เคล็ดลับเพิ่มเกรด(ภาค3)

Freshy ปี 1

          เราว่า การขวยขวายเข้าเป็น เฟรชชี่นี่ว่ายากแล้วนะ แต่การดำรงตนให้เป็นเฟรชชี่ที่ดีนี้ยากยิ่งกว่า แรกๆก็หวั่นๆอยู่เหมือนกันนะว่าชีวิต เฟรชชี่มันจะเป็นยังไง เพราะมีเหตุมาจากหลายอย่าง ทั้งคำขู่จากรุ่นพี่ที่โรงเรียน เรื่องเล่าที่สุดแสนจะไม่สร้างสรรค์ของผองเพื่อนตัวดี อาทิเช่นเรื่องผี ได้ข่าวว่าสถาบันไหนไม่มี ถือว่าไม่อัพนะจ๊ะจะบอกให้ เอาเป็นว่าตอนนี้เราก็ต้องก้าวเข้ามาเผชิญกับชีวิตจริงด้วยตัวเองบ้างล่ะ

          รับน้องก็ไม่เห็นจาโหดอย่างที่คิดเลยอ่ะ พี่ๆใจดี แถมเรายังได้เพื่อนใหม่เพียบ ตอนแรกเราก็ไม่ค่อยอยากเข้ากิจกรรมนี้ซักเท่าไหร่หรอก เพราะกลัวพี่โหด แต่พอเอาเข้าจริงชิวๆเลยล่ะ แบบว่าเต้นๆร้องเพลงกัน มันมากอ่ะติดจาย พอช่วงกิจกรรมผ่านพ้นไปเราถึงได้รู้ว่า ได้อะไรกลับมาเยอะมาก ไม่รู้สึกเสีนใจเลยที่ไดข้ากิจกรรมเฟรชชี่ของมหาลัย จริงๆนะ เพราะชีวิตเฟรชชี่มีแค่ช่วงเดียวเท่านั้นเมื่อเราผ่านมันมาแล้วเราก็จะไม่สามรถเรียกมันกลับมาได้ ถึงแม้ว่ากิจกรรมนี้จะจัดทุกปี แต่ความเป็นเฟรชชี่ของเรามันอยู่กับเราแค่ปีเดียว ปีหน้าเราก็เป็นปีสองแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าปล่อยให้มันผ่านไปโดยที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย โฮ๊ะๆ แต่อย่าตายใจว่าชีวิตปี1 จะสบายนะจ๊ะ

                  บทเรียนชีวิตบทที่ 4 หลายคนที่เจอจุดเปลี่ยนในชีวิตสิ่งใหม่ๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา เป็นสิ่งที่เราไม่เคยพบเจอมาก่อน สิ่งสำคัญคือเราจะต้องตั้งรับและปรับตัวให้เข้ากับมันให้ได้  ทั้งเพื่อนใหม่ สถานที่ใหม่ อาจารย์คนใหม่ และความรู้สึกใหม่ๆที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งสุข เศร้า ฮาๆขำๆ ปนๆกันไป ทำตัวให้เหมือนจิ้งจกดิ เปลี่ยนสีไปได้ตามสภาพและตามสถานที่ที่มันเกาะอยู่ไง เหอๆ อย่าคิดว่าจาให้ไปกินยุงตามข้างฝานะ...ก๊ากๆๆ มันไม่อร่อยเลยอ่ะ(อ้าว! ไมพูดเหมือนเคยกินเลยง่ะ)

           บทเรียนชีวิตบทที่ 5 อย่ามองโลกในแง่ดีนัก เพราะหลายคนชอบนิ่งนอนใจว่าเพื่อนๆเรามันก็ขี้เกียจเหมือนเราอ่ะแหละ โฮะๆๆ ฝันไปเหอะ เพื่อนน่ะมีหลายประเภทนะจะบอกให้ เด๋วจะหาว่าไม่เตือน ประเภทเพื่อนเทียมเนี่ยมีอยู่เกลี่อนเมือง แบบว่ามันจะเห็นหัวเราก็ต่อเมื่อเรามีประโยชน์กับมันเท่านั้นแหละ ไม่ก็เพื่อนเฟคก็คล้ายกันอ่ะ แต่เลวกว่าหน่อยก็ตรงที่เมื่อมันกอบโกยผลประโยชน์เสร็จแล้ว มันก็จะกลายเป็นคนเคยรู้จักกับเราไปเลย แต่ก็ใช่ว่าเพื่อนแท้มันจะไม่มีอยู่ในโลกนะ เพื่อนแท้น่ะมี แล้วก็มีอยู่เยอะซะด้วยแหละเพียงแต่ว่าเราจะมองเห็นมันหรือเปล่าเท่านั้นแหละ

            เราอ่ะโชคดีมากมายเลยล่ะที่ตอนเข้าไปมหาลัยใหม่ๆเจอเพื่อนดีด้วยล่ะ เพราะเพี่อนนี่ก็มีส่วนสำคัญนะ ถ้าใครที่ยังคิดว่าตัวเองยังไม่สามารถอยู่คนเดียวในโลกได้ล่ะก็ เหอๆ ต้องมั่นคงกับใจตัวเองเข้าไว้นะ เพราะถ้าเจอเพื่อนห่วยแตกๆล่ะก้อ เสร็จแน่ เราถึงบอกไงว่าทำตัวเป็นช้างเลย ให้มันฉุดไม่อยู่ คือต้องแยกแยะด้วยนะว่าถ้าใครจะฉุดไปหาเรื่องเลวๆทำ หรื่อเรื่งที่มันชอบทำให้เราเสียตังเยอะอ่ะ ปฏิเสธอย่างนิ่มนวลเข้าไว้ ทำไมต้องบอกให้ปฏิเสธอย่างนิ่มนวลรู้ป่ะ เพราะว่าเราจะได้รักษาเพื่อนไว้ ไม่สร้างศัตรูเพิ่ม แล้วอีกอย่างก็ เพื่อแสดงเจตจำนงอันแน่วแน่ของเราให้มันรู้ว่า..  “ต่อไปนี้ฉันจะตั้งใจเรียนแล้วนะ...แกอย่ามาชวนโดดซะให้ยาก!”  จริงๆนะ เราเนี่ยใจอ่อนประจำเลย แบบว่าลูกอ้อน ลูกง้อ ลูกตื้อ ที่เพื่อนๆสรรหามาเป็นข้ออ้างที่จะชวนเราไปอ่ะ เข้มแข็งเข้าไว้

 บทเรียนชีวิตบทที่ 6 กำหนดลิมิตของตัวเอง ไม่ใช่ว่าไปเที่ยวไหนไม่ได้เลย หรือห้ามไปเดินห้าง แต่ต้องรู้ลิมิตตัวเองด้วยว่า มันมากเกินไปหรือยัง เพราะแต่ละคนมันก็มีลิมิตต่างกันใช่ป่ะล่ะ อย่าใช้มาตรฐานของคนอื่นมาเปรียบกับตัวเรา เพราะมาตรฐานของคนเราต่างกัน บางคนอ่านรอบเดียวเข้าใจ แต่อย่าเราเงี้ยอ่านรอบที่3 แล้วยังงงอยู่เลย แต่กับบางเรื่องเราเก็ตก่อนเพื่อนเลยนะ โดยเฉพาะไอ้เรื่องไร้สาระเนี่ย เหอะๆ ถนัดนักแล ไม่มีใครเกิดมารูทุกเรื่องหรอก ทุกอย่างต้องใช้เวลาเรียนรู้ทั้งนั้นแหละ เริ่มเรียนรู้กันตั้งแต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายนิจิงมะ

เราเริ่มตั้งหลักและตั้งตัวเองใหม่ เปิดเรียนที่มหาวิทยาลัยวันแรกเลย ฟังและจดที่อาจารย์พูดไม่มีตกหล่นอ่ะ โหวันนั้นนะ โค ตะ ระ ภูมิใจอ่ะ ก็แบบว่าคนมันไม่เคยไง เห็นผลงานจดบนสมุดตัวเองแลวภูมิจ๊ายภูมิจาย ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตั้งใจจดได้มากขนาดนี้ พอๆมาคิดๆดูแล้วถ้าเราตั้งใจจริงๆมันก็ทำนี่น่า ไม่ยากด้วย ดูไปดูมาลายมือเราก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย...อิอิ มีแอบหลงตัวเองด้วยอ่ะ

บทเรียนชีวิตบทที่ 7 ตั้งใจฟัง จด และจำ ในห้องเรียนสำคัญมากอย่ามองข้าม เพราะถ้าเราตั้งใจฟังในห้อง เราจะได้รู้ว่าครูเค้าเน้นเรื่องไหนเป็นพิเศษในห้อง มันจะมีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ครูยกตัวอย่างอ่ะ มันจะทำให้เราจำได้แม่นขึ้น การจดก็เหมือนกัน เหมือนเป็นการทวนสิ่งที่เราได้ฟังไป ถึงจะจดไม่ทันก็ไม่เป็นไรนะ เราเข้าใจเลยอ่ะว่าบางคนเขียนหนังสือช้าจดไม่ทัน แต่ช่วงแรกขอให้จดคำที่สำคัญๆก็พอ แล้วค่อยๆฝึกจดเพิ่มขึ้นมันจะจดได้เร็วขึ้นเองโดยอัตโนมัติ การจกสำคัญนะเพราะอย่างน้องมันก็จะผ่านตาเรา รู้ป่ะว่าอะไรที่ผ่านเข้าสู่เลนส์นัยตาเรามันจะถูกบันทึกเข้าไปในหัวสมองอย่างอัตโนมัติ นั่นก็เท่ากับว่าเราได้บันทึกเนื้อหาที่เรียนเข้าไปอยู่ในหัวอันกลวงๆในขั้นเบื้องต้น มันจะไปนอนรอเราอยู่ในหัว เมื่อไหร่ที่เราร้อง...อ๋อ!...นั่นแหละข้อมูลเหล่านั้นได้ถูกทบทวนอีกครั้ง เราจำได้ง่ายมากๆ โดยเฉพาะคนขี้ลืมอย่าเราเนี่ยนะยิ่งต้องจดเลยล่ะ ไม่งั้นมันก็จะเข้าหูซ้าย เลี้ยวผ่านขี้หูพุ่งเยื้องทะลุเยื่อแก้วหูออกไปทางหูขวาชิวๆซะงั้นเลย

 

เทอมแรกผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่มันมาตุ้มๆต่อมๆก็ตอนที่เกรดออกเนี่ยแหละ...และแล้ววันที่รอคอยก็มาถึง...

           

                                                 วันเกรดออก......ติดตามตอนต่อไป