เคล็ดลับเพิ่มเกรด (ภาคจบ)

อ่านกันต่อภาคสุดท้ายแล้วนะจ๊ะ....

เทอมแรกผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่มันมาตุ้มๆต่อมๆก็ตอนที่เกรดออกนี่ยแหละ...และแล้ววันเกรดออกก็มาถึง...

เอาน่าไหนๆตลอดเทอมที่ผ่านมาเราก็พยายามอย่างที่สุดในการตั้งใจเรียนในห้อง จดมือหงิก แถมฟังจนหูฝึ่งแล้วนะ แต่ยังขาดอยู่อย่างเดียวก็คือ สมาธิแตกบ่อยๆเวลาจาหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน มันนี้เป็นจุดอ่อนที่ควรกำจัดมากๆเลยล่ะ

บทเรียนชีวิตบทที่ 8 สติแตกก็...จบเห่ ขั้นตอนสำคัญจริงๆ สำหรับการเพิ่มเกรดก็คือ...อะไรเอ่ย?...ไม่บอกดีก่า (กำ!...เล่นตัวอีกแนะ) อะๆยอมบอกก็ได้นี่ถื่อว่าสนิทกันนะเนี่ย...555+ เล่นเองขำเองซะงั้น นั่นไงสติแตกกันเห็นๆเลยพูดยังไม่ทันขาดคำ ถ้าใครไม่อยากเป็นอย่างเราล่ะก็...มีสติรู้ตัวอยู่เสมอนะว่า เรากำลังทำอะไรอยู่ เคยป่ะ แบบว่า หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน หนังสืออยู่ตรงหน้าแต่สมองคิดเรื่องอื่น เราอ่ะเป็นบ่อยเลยล่ะ พอจาอ่านหนังสือมันจะต้องมีเรื่องอื่นผลุดขึ้นมาในสมองเรื่อยเลยไม่รุทำไมเวลาอื่นก็มีไม่รู้จักคิดซะให้เสร็จๆ หัวสมองชอบมาโล้นแล่นไอเดียไร้สาระบรรเจิดก็อีตอนที่จะตั้งใจอ่านหนังสือเนี่ยแหละ เฮ่อ!(ถอนหายใจ) แล้วมารผจญอีกอย่างนะก็คือ ความง่วง คือถ้าวันไหนสมองไม่อะเลิต (alert = ตื่นตัว) ขึ้นมาล่ะก็ ฮ่าๆๆ หลับลูกเดียวล่ะ เหอๆ เพราะฉะนั้นถ้าคิดจะอ่านหนังสือล่ะก็ บอกกับด้วยเองเลยนะว่า ... “ฉันจะอ่านหนังสือแล้วนะไม่ทำอย่างอื่น ” นั่งหลับตาซัก 3 นาทีเพื่อให้ภาพต่างๆที่ไม่จำเป็นถูกล้างออกจากหัวสมองไปซะ ถ้าในระหว่างหลับตายังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่แสดงว่า เรายังไม่พร้อมอ่านนะ งั้นเอาใหม่...ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องรีบก็ได้ ถ้าเพิ่งเริ่มทำใหม่ๆก็จะเป็นอย่างงี้ทุกคนแหละ เราก็เหมือนกัน วิธีนี้เราขอเรียกว่า เปิดสมองรอขี้เลื่อย...เฮ้ยๆ...มะ..ไม่ใช่ๆ รอรอยหยักเพิ่มต่างหากเล่า อิอิ แอบมุขด้วยอ่ะ คนอะไรน่ารักซะไม่มี...แป่ว!!!ไม่มีใครชมก็ชมตัวเองซะงั้นอ่ะ

 

บทเรียนชีวิตบทที่ 9 ก็แน่ล่ะกำลังใจมันไม่ต้องไปหาที่ไหนไกลเลยนิ เคยได้ยินคำว่า “ใกล้เกลือกินด่าง” มะ เมื่อก่อนเราได้ยินบ่อยๆนะแต่ไม่เคยใส่ใจว่ามันหมายความว่าอะไร พอมาคิดๆดูแล้ว ใช่เลย อะไรที่อยู่ใกล้ตัวเรามากเกินไปเราก็มักจะมองข้ามมันอยู่บ่อยๆ อย่างกำลังใจนี่ก็เหมือนกันนะ หลายคนบ่นท้อแท้...หมดกำลังใจ...ไม่มีกะใจจะทำอะไรต่อไปอีก...อ่ะๆอย่าๆ อย่าคิดอย่างนั้นเด็ดขาด เพราะถ้าเราคิดอย่างงั้นก็คงไม่ได้กำลังใจจากใครหรอกใจมันยอมแพ้ไปกว่าครึ่งแล้ว ทำไมต้องไปรอหรือเสาะหากำลังใจจากใครหรืออะไรด้วยล่ะ ตัวเราเองนี่แหละต้องให้กำลังใจตัวเอง ง่ายที่สุด ทุกคนทำได้รับประกันเลย ถ้าทำไม่ได้นะเราให้เตะคนอ่านเลย อ้าว!เฮ้ยซะงั้นเลย เราอ่ะให้กำลังใจตัวเองอยู่บ่อยๆเลยนะ หลายคนอาจ ยังงงอยู่ว่ามันทำยังไง ก็เรียกง่ายๆว่าปลอบใจตัวเองนั่นแหละ แต่มันต่างกันก็ตรงที่ ปลอบใจตัวเองเนี่ยมันต้องทำหลังจากเจอเรื่องร้ายๆมา “ไม่เป็นไร” แต่ถ้าเป็นการปลอบใจตัวเองเนี่ย มันจะออกปฏิบัติการก็ต่อเมื่อ ก่อนที่เราจะทำอะไร

 

 

ด้วยประการละทั้งปวงดังนี้ เกรด 4.00 จึงบังเกิดแก่ข้าพเจ้า...สาธุ และหวังว่าจะบังเกิดแก่คนอ่านทุกคนที่ติดตามเรื่องราวอลวนตั้งต่าต้นจนจบ อะๆถึงจะเพิ่งมาอ่านภาคจบก็หยวนๆน่าขอให้ได้เหมือนกันนะ เอ่อ!แต่ถ้าจะให้ดีย้อนไปอ่านอีก 3 ภาคที่เหลือก็ดีนะ จะได้อะไรเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลยล่ะ

สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดนี้ เราขอบอกว่าที่เล่ามานี้…การจะวัดค่าของคนที่ประสพความสำเร็จนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเลขที่อยู่หน้าจุดทศนิยม2หลักเท่านั้น บางคนจบแค่ ป.4 แต่สามารถประสพความสำเร็จในชีวิตได้เหมือนกัน ขอเพียบแค่เรามีสัมมาวายามะหรือความเพียบพยายามชอบ ที่จะตั้งใจกระทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด และปรับเปลี่ยนทัศนคติในการมองโลกให้กว้างขึ้น เราก็จะพบว่าผลสำเร็จอยู่ใกล้แค่อื้มมือ

ท้ายสุดจริงๆ ต้องขอบพระคุณม่าม๊ามากมายค่ะที่เป็นแรงผลักดันสำคัญให้ลูกก้าวต่อไป และสัญญาว่าจะพยายามพัฒนาตัวเองขึ้นไปให้ม่าม๊าภูมิใจ และเป็นลูกที่ดีค่า....สุขสันต์วันเกิดคะ

ขอขอบคุณ เพื่อนๆทุกคนที่ติดตามอ่านบทความนี้มาตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วเราก็หวังว่าประสบการณ์ที่เราได้ถ่ายทอดสู่เพื่อนๆจะเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่านบ้างไม่มากก็น้อย หากไม่นำไปปฏิบัติขอเพียงคิดตามก็ถือเป็นประโยชน์มากมายแล้ว เพราะนั่นถือเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า ทุกตัวอักษรที่เราได้บรรจงพิมพ์ให้เพื่อนๆได้อ่าน คือการจุดประกายทางความคิด สกิดใจให้เกิดสติและอย่ากลัวที่จะเรียนรู้

                แล้วพบกันใหม่ในบทความหน้า...นะคะ