"สาวน้อยวัยใสกับ 1 ปีในเบลเยี่ยม"

สวัสดีจ้า น้องๆ ทุกคน พี่ปาล์มกลับมาแว้ว หลังจากหายจากคอลัมน์เล่าประสบการณ์เด็กนอกไปเป็นสัปดาห์ แหะๆ แต่พี่ปาล์มก็ไม่ได้ลืมนะคะ กลับมาคราวนี้มาพร้อมบทสัมภาษณ์ของสาวน้อยหน้าใส "น้องบัว" ที่เคยได้ไปเรียนด้วยทุน AFS ที่ประเทศเบลเยี่ยมมาแล้วค่ะ พร้อมแล้วไปอ่านกันเลยว่าประสบการณ์ของน้องบัวจะสนุกสนานแค่ไหน ^^

น้องบัวไปทุน AFS ใช่ไหมคะ แล้วได้ข่าวทุนมายังไงหรือว่าเห็นเพื่อนไปมาก่อนแล้ว

- ใช่ค่ะ เอ่อ....ข่าวคือ ที่โรงเรียนเค้ามีประกาศรับสมัคร แล้วครูแนะแนวมาพูดถึงในห้องเรียนน่ะค่ะ อีกอย่างคือ ปีก่อนหน้าที่จะสมัคร มีเพื่อนคนนึงสมัครไปทุนต่างประเทศเลยอยากไปบ้าง

ก่อนสอบมีการเตรียมตัวยังไงบ้างคะ

- ก็...จริงๆแล้วก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมากมาย ไปสอบเลย....แต่เพราะว่าเป็นคนชอบภาษาอังกฤษอยู่แล้ว ก็เลยคิดว่า น่าจะไม่ยาก....แต่เพื่อนบางคนก็เห็นมีไปหาข้อสอบเก่ามาทำบ้าง ((แต่เรารู้เรื่องช้าไปนิดนึง คือรู้ว่ามีข้อสอบเก่าวันสอบพอดี...ทำก็คงไม่ทันแล้ว)) 555

- อ๋อ จำได้ๆ แต่ว่าข้อสอบรุ่นต่อๆมาเค้าเปลี่ยนแนวนะคะ เห็นว่ายากขึ้น....แต่รุ่นบัวเป็นแบบ เหมือนข้อสอบภาษาอังกฤษที่โรงเรียนน่ะค่ะ มี ข้อสอบความรู้รอบตัวก่อน ประมาณ 20-30 ข้อ แล้วก็ตามด้วยภาษาอังกฤษ ทั้ง conversation/ grammar แล้วก็ พวกเนื้อเรื่องอ่านจับใจความ แต่ไม่มีเขียน เป็นปรนัย

- ตอนที่จะไปสอบสัมภาษณ์ค่ะ มีข้อเขียน แล้วถ้าข้อเขียนผ่าน เราก็ไปเอาเอกสาร มาสอบสัมภาษณ์

- อ่า จริงๆเพราะว่าเค้าเขียนไว้ในใบสมัครว่า พูดภาษาเยอรมันค่ะ แล้วตอนนั้นคุณพ่อทำธุรกิจกับคนเยอรมันเยอะ เลยอยากพูดได้ ก็เลยเลือกเฉพาะประเทศที่พูดเยอรมัน โดยที่ไม่ได้เลือกประเทศเยอรมัน

อ๋อ ว่าแต่ทำไมไม่เลือกเยอรมันละคะ

-เพราะตอนนั้นคิดว่า ถ้าเลือกเยอรมัน ต้องมีคู่แข่งเยอะ แล้วอีกอย่างได้ยินมาว่าเยอรมันคนเหยียดผิวเยอะอยู่ เลยไม่กล้าเลือกค่ะ 555

พอตกลงไปที่นั่นแล้ว เตรียมตัวยังไงบ้างคะ ทั้งด้านเอกสาร ภาษา ไปติวบ้างไหม

- ก็มีค่ายของ AFS เค้าก็จัดค่ายให้ แล้วบัวก็ไปติวภาษากับรุ่นพี่....เพราะไปรู้ในค่ายว่า เค้าพูดภาษา ดัทช์ กันที่โน่น ((เอ๋อไปพักนึง แถมก่อนหน้านั้นเพิ่งไปเรียนภาษาฝรั่งเศสมาอีก เลยรู้สึกว่า...เลือกผิดป่าววะเนี่ย)) เรื่องเอกสารก็มีไปทำวีซ่า ((อันนี้ทาง AFS ทำให้แต่เราต้องไปติดต่อเอาเอกสารสำคัญไปยื่นเอง)) อย่างอื่นก็ เหมือนตอนนั้นงงๆมึนๆ ก็ตามเค้าไปทำ ตามที่เค้านัดอ่ะค่ะ จำไม่ค่อยได้ 555 แต่ว่าเรื่องนัดภาษานี่มีเยอะ....พี่เค้าก็นัดสอน บัวก็ไปช้ามั่ง ไปแล้วชวนเค้าไปร้องคาราโอเกะแทนมั่ง อะไรแบบนี้

พวกเสื้อผ้าละคะ เตรียมไปยังไงบ้าง

- อ๋อ...ก็ คุณแม่ไปเยอรมันบ่อยเลยเลือกเสื้อผ้าให้ ตอนนั้นก็พกพวกเสื้อที่บางๆมีแขนไว้ใส่ด้านใน ให้อุ่นๆ เสื้อแจ๊กเก็ตเสื้อแขนยาว...กางเกงผ้า ((ไว้ใส่นอน)) กางเกงยีนส์เนื้อหนาๆ รองเท้าผ้าใบแบบเบาๆไม่กัด เดินสบาย เพราะคิดว่าไปแล้ว น่าจะเจออากาศไม่หนาวมากช่วงแรกๆ เค้าให้เอาไปได้ที่น้ำหนัก 25 กก. บัวก็เอาไป 31 กก อ่ะค่ะ 55 แต่เพื่อนบัวเอาไปเยอะกว่านั้นอีกนะ จริงๆอยากเอาไปมากกว่านั้น แต่ว่ากลัวแบกไม่ไหว

- เดินทางวันแรก 19 สิงหาค่ะ ก็ ตอนแรกบินพร้อมกันเป็นหมู่คณะ...เฉพาะเบลเยี่ยมก็ 24 คน....ไหนจะเนเธอแลนด์ รัสเซีย ฯลฯอีก โหย ตอนไปนี่อุ่นหนาฝาคั่งมาก อากงอาม่าป๊าม้าเจ็กแปะเจ้เฮียมาส่งครบทั้งตระกูล ตอนที่เค้ามาส่งก็ไม่ได้เศร้าไรมากนะคะ เหมือนแบบ...ยังไม่รู้ไงว่าจะเป็นไงต่อ เลยตื่นเต้นมากกว่า เพื่อนก็เยอะด้วย ตอนอยู่บนเครื่องบินก็ยังขำอยู่ค่ะ เหนื่อยด้วย....เดินว่อนนนนนนเลย ไปทักคนโน้นทีคนนี้ที เอาของไปฝาก พอเหนื่อยๆ ก็นอนพัก....เพราะเดินทางหลายชั่วโมงมากไงคะ รู้สึกเหมือนจะดูหนังวนไปสองรอบ แต่ตอนที่ถึงเบลเยี่ยมจะแยกไปเจอโฮสแล้วนี่สิคะพี่...น้ำตาพรากๆเลย กลัว

- มีเจ้าหน้าที่ที่ AFS มารับอ่ะค่ะ มารับถึงข้างในเลย ฮ่าฮ่า แต่ว่าที่ตลกคือ เจ้าหน้าที่คนนั้นชื่อ คามิน ((แล้วน้องชายบัวก็ชื่อนี้)) แล้วตอนเข้าไปในรถ เค้าเปิดเพลง อมพระมาพูดด้วยค่ะ !!! งงมาก เค้าเลยบอกว่า สองอาทิตย์ก่อนเค้าเพิ่งมาเมืองไทย ก็เลยซื้อ CD เพลงใหม่มาฟัง ((คือ เพลงอมพระมาพูดของพี่เบิร์ดตอนนั้นใหม่มาก เราเลยตกใจว่า โห....ทำไมฝรั่งคนนี้ฟังเพลงคล้ายๆเพลงไทยเลย)) ตื่นเต้นด้วย..เมืองเค้าดูเหมือนตุ๊กตาเลยพี่...จิ๋วหลิว สีน้ำตาลแดงๆ สีอิฐหมดเลย ปกติเมืองไทยจะเห็นสีขาวเป็นหลักไงคะ เลยแบบ โหๆ นู่นก็ตื่นเต้น นี่ก็ตื่นเต้น

-ชื่อเมือง Kontich ((อยู่เขต Antwerp))

- ตอนอยู่โน่น ไปวันแรกไม่ค่อยหนาว -(คือสำหรับคนที่โน่นนะคะ) แต่สำหรับเมืองไทย ก็เหมือนเดินออกจากเตาอบมาเข้าตู้เย็นอ่ะค่ะ 555 เพราะว่าอากาศเย็นแบบ เหมือนอยู่ภาคเหนือเลย....ชื้นๆ เย็นๆ ใส่เสื้อแขนยาวแบบคอเต่าหรือไรแบบนี้ ไม่อึดอัดอ่ะค่ะ กำลังสบาย

host family เป็นยังไงบ้างคะ

- เค้าตื่นเต้นกว่าเราอีกค่ะ เก็บกวาดบ้านเผื่อไว้แล้วเลย จัดห้องไว้แล้ว ((แต่โฮสเค้าก็ดีนะคะ แบบ ถามไถ่ ดีมาก....)) จริงๆคือต้องบอกว่า อยู่ทั้งปีกลับมาก็รักเค้าเหมือนเค้าเป็นบ้านเราจริงๆ อ่ะค่ะ เพราะเค้าก็รักเราเป็นลูกเลย ((ขนาดว่ามีลูกอยู่แล้วสี่คน))

แล้วไปถึงกี่วันคะถึงเริ่มเข้า รร. / ใครเป็นคนจัดการหา รร. ให้คะ

- โฮสค่ะ เค้าพาไปดูโรงเรียนก่อน.....ว่านี่ มาเรียนนี่นะ แล้วก็ให้ไปเลือกว่าอยากเรียนสายไหน ไปถึงประมาณ สามสี่วันไม่เกินนี้อ่ะค่ะ ก็เข้าเรียนเลย เพราะที่โน่นเค้าจะเปิดเทอม 1 กันยายน ทุกปี บัวอยู่โรงเรียน Sint Jozef Instituut

- วันแรกไปไม่คุยกับใครเลยค่ะ....เค้าก็แบบ เด็กคนนี้หน้าดุจัง ไรแบบนี้ แต่พออีกสองสามวันต่อมา ก็มีเพื่อนเข้ามาบอกว่า...."we want to be your friends" แล้วก็พาไปไหนต่อไหนตลอดเลยค่ะ ((เป็นคนโชคดีคนนึง...ปกติคนที่โน่นหยิ่งนะ))

- ห้องเรียนเค้ามีกัน 19 คนเองค่ะพี่.... คือที่โน่นเค้าเรียนห้องละน้อยๆคน ครูกับเด็กก็สนิทกันพอสมควร....แต่คนที่โน่นเค้าจะมีสายให้เลือกเรียนตั้งแต่ ขึ้นม.1 เลยค่ะ พอมาม.4 ก็เลือกเจาะลึกลงไปอีกที แล้วสอนเค้ามีสื่อแบบอื่นเยอะ....ไม่ได้เรียนแต่แค่ในหนังสือ ฟังเพลง ดูหนัง อ่านหนังสือนอกเวลา...จริงๆ แล้วอิจฉานะคะเค้าเรียนสนุกค่ะพี่ แต่ว่าเรียนหนักนะ ไม่ได้สบายๆ คนตกกันเยอะแยะ แถมที่โน่น....มีการเรียนซ้ำชั้น ด้วยค่ะ !!! คือ ถ้าใครเรียนอ่อน ก็เรียนอีก การบ้านเยอะมาก....เรียนแรกๆบัวเรียนไม่รู้เรื่องเลยนะ กดดันมาก ครูก็ไปบ่นๆ กับโฮสแม่อีก ว่าบัวยังไม่พูดดัทช์เลย เดี๋ยวเรียนไม่เข้าใจ เราก็ยิ่งกดดันว่า เฮ้ย เราไม่เข้าใจแต่เราพยายามแล้วนะ ก็เปิดดิกหาศัพท์ในการบ้านทุกวันเลยค่ะพี่....เรียกได้ว่าขยันมาก วันๆ ก็ท่องศัพท์เรียนไม่รู้เรื่องก็เอาแบบฝึกหัดภาษาที่ AFS เค้าแจกมานั่งทำ

- ตอนที่เค้าบอกว่าเราไม่เรียนนะ ท้อมากเลย... ก็ภาษาเรามันไม่เหมือนเค้านี่....เค้าไม่ได้เขียน ก ไก่นะ เค้าเขียน abc นะ เค้าคิดถึงใจชั้นมั่งมั้ยเนี่ยยยย ทำไมต้องหาเรื่องมาเมืองนอกวะกู อยู่เมืองไทยก็ดีแล้ว แต่ก็คิดว่า..คิดตอนนี้ไปก็เท่านั้นอ่ะค่ะ ใครๆ ก็คิด 555 แต่ไปไหนไม่รอดแล้ว มีทางเดียวคือ อยู่ต่อไป...เย่ สู้ต่อไป ^^ ก็เลยตั้งใจเรียนต่อไป....ช่วงสองสามเดือนมันจะหดหู่ไงคะ ฟังใครก็ไม่เข้าใจ แรกๆ คุยกันนี่ เหมือนไปเกิดใหม่ในที่ๆ ไม่มีใครรู้จักเลยพี่ พอหลังๆ มาชิน ชักปรับตัวได้ บนโต๊ะอาหารก็เริ่มเข้าใจแล้ว...ว่าเฮ้ย เค้าพูดถึงข้าว...ช้อน..ส้อม คน ((ชื่อคน)) นินทาแน่ๆ เริ่มจำศัพท์ได้เป็นคำๆ เลยเริ่มรู้สึกสนุกกับการจะฟังว่าเค้าพูดอะไร ((แล้วเอาไปเขียนไดอารี่เป็นภาษาไทยนินทาอีกที)) 555 มันจะเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกเลยนะพี่ คิดคนเดียวตลอดเลย แต่ไปๆ มาๆ ก็ดีอ่ะ เหมือนได้ให้เวลาคิดเองทำเอง ตัดสินใจเอง

แล้วติดต่อที่บ้านที่ไทยบ่อยไหมคะ เล่าอะไรให้คุณพ่อคุณแม่ฟังบ้าง

- นานๆ ทีนะคะ เดือนละครั้งเห็นจะได้ ส่วนมากจะมาเขียนจดหมายมากกว่า ว่ามีโน่นมีนี่อย่างงี้อย่างโง้น เล่าว่าโฮสเป็นไง เพราะเรารู้ไงคะพี่ ว่าเค้าเป็นห่วง....จากที่เคยเห็นทุกวัน จู่ๆ ก็หายหัวไปไหนไม่รู้ตั้งนาน กินอะไรเป็นข้าว ชอบไม่ชอบ...อากาศหนาวมั้ย อากาศดีรึเปล่า

เพื่อนๆ ที่นั่นเค้ารู้จักเมืองไทยมากน้อยแค่ไหน แล้วน้องบัวได้เผยแพร่ความเป็นไทยยังไงบ้างหรือเปล่า

- ตอนบัวอยู่ที่โน่นมีเรื่องนึงตลกมาก....เรื่องเพื่อนนี่ล่ะค่ะ คนแรกที่สนิทด้วยเนี่ย เป็นคนยูเครน....แต่ลี้ภัยการเมืองมาเบลเยี่ยม....((สื่อสารกันงูๆปลาๆ)) เพราะเค้าพูดอังกฤษไม่ได้ แต่พูดดัทช์ได้ แล้วพอเริ่มสนิทกัน อยู่ๆก็ย้ายโรงเรียนหนีไป....อีกคนที่กำลังสนิท อยู่ๆก็ย้ายโรงเรียนหนีไปอีก ((มายก็อด เทพแห่งความโชคร้ายรึเปล่าเนี่ยเรา....TT_TT)) 555 เพื่อนที่โน่นชอบเอา Thailand กับ Taiwan มารวมกัน แล้วเข้าใจว่าเราต้องพูดจีน หรือญี่ปุ่นได้ ((หน้าคล้ายคนจีน....)) เศร้าเหลือเกิน อยู่ที่โน่นเหมือนกับว่า ทุกอย่างที่เราทำ เค้าจะเอาไปคิดหมดเลยนะคะพี่ ว่าทั้งประเทศเป็นอย่างนั้น คิดว่าเมืองไทยไม่มีคอมพ์อ่ะ มีสงสัยว่ามีอินเตอร์เน็ตด้วยหรอ.... รู้จักเมาส์มั้ย.... บังเอิญตอนนั้นสนใจเรื่อง IT มากพอสมควร เลยตอบเค้าได้ เค้าคิดว่าคนไทยทุกคนเป็นมวยไทย..คือเค้าคิดว่าบ้านเรายังมีช้างเดินทั่วไปหมดเลยไงพี่....บัวแบบ บ้านไม่ใช่ปางช้างนะเว้ย จะได้เป็นงี้ 555 พวกเราคิดกันขำๆนะ...แต่จริงๆก็เศร้าอยู่ว่า รู้มั้ยเนี่ย ว่าบ้านชั้นน่ะ สวยกว่าบ้านเธอที่นี่แค่ไหน เอารูปวัดพระแก้วให้ดู เค้าแบบ อึ้ง....เค้าบอกว่าเป็นสวรรค์ของจริง ทองทั้งองค์ สวยมาก....ให้ดูรูปวัด รูปโรงเรียน รูปมาบุญครอง เค้าก็แบบ..เฮ้ย ห้างใหญ่จัง ที่โน่นมีแต่เล็กๆ

พอใกล้กำหนดกลับ น้องบัวรู้สึกยังไงบ้างคะ

- ตอนแรกไม่ค่อยอยากกลับนะพี่.... สนุกไง ที่โน่นบัวไปเที่ยวซะทั่วเลยพี่ ไปฝรั่งเศส ไปเนเธอแลนด์ ไปเยอรมัน แบกเป้ อยากแบกต่อ อยากเที่ยวต่อ อยากทำอะไรๆ เองเหมือนเดิม

- กลับถึงวันที่ โอ๊ะ จำไม่ได้ 555 แต่เดือนกรกฎาฯ ...ตอนแรกที่ว่าไม่อยากกลับบ้านนะ พอแค่เครื่องบินเข้ามาน่านฟ้าเมืองไทยนะพี่...แค่เครื่องถึงเมืองไทยนะ เสียงกัปตันบอกว่าถึงเมืองไทยแล้ว ร้องไห้เลย....แบบ เฮ้ย ถึงบ้านแล้วอ่ะ ดีใจที่ได้กลับบ้าน ^^

น้องบัวอยากฝากอะไรถึงน้องๆ หรือเพื่อนๆ ที่อยากไปเรียนเมืองนอกบ้างคะ

- ต้องฝากบอกค่ะ ว่าอย่ากลัวที่จะสร้างโอกาสให้ตัวเอง อย่ารอที่จะให้คนอื่นยื่นโอกาสให้นะคะ เราควรสร้างเองเลย ทำเองเลย มัวแต่รอ อาจจะทำให้เราต้องเสียโอกาสที่จะได้ทำอะไรในสิ่งที่ไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะได้ทำได้นะคะ ^^

โอ้โห ประสบการณ์ไปเรียนต่างแดนของน้องบัวนี่ครบรสเลยนะคะ มีทั้งสุขแล้วก็เหงา ตอนพี่ปาล์มสัมภาษณ์น้องบัว พี่ปาล์มสัมผัสได้เลยถึงความประทับใจที่น้องบัวมีต่อประสบการณ์เรียนนอกครั้งนี้ น้องๆ สัมผัสได้เหมือนพี่ปาล์มไหมเอ่ย?

น้องๆ คนไหนมีประสบการณ์ไปเรียนเมืองนอกและอยากแบ่งปันกับเพื่อนๆ ส่งอีเมล์มาได้ที่ palm@dek-d.com