพวกนี้ไม่ไหวแน่ๆ ก็หาข้อมูลดีๆ ค่ะว่าที่ๆ น้องกำลังจะไปมีประชากรแบบไหนบ้าง

     2. อีกเรื่องที่เราต้องหาข้อมูลดีๆ เลยคือที่นั่นใครใหญ่ค่ะ ข้อมูลนี้จะได้มาเที่ยงตรงที่สุดจากปากคนที่เคยไปทำงานที่นั่นเมื่อปีก่อนค่ะ สืบเนื่องจากข้อ 1 บางทีถ้าเราเจอเรื่องราวแย่ๆ แบบนั้นแล้วไปฟ้องเจ้านาย เจ้านายดันเป็นแก๊งค์เดียวกับพวกนั้น เขาก็จะไม่ทำอะไร ให้เราทนๆ ไปเพราะเขามองว่าเราอยู่แค่ 3 เดือน แต่พวกนั้นอยู่มานานแล้ว เขาก็จะเข้าข้างกัน แต่ถ้าได้ข้อมูลมาว่านายจ้างยุติธรรม แฟร์มาก คนที่ไปมาแล้วเล่าให้ฟังว่าใครผิดก็โดนไล่ออก ไม่ว่าจะเชื้อชาติไหน อายุเท่าไหร่ แบบนี้ก็ค่อนข้างโอเคค่ะ แสดงว่านายจ้างว่าไปตามความจริง

     อย่างตอนพี่ไปทำงานที่ Utah มีช่วงหนึ่งที่เด็กอเมริกันโดนไล่ออกแบบรายสัปดาห์เลย แต่ก็มีเหตุผลนะคะ เพราะส่วนมากจะทำผิดกฎของที่ทำงานครบสามครั้งเลยโดนออก พอเด็กไทยทำผิดครั้งแรกก็ตักเตือนค่ะ แล้วเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดอีกก็เลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

     3. สำหรับเพื่อนร่วมงานที่เป็นอเมริกันผิวขาว บางที่ทำงานก็เป็นศูนย์รวมฝรั่งที่ไม่มีที่จะไปค่ะ ที่ทำงานนั้นอาจจะมีอดีตนักโทษมากมาย คนโรคจิต หรือไม่ก็เด็กที่จบไฮสคูลแล้วไม่คิดจะเรียนต่อหรือหางานทำจริงจัง แต่มาเป็นเด็กล้างจานหาเงินเที่ยวไปวันๆ แบบไม่มีอนาคต 

     แต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่คนแปลกไปซะหมด จริงๆ อาจจะมีวัยรุ่นที่เขากำลังอยู่ในช่วงหาเงินเรียนต่อ หรือว่าเป็นผู้ใหญ่ที่อยากทำงานที่นี่จริงๆ อย่างนี้ค่อยโอเคหน่อย เพราะจะค่อนข้างมีความคิดความอ่านระดับเดียวกับน้องๆ ที่เป็นเด็กมหาวิทยาลัยเหมือนกัน แต่ยังไงก็ขอเตือนไว้ว่า บางคนที่เราเจอนั้น เป็นพวกที่ไม่มีอะไรจะเสีย เพราะฉะนั้นเขาสามารถทำอะไรที่แย่ๆ หรือบ้าหลุดโลกได้ทุกขณะ (อย่างขโมยชุดชั้นในหรือใช้สิ่งเสพติด)

     4. เตรียมใจไปโดนดูถูก จริงๆ ไม่ใช่คนต่างชาติทุกคนจะดูถูกเรา แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะเอ็นดูเราเหมือนกัน บางทีที่ทำงานเรามีคนแบบข้อ 3 เยอะ เจ้านายจึงอาจจะเหมารวมเราไปไว้ในกลุ่มนี้ด้วย  อันนี้ประสบการณ์ตรงเลยค่ะ มีเพื่อนที่ทำงานมาบอกพี่ทีหลังว่า ตอนแรกที่เห็นคิดว่ากลุ่มเด็กไทยเป็นพวกเด็กมัธยมเรียนไม่จบหนีออกจากบ้านเลยต้องมาทำงานค่าจ้างรายชั่วโมงที่นี่ (คนไทยหน้าเด็ก) แต่พอเขาได้มาทำความรู้จักกับพวกเราจริงๆ แล้วเขาก็รู้ว่าเราเป็นมายังไง และสงสัยด้วยว่ามาทำอะไรที่นี่ เลยต้องอธิบายโครงการให้ฟัง

     แต่คนที่เอ็นดูก็มีเยอะนะคะ เพราะเด็กไทยจะเรียบร้อย มีความรับผิดชอบ แล้วก็เชื่อฟังคำสั่งมากกว่า นายจ้างส่วนมากก็เลยเอ็นดูเด็กไทยค่ะ เพื่อนร่วมงานที่ได้ทำความรู้จักกันจริงๆ ก็มักจะชื่นชอบเด็กไทยด้วย พวกที่ดูถูกเด็กไทยมักเป็นคนที่ไม่เคยคุยกันมากกว่า คงเห็นหน้าเราแล้วก็คิดเลยว่าเราไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้แน่

     5. ระวังถูกลากเข้าไปพัวพันกันเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบไม่รู้ตัว ข้อนี้เด็กเวิร์คหลายคนน่าจะเคยโดนบ้างแม้จะไม่ได้ตั้งใจหรือไม่รู้ตัวเลยก็ตาม บางครั้งเราไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เด็กเวิร์คไม่ว่าตอนอยู่ที่ไทยจะบอกว่าตัวเองหน้าแย่อ้วนดำขาใหญ่ขนาดไหน ไปอยู่ที่นั่นเราสวยค่ะ

     ด้วยความที่เราเป็นเด็กใหม่ คนที่นั่นจะให้ความสนใจกับเราเป็นพิเศษ ทำให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นที่กำลังแอบชอบคนๆ นั้นที่มาสนใจเรา อาจจะพลอยเกลียดเราได้  แล้วก็ไปยุให้คนอื่นเกลียดเราตาม อันนี้ขึ้นกับความสามารถส่วนบุคคลเลยค่ะว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร เพราะเราลำบากทั้งขึ้นทั้งล่อง ต้องปฏิเสธคนที่เข้ามา แล้วก็ต้องทนกับพวกแฟนคลับ แต่เราต้องทำงานกับทั้งสองฝ่ายนี่แหละ มันลำบากใจที่สุดก็ตรงนี้

     6. ระวังเพื่อนร่วมงานที่ขี้ประจบ อันนี้จะเป็นใครก็ได้ไม่ว่าจะเด็กเวิร์คที่ไปด้วยกัน คนเอเชีย คนแอฟริกัน หรือคนอเมริกันเอง ข้อนี้ก็ต้องใช้ความสามารถในการเดินเกมเช่นกันค่ะ เพราะเรากำลังออกไปเผชิญโลกกว้าง เราก็จะเจอคนที่เราอาจไม่เคยพบเห็นมาก่อน อาจจะมีทั้งพวกขี้ประจบ พวกบีบน้ำตา แล้วก็พวกใส่ร้ายป้ายสี น้องจะได้ฝึกทั้งไหวพริบและภาษาก็งานนี้ค่ะ

     ถ้านายจ้างฉลาดและมีเหตุผล แผนการของพวกนี้ก็จะไม่สำเร็จ แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้าน้องตกอยู่ในสถานการณ์เหล่านี้ต้องคุมสติดีๆ อย่าเถียง อย่าเหวี่ยง อย่าวีนนะคะ เดี๋ยวจะเข้าทางคนร้าย น้องควรใจเย็นๆ (เรารู้แล้วนี่ว่าต้องเจอแบบนี้) ค่อยๆ อธิบาย แล้วขอแก้ตัว ขอเวลา ขอโอกาส ขอแสดงผลงานอีกครั้งอะไรประมาณนี้ จากนั้นถ้าเลี่ยงทำงานกับคนนั้นได้ก็เลี่ยงไปทำแผนกอื่น อย่าบอกว่าทำไมต้องเป็นเราที่ยอมเปลี่ยน ทำไมไม่เป็นคนนั้น นั่นก็เพราะว่าน้องเป็นคนที่ดีกว่าค่ะ ^^ อย่าไปชนกับคนที่เล่นไม่ซื่อ นอกจากนี้น้องยังได้กำไรด้วยนะคะ ได้ลองทำงานหลายตำแหน่ง ได้เจอคนใหม่ อาจเจอคนที่ดีกว่าก็ได้ แต่ถ้าน้องไม่สามารถเลี่ยงกับคนนั้นได้ พี่แนะนำว่าอัดเสียงทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันเลย 555

     7. น้องอาจจะโดนเปลี่ยนงานทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เช่นตอนสัมภาษณ์ให้ไปเป็นเด็กเสิร์ฟ แต่ไปถึงแล้วเปลี่ยนให้เป็นคนขายของ น้องอย่าเพิ่งขึ้นนะคะว่า “เฮ้ย อะไรฟะ แง่ง” ลองทำไปก่อน มันอาจจะสนุกก็ได้ แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ลองไปเจรจาต่อรองค่ะ ถ้าภาษาไม่ค่อยแข็งแรงก็พาเพื่อนที่เก่งๆ ไปช่วยอธิบายให้เหตุผล ค่อยๆ ต่อรองกับเขา อย่าอารมณ์เสียแล้วไปเถียงๆๆๆ หรือว่าร้องไห้กลับบ้านโดยไม่ทำอะไรเลยนะคะ

     ทางที่ดีเขียนบทตั้งแต่ตอนนี้เลยว่าถ้าโดนเปลี่ยนงาน จะเอาอะไรมาอ้างว่าต้องทำงานเดิมงานนี้เท่านั้น หรือว่าลองเตรียมตำแหน่งสำรองในแผนกอื่นๆ ไว้ในใจ เผื่อไม่ได้กลับไปทำตำแหน่งเดิมก็อาจจะต่อรองให้ย้ายไปทำตำแหน่งที่ชอบรองลงไปแทน

     8. เตรียมใจไปให้พร้อมรับทุกอย่าง ทางที่ดีน้องอย่าคาดหวังอะไรเลยค่ะ ควรไปแบบ “ฉันจะไปผจญภัย มีอะไรก็โยนใส่ฉันมาเลย” ถ้าน้องๆ ไปด้วยทัศนคติแบบนี้ ก็จะไม่มีอะไรมาทำให้ผิดหวัง เสียใจ หรือว่าท้อแท้

     นอกจากฟังเรื่องราวของคนที่เคยไปมาแล้ว น้องลองถามเจาะเป็นหัวข้อย่อยๆ อย่างเพื่อนร่วมงานนิสัยแย่ไหม หรือนายจ้างใจดำไหม อะไรแบบนี้ เพราะบางทีคนเล่าก็จะเล่าตอนที่สนุกๆ มีความสุขกับเพื่อน แล้วไม่ค่อยให้รายละเอียดตอนแย่ๆ เท่าไหร่ ถ้าน้องได้รู้เรื่องแย่ๆ เยอะน้องก็จะเตรียมตัวเตรียมใจไปเจอเรื่องพวกนั้นเต็มที่ และพอไม่เจออะไรแบบนั้นเลย น้องก็จะกลับมาบอกว่ามันสนุกมากๆ ^^

     และถึงแม้น้องจะหาข้อมูลไปดีแค่ไหนก็ตาม อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น นายจ้างใจดีคนนั้นอาจจะลาออกเดือนก่อนหน้าที่น้องจะไปพอดี หรือว่าบริษัทเพิ่งถูกเทคโอเวอร์แล้วเปลี่ยนการบริหารใหม่ ทุกอย่างที่คิดว่าเตรียมไปอย่างดีก็อาจจะใช้ไม่ได้เลย น้องต้องปรับตัวเก่ง พร้อมรับทุกสถานการณ์ ไม่คาดหวังสูง ใจเย็น และคุมสติให้ดี แค่นี้การไปเวิร์คแอนด์ทราเวลก็จะไม่ใช่การไปเป็นแรงงานทาสอย่างที่ใครเขาว่ากัน

      พี่พิซซ่า ไปมาสองครั้ง ซึ่งแตกต่างกันอย่างลิบลับ ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย พอมาเล่าเรื่องตอนนี้ก็รู้สึกว่าเราก็เจออะไรแย่ๆ เยอะเหมือนกันนะ ทั้งสองครั้งนั่นแหละ แต่ตอนนั้นพี่ไม่เคยคิดแบบนี้นะคะ อาจจะมีบ่นๆ ตามเพื่อนบ้าง แต่จริงๆ แล้วตอนเกิดเรื่องแย่ๆ พี่ก็ไม่ได้คิดอะไรเลย พี่ไม่ได้เอาตัวรอดเก่งนะ แต่พี่คิดว่าพี่เป็นพวกเรื่อยๆ มากกว่า ไม่ค่อยคิดอะไร 555

     อีกอย่างหนึ่งที่พี่คิดว่ามันทำให้พี่ไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องราวไม่คาดฝัน ก็เพราะพี่จินตนาการสถานการณ์สมมติไว้เยอะมากๆๆๆๆ ว่าถ้าเกิดเจออย่างนั้นอย่างนี้จะทำยังไง มีแผนสำรองมั้ย ทุกอย่างเต็มหัวไปหมด แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ใช้เลย เพราะรู้สึกว่ามันไม่ได้ร้ายแรงเท่าที่เราคิด ก็เลยเฉยๆ ^^ แต่มันก็เป็นการผจญภัยครั้งหนึ่งในชีวิตเลยนะคะ

ภาพประกอบ
www.thetimesinplainenglish.com, www.tumblr.com
www.johndiew.com, www.nme.com, www.dailydawdle.com
www.richsmanagementblog.com, www.neurosciencemarketing.com
www.ausgamers.com, www.abcfamily.com