“ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะ...”

บน Catwalk ในงาน Thailand Graduate Fashion Week 2008 วันหนึ่ง ในปีแห่งความวุ่นวายไทยแลนด์ เพื่อนของฉัน 4 คน ปรากฏตัวบน Catwalk ด้วยท่วงท่าเดินประหม่าผิดปกติ จากที่ฉันเคยรู้จักพวกเขามาก่อน ฉันอมยิ้มและคิดว่าได้ยินเสียงแว่วๆ จากในใจของใครหลายๆ คนที่นั่งชมโชว์ด้วยกันว่า

“ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะ...”

คุณน่าจะเคยพูดประโยคนี้ซักครั้งในชีวิต เวลาที่คุณมองดูใครซักคนแล้วคุณรู้สึกขัดอกขัดใจ อยากจะเข้าไปจัดการทุกอย่างด้วยตัวคุณเอง คำตอบของคำถามอาจจะเป็นเพียงแค่คำพูด ที่ไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่าจริง หรือด้วยการค้นหาคำตอบด้วยตัวของคุณเอง บน Catwalk … จริงๆแล้ว จุดเริ่มต้นของเพื่อนทั้ง 4 คน ยีนส์ แบงค์ นัท และ มะเหมี่ยว ไม่ได้มาจากคำถามนั้นซะทีเดียว

“ยีนส์หาเสื้อผ้าที่ถูกใจได้ยากมากเลยอ่ะ”

“เวลาแบงค์ไปซื้อเสื้อผ้ามักจะไม่ค่อยได้ดังใจ ต้องขาดนิด เกินหน่อย อยากได้อย่างนั้นเพิ่ม อยากตัดตรงนี้ออก จะดีกว่าไหมถ้าเราทำได้เอง”

เป็นปัญหาหลักในชีวิตของคุณอย่างหนึ่งเลยใช่ไหมหล่ะ

“นัท อยากเรียนศิลปะ ได้ใช้ดินสอสีเยอะๆ มีความสุขดี”

ง่ายๆ เลย ใครๆก็อยากทำอะไรที่ตัวเองมีความสุข

“มะเหมี่ยวได้ไปดู Fashion Show โดยบังเอิญ วินาทีที่เห็น Designer เดินออกมาบนเวที มะเหมี่ยวก็รู้เลยว่าอยากจะมี Show เป็นของตัวเองบ้าง”

นับตั้งแต่วันที่นับ 1 บนเส้นทางการเป็น Fashion Designer นับตั้งแต่วันที่ความรู้ทางด้านการออกแบบเท่ากับศูนย์ พวกเขาจะเคยคิดบ้างหรือเปล่านะว่าเวลา 2 ปีบนถนนสายนี้จะพาพวกเขามาไกลถึงสุดปลาย Catwalk แรก ในงาน Thailand Graduate Fashion Week 2008 และได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทนสถาบัน มีโอกาสแสดงผลงานของตัวเองบนเวทีใหญ่ร่วมกับตัวแทนนักศึกษาจากสถาบันการออกแบบทั่วประเทศไทย

“ยีนส์กลับไปถาม Professor Bianca อีกรอบ ว่าเลือกชุดของยีนส์เข้าร่วมงานจริงๆ เหรอ แต่จริงๆ ในใจยีนส์คิดอยู่เหมือนกันว่างานยีนส์เจ๋ง น่าจะได้รับเลือกนะ”

“แบงค์คิดว่าโอกาสที่จะได้แสดงผลงานของตัวเองมันยาก โดยเฉพาะถ้าเราไม่มีแบรนด์ที่โด่งดัง ในฐานะที่เป็น Designer ทุกๆคนก็อยากจะมี Show เป็นของตัวเอง”

พวกเขา 4 คน มีเวลา 3 เดือน หลังจากได้รับคัดเลือกเข้าร่วมงาน ในการออกแบบชุด ตัดเย็บ คัดเลือกนางแบบ หาเพลง เตรียมโชว์ กับอีกสารพันปัญหาที่ต้องแก้ไข ตลอดระยะเวลาเร่งด่วน

“จะทำทันชุด 40 ชุดทันได้ยังไง มีเวลาแค่ 3 เดือนเอง”

ปัญหาแรกที่เราต้องตัดสินใจว่าจะเดินหน้าหรือว่าถอยหลัง หนึ่งความคิดเห็นว่าถ้าทำออกมาแล้วไม่ดี ก็ไม่ควรทำ แต่เสียงส่วนใหญ่ช่วยตัดสินใจให้ลุยไปข้างหน้า และพยามยามเต็มที่ให้ดีที่สุด บนโอกาสที่อาจจะเป็นใบเบิกทางในงานด้านการออกแบบ

แล้วปัญหาอื่นๆหล่ะ... เรื่องวัตถุดิบ...

“ผ้ายังไม่ได้เลยแก พรุ่งนี้ต้องไปหาอีก”

“ค่าผ้าแพงมาก ฉันไม่มีเงินจ่ายแล้ว”

เรื่องการตัดเย็บ...

“เมื่อคืนกลับบ้านตอนตี 3 ไปนั่งเฝ้าช่าง แถมยังทำให้ชั้นไม่เสร็จเลย”

“นี่ถ้าชุดเสร็จไม่ทัน ฉันไม่เดินจริงๆด้วย”

ฉันได้แต่บอกเพื่อน “เอาน่า... ใจเย็นๆ” แล้วเรื่องเวลาหล่ะ...

“โอ๊ย... มะเหมี่ยวต้องทำได้ ค่อยๆทำอันนี้ก่อน เลิกงานแล้วค่อยไปหาช่าง”

“วันนี้แบงค์ไปด้วยไม่ได้ ต้องรีบกลับบ้านไปเพ้นท์เสื้อ”

แม้กระทั่ง...

“หาโรงแรมแถวสยามให้หน่อย ไม่อย่างงั้นนัทต้องตื่นไปฟิตติ้ง ไม่ทันแน่ๆ”

“ยีนส์สบายๆ ไม่มีปัญหาเลยพี่”

?????

ระยะเวลานั้น ใบหน้าทุกคนอิดโรย หมดเรี่ยวหมดแรง แต่ฉันเชื่อว่าเซลล์สมองของทุกคนคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะทำยังไงให้ Show ออกมาดีที่สุด และทำให้ผู้ชมประทับใจ...

และฉัน... คนที่เฝ้าดูกระบวนการการทำงานทั้งหมดของพวกเขา …ประทับใจ...

นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ ชื่อ Designer คนแรกปรากฏบนจอ Background นับตั้งแต่นางแบบคนแรกก้าวออกมาจากหลังเวที

นกฮูกของยีนส์บินร่อนไปมาบนเวทีอย่างสง่างามและทรงพลัง

บนถนนCatwalkลูกรังสีส้ม “คูณ” เด็กชายลูกอีสาน กำลังออกเดินทางพร้องกับเสียงแคนอย่างสนุกสนาน ตามจินตนาการของมะเหมี่ยว

นัทส่ง Collectionการผสมผสานโครงสร้างเสื้อผ้าแบบตะวันตก ที่เดินข้ามโลกมาบรรจบกับตะวันออกได้้อย่างลงตัว ทั้งชิ้นผ้า และเนื้องาน

โอริกามิ พั้งค์ ของแบงค์ ดูครบเครื่อง สมบูรณ์แบบ ทั้งการออกแบบ แสง สี ดนตรี และรูปแบบการโชว์

วินาทีนั้น… แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดูธรรมดาในสายตาบางคู่ แต่สำหรับฉันและเพื่อนๆ โดยเฉพาะพวกเขาทั้ง 4 คน ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตอย่างหนึ่งของพวกเขาแน่นอน...

ที่ปลาย Catwalk แสงแฟลชและเสียงปรบมือนับร้อย สะท้อน... และก้องกังวานอยู่รอบตัวยีนส์ แบงค์ นัท และมะเหมี่ยว ความเหนื่อยทั้งหมดที่ผ่านมาพวกเขาคงลืมกันไปหมดแล้วหล่ะ

ฉันยังนั่งอมยิ้มอยู่ที่ข้าง Catwalk

“นี่ พวกเธอยืนถ่ายรูปกันนานเกินไปแล้วนะ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะ... “

แล้วถ้าเป็นคุณล่ะ คุณจะ...?????

“Kamin”

“Kamin” เป็นศิษย์เก่า เพื่อน และผู้ใกล้ชิดของสถาบันออกแบบนานาชาติชนาพัฒน์ที่ถูกขอให้เข้าไปหลังเวที Thailand Graduate Fashion Week ปีนี้เพื่อที่จะได้เก็บเรื่องมาเล่าให้เป็นแรงบันดาลใจ ถ้าคุณอยากให้เธอเล่าเรื่องนี้ต่อ ฝากข้อความถึงเธอได้ที่ info@chanapatana.com

ยีนส์ แบงค์ นัท และ มะเหมี่ยว คือ นักศึกษาและศิษย์เก่าสถาบันออกแบบนานาชาติชนาพัฒน์ ผู้ซึ่งผลงานได้รับการคัดเลือกให้ร่วมแสดงในงาน Thailand Graduate Fashion Week 2008