เคล็ดลับเพิ่มเกรด(ภาคแรก)

          เรื่องราวจากประสบการณ์ตรง ของเด็กนักเรียนธรรมดาๆคนนึง แต่มันไม่ธรรมดา ใครจะรู้ว่าวันนึงเด็กที่เคยเรียนได้เกรด 1. 8 ซึ่งถื่อว่าอยู่ในระดับต่ำ จะกลับกลายมาเป็นเด็กที่สามารถไต่เต้าขึ้นมาเป็นที่หนึ่งได้เกรด 4.00 ขนาดตัวเองยังไม่คาดคิดเลย! อ้าว...ซะงั้นอ่ะ  ความจริงเราไม่ใช่คนเก่ง คนหัวดีอะไรเลยนะ เข้าขั้นจัดว่าโง่เลยก็ว่าได้ คือปกติอ่ะเป็นคนขี้เกียจอ่านหนังสือขั้นรุนแรง เอาเป็นว่าจะขอเท้าความมาตั้งแต่ช่วงมัธยมต้นเลยล่ะกัน  ความเดิมตอนที่แล้ว...มีอยู่ว่า

ตอนม.ต้น

….เกลียดเลขๆทำไงไม่อยากเรียน เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ยากชะมัดเลย ไม่อยากจะบอกเลยว่า เราอ่ะเรียนตกแล้วซ่อม ซ่อมรอบแรกไม่ผ่าน ซ่อมรอบสองก็ยังไม่ผ่าน แบบว่าอีกคะแนนเดียวผ่านอ่ะ เกือบผ่านว่างั้นเหอะ จนครูต้องเรียกผู้ปกครองมาพบเลยนะ แม่ถูกเชิญไปพบครูที่โรงเรียน แต่เราไม่ขอบอกนะว่า โรงเรียนอะไร เพราะมันนั้นมันไม่ใช่ประเด็น ความจริงแม่เขี้ยวเข็นเรามากเลยนะ ยิ่งตอนใกล้สอบ แม่เราจี้ตัวๆเลย ขนาดว่าสอนทำทีละข้อ แต่หัวมันไม่ไปจริงๆอ่ะ ทำไงได้ ช่วงม.ต้นนี่ถื่อเป็นช่วงที่จัดว่าเข้าขั้นตกต่ำที่สุดขอเราเลยก็ว่าได้ ช่วงแรกๆที่เข้าไปเรียนอ่ะเกรดออกมาก็พอถูกไถนะ 2 กว่าๆ แต่พอมาเทอมหลังๆเนี่ยโห เราแปลงล่างเป็นดอกบัวใต้โคลนตมไปเลย เอารถแทรคเตอร์มาขุดขึ้นอ่ะยังขึ้นมาจากโคลนยากเลย อย่าว่าแต่โผล่พ้นน้ำ ล่วงถึงขีดสุด 1.8 ตอนนั้นเราก็รู้สึกแย่นะ มากๆเลยด้วย แต่ก็ไม่รุจาทำยังไง ก็คนมันเกิดมาโง่นิทำไงได้

....จุดเปลี่ยน ....

          แล้วจุดพลิกผันก็มาเกิด เมื่อวันนึงเราเห็นแม่นั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมด้วยกระดาษแผ่นนึงในมือ เราเห็นหยดน้ำเม็ดใสค่อยๆหยดลงมาจากด้วยตาของแม่ หยดน้ำนั้นถูกรองรับด้วยแผ่นกระดาษที่อยู่ในมือแม่ ทีแรกเราคิดว่าเป็นจดหมายทวงหนี้จากที่ไหนซักแห่งหรือเปล่า ยังคิดในใจอยู่เลยว่าบริษัท ไหนวะมาทำแม่ตูร้องไห้ มันต้องตาย! เราเดินเข้าไปหาแม่ไม่ให้แม่รู้ตัวเพื่อให้มองเห็นว่ากระดาษเจ้าปัญหาแผ่นนั้นมันคืออะไร พอเดิมเข้าไปใกล้จนเห็น เราก็รู้สึกว่าทั้งหน้าแต่ทั่วทั้งร่างกายเราชาไปหมด มันไร้ความรู้สึกไปเลย A4 สีขาว มีตราสัญลักษณ์โรงเรียนที่เราคุ้นเคย ภายใต้สัญลักษณ์สวยหรูนั่น มีตารางรายชื่อวิชาต่างๆเรียงรายลดหลั่นกันลงมาอยู่ทางด้านซ้ายมือ เคลื่อนสายตามาทางขาว เราก็พบตัวการนั่นจนได้ ตอนนั้นถึงกับอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก เราเดินกลับมาที่ห้องตัวเอง  ใจลอยสุดๆอ่ะตอนนั้น คิดไรไม่ออก รู้อยู่อย่างเดียวเลยว่า ตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้แม่ร้องให้ แล้วตั้งแต่นั้นมาเราก็สัญญากับตัวเองเลยว่าจะตั้งใจเรียนให้มากกว่าเดิม แต่เราก็ยังไม่แน่ใจนะว่าเราจะทำได้อย่างที่คิดไว้หรือเปล่าอ่ะนะ แต่จะลองพยายามดูซักตั้งนึง...สู้โว้ย!

                                                                       โปรดติดตามตอนต่อไป...