เคล็ดลับเพิ่มเกรด(ภาค2)

ตอนม.ปลาย

          เราเข้าเรียนสายศิลป์ภาษาฝรั่งเศส ในโรงเรียนแห่งใหม่ ด้วยเกรดที่ต่ำ เลยถูกระเห็ดไปอยู่ห้องศิลป์บ๊วย ห้องนี้เรียกได้ว่าระดมพลคนบ๊วย แก่น เซี้ยว เฮี้ยว ซ่า (คือประมาณว่าอะไรเลวๆก็มายัดไว้ห้องนี้หมดอ่ะ) แต่มันก็มีส่วนที่เป็นเด็กเรียนอยู่ด้วยนะ แบบละครเวทีเรื่องฟ้าจรดเหวอ่ะ เฮ้ยไม่ช่าย...ฟ้าจรดทราย แบบว่าพวกเรียนดีมันก็เก่งเวอร์ไปเลย คว้ารางวงรางวัลมาให้โรงเรียน แถมอาจารย์ประจำชั้นยังหน้าบานยิ่งกว่ากระด้งของกระหังซะอีก ส่วนไอพวกที่เลวก็เลวสุดขั๋วจิงๆ มีทั้งประเภทที่เล่นโพย เล่นของ มากมายหลายรูปแบบอ่ะ สุดจะบรรยาย ความเลวออกมาได้หมด เพื่อนๆลองทายดูดิว่าเราจะอยู่ประเภทไหน ดีนะเนี่ยที่คอมพูดไม่ได้ ไม่งั้นล่ะก้อต้องมี เสียงตระโกนตอบคำถามเราแน่ๆ อิอิ ความจริงเราก็ไม่ได้อยู่ทั้งสองกลุ่มนั้นหรอก เรามันพวกคนชอบเดินทางสายกลางน่ะ ก็อยู่กึ่งๆ แบบว่าไม่ได้เลวสุดๆ ยังจัดว่าเป็นเด็กรักดีอยู่ แค่ไม่ขยันเท่านั้นเอง ก็เรียนแบบเรียนๆเรื่อยๆอ่ะนะ แต่ช่วงๆที่เข้าม.4แรกๆอ่ะนะ จ้างครูพิเศษมาสอนภาษา อัดพื้นฐานให้แน่ปึ้ก เลยเป็นเหตุทำให้ตัวเราเองได้ทบทวนจากการเรียน เพราะว่าถ้าไห้อ่านเองคงยากอ่ะ เราเริ่มอ่านหนังสือมากขึ้นช่วงสอบ เพราะมีความรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วล่ะที่ตัวเองจะต้องผลุดขึ้นมาจากโคลนตมซะที บทเรียนที่ได้รับไม่ใช่บทเรียนจากการอ่านหรือท่องจำตำรารียน แต่เป็นบทเรียนชีวิตจริง

          บทเรียนชีวิตบทที่ 1 เรียนรู้จากสิ่งที่ผิดพลาดแต่อย่าจมปรักอยู่กับความผิดพลาด และปล่อยให้มันยิ่งฉุดรั้งให้เรายิ่งต่ำลง  แม้ในช่วงแรกอาจไม่ถึงขั้นก้าวเฉียดเข้าไปในวงล้อมแห่งความสำเร็จ แต่ขอแค่รักษาระดับ ไม่แย่ไปกว่าเดิมเป็นพอ ถ้าผ่านขั้นต้นมาได้แล้ว ก็ไต่ระดับอย่างค่อยเป็นค่อยไป

          บทเรียนชีวิตบทที่ 2 สร้างความเชื่อมั่นให้ตัวเองก่อน ถือเป็นอีกหนึ่งขั้นพื้นฐานสำคัญ อย่ามัวคิดว่าเราเป็นคนเรียนไม่เก่ง หัวไม่ดี คงไม่มีวันได้เกรดดีกว่านี้ไปได้หรอก จับความคิดเหล่านี้โยนออกไปจากหัวสมองเราซะ (ขว้างไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยด้วย…เอาแบบนักกีฬาพุ่งหลาวโอลิมปิกอ่ะ)

             ช่วงตอนปลายของม.ปลาย อ่ะเป็นช่วงทรหดสุดๆแล้วอ่ะ ทั้งเรียนพิเศษ อ่านหนังสือดึก ตื่นเช้า อย่างเหนื่อยอ่ะ เพิ่งจะรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า ตั้งเองมีภาระมันหนักอึ้งที่ต้องทำให้สำเร็จ ‘เอ็นท์ให้ติด’ หัวบวมไปเลยครับพี่น้อง แบบว่า ความรู้เต็มเปี่ยม ช่วงโค้งสุดท้ายใกล้เอ็นท์ ทำหมดอ่ะอะไรที่เค้าว่าเด็ดๆกัน มีการเอาไสยศาสตร์มาช่วยด้วยนะ ท่องมนต์ไรไม่รู้ แม่เอามาให้ท่อง ก็ดีนะ มีไปดูดวงด้วยนะ แล้วก็บนไว้หลายที่เหมือนกัน เหอๆ แล้วจาแก้บนไหวป่ะเนี่ย

          และแล้ววันแห่งการรอคอยก็มาถึง วันประกาศผลสอบ เอ็นท์ ใจจดใจจ่อเลย อยู่หน้าคอม กรอกชื่อ นามสกุล และเลขประจำตัวผู้สอบเสร็จแล้วก็กด ดูผลสอบ

“ ขอแสดงความเสียใจ คุณไม่มีรายชื่อในผู้สอบผ่านการคัดเลือก”

โปรดตรวจสอบรายชื่ออีกครั้ง

เราคลิกตรวจสอบไปประมาณ สิบกว่าครั้งได้ ยังอึ้งๆอยู่  ผิดคาดใช่ป่ะล่ะ อืม เราก็เหมือนกัน ทุกคนก็หวังว่าต้องเอ็นท์ติดกันทั้งนั้นแหละ ความคิดแล่นเข้ามาในหัวสมองเยอะแยะเลย แล้วจาบอกเพื่อนว่าไงล่ะ อายเค้าตาย เพื่อนแต่ละคนต้องได้เรียนที่ดีๆไปแล้วแน่เลย ไหนจาบรรดาญาติๆอีก เวลาถูกถามว่าติดที่ไหนล่ะ จาต้องตอบว่า ไม่ติดใช่ป่ะ! แต่ก่อนตอบคงต้องหาซื้อปี๊บมาคลุมหัวก่อนล่ะมั้ง ไม่อยากเรียนเอกชนเลยอ่ะ เปลืองตัง แพง แต่มันไม่ติดนิทำไงได้ ถามว่าเสียใจมะ ก็ต้องตอบว่าเสียใจแหละ แต่ก็ทำดีที่สุดแล้วนิ จาไปเสียจากทำไมล่ะ จิงมะ เอาน่ะ อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องแก้บน อิอิ แต่เสียใจที่รู้สึกว่าตัวเอง รู้ตัวช้าเกินไป ทำไมไม่ตั้งใจเรียนตั้งแต่แรก (…ผิดเองที่รู้ตัวช้า ที่จริงต้องเรียนเสมอ...)

            บทเรียนชีวิตบทที่ 3 อย่าเสียใจกับสิ่งที่หวังไว้แล้วผลที่ออกมาไม่ได้เป็นดังที่หวัง ให้เปลี่ยนความผิดหวังเสียใจนั้นให้กลายเป็นแรงผลักดันส่งเราให้ก้าวไปข้างหน้า ใช้อดีตเป็นเชื้อเพลิง ใช้ปัจจุบันเป็นยานพาหนะ และใช้อนาคตเป็นจุดหมายปลายทางที่ไม่มีวันสิ้นสุด  

          หลังจากที่ชวดจากเอ็นท์แล้ว เราก็พยายามตามข่าวรับสมัครสอบตรงของมหาวิทยาลัยต่างๆว่ามีที่ไหนรับบ้าง เผื่อได้เป็นรอบเก็บตก กะเขาบ้างไล่สอบมาเรื่อยๆจนกระทั่งมาเป็นฟลุคได้ที่สุดท้าย ไม่ขอบอกว่าเป็นที่ไหน แต่ขอบอกว่าเป็นคณะทางสายศิลป์มหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง.....

                                                                      ติดตามตอนต่อไป...