ข้อ "ไม่ควรทำ" ในการเขียนนิยายรัก โดย นิโคลัส สปาร์คส์

2. ไม่ควรทำให้ความรักเป็นเรื่องเล็กน้อย

            ความรักเป็นความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่และมีพลังแรงกล้า คนที่เคยมีประสบการณ์การตกหลุมรักใครสักคนเข้าจริงๆ ย่อมตระหนักว่าในขณะนั้น แทบไม่มีอะไรสำคัญเท่าความรักและคนที่เรารัก ชีวิตประจำวันของเราจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บางคนถึงกับเริ่มทำอะไรต่อมิอะไรที่ไม่เคยทำ หรือไม่คิดว่าชาตินี้จะได้ทำ เพื่อหวังเข้าใกล้คนรักขึ้นแม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี ในนิยายรักก็เช่นเดียวกัน ถ้าตัวละครเอกของเรามีความรัก แล้วเราเขียนให้เขาหรือเธอยังคงใช้ชีวิตแบบเดิมๆ กินข้าวกลางวันรายการเดิม เรียนเสร็จก็กลับบ้านเวลาเดิม เรื่องก็คงน่าเบื่อไม่น้อย จะดีกว่าไหมถ้าให้ตัวละครพร้อมจะทุ่มเทเต็มที่เพื่อความรัก ถ้าหากมีอุปสรรคนับสิบขวางกั้นระหว่างเขากับคนรัก ตัวละคนที่มุ่งมั่นกับการเอาชนะอุปสรรคความรักทีละด่านๆ ย่อมสร้างนิยายรักที่มีสีสันมากกว่าตัวละครที่เอาแต่นั่งนิ่งๆ รอให้คนรักหันมาสนใจตัวเอง

"รักคืออารมณ์อันเปี่ยมด้วยพลังมหาศาล และเมื่ออยู่ในห้วงรัก แทบไม่มีใครหรอกที่คิดอะไรเล็กๆ น้อยๆ"

3. ไม่ควรสร้างตัวละครที่มีมิติทางเพศด้านเดียว

            "ผู้ชายเข้มแข็ง - ผู้หญิงอ่อนแอ" "ผู้ชายดุดัน - ผู้หญิงอ่อนหวาน"...นับแต่อดีต หลายสังคมทั่วโลกปลูกฝังความคิดเรื่องคุณลักษณะแบบฉบับที่เป็นคู่ตรงข้ามระหว่างชายและหญิงมาโดยตลอด ผู้ชายถูกคาดหวังให้มีความกล้าหาญ อดทน ไม่ร้องไห้ง่ายๆ ส่วนผู้หญิงก็ถูกสอนสั่งให้ทำตัวเรียบร้อย พูดจาอ่อนหวาน...ทว่าคนเราในทุกวันนี้ต่างรู้กันดีว่า ผู้ชายและผู้หญิงไม่ได้มีบุคลิกลักษณะเหมือนภาพลักษณ์แบบฉบับกันทุกคน ในความเป็นจริง มีทั้งผู้หญิงที่ชอบต่อยมวยและยิงปืน (แต่ไม่ใช่ทอม) ผู้ชายที่ชอบสะสมตุ๊กตาขนฟูๆ และศึกษาเรื่องเครื่องสำอางเป็นอย่างดี (แต่ไม่ใช่เกย์) ดังนั้นถ้าเราจะทำให้ตัวละครของเรามีบุคลิกที่หลากหลาย ไม่จำกัดในแบบฉบับทางเพศ ก็จะได้นิยายรักที่สมจริงและน่าสนใจไม่น้อย

"ตัวละครหญิงที่เอาแต่รอให้มีผู้ชายมาอุ้มเข้าเรือนหอ และตลอดทั้งเรื่องก็ไม่ทำอะไรมากกว่านั้น เป็นตัวละครที่น่าเบื่อสิ้นดี"

4. ไม่ควรใช้ถ้อยคำหยาบคายเกินจำเป็น

            แม้ว่าเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก เราทุกคนจะถูกสอนไม่ให้พูดจาหยาบคาย แต่ขณะที่ค่อยๆ โตเป็นผู้ใหญ่ เราจะได้เรียนรู้จากโลกแห่งความเป็นจริงว่า คนเราใช้คำหยาบกันในสองกรณี คือเมื่อด่าทอคนที่ทำให้เราไม่พอใจ และเมื่อพูดจาเล่นหัวกับคนที่เราสนิทด้วยมากๆ ปัจจุบัน นัก(อยาก)เขียนหลายคนนำการพูดคำหยาบทั้งสองกรณีมาใส่ในนิยายของตน รวมทั้งนิยายรัก ซึ่งแม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่า คำหยาบคายเหล่านั้นเป็นภาษาที่คนเราใช้กันในชีวิตจริง แต่ทั้งนี้ การจะเขียนนิยายให้ "สมจริง" ก็ไม่จำเป็นต้องใช้คำหยาบเสมอไป มีวิธีการอีกมากมายหลายวิธีในการแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวหรือกิริยามารยาทต่ำทรามของตัวละครบางตัว นอกเหนือจากการใช้คำหยาบ นอกจากนั้น ในนิยายซึ่งให้ความสำคัญกับการสร้างบรรยากาศดีๆ และอารมณ์ความรู้สึกดีๆ ระหว่างตัวละครอย่างเช่นนิยายรัก หากตัวละครพ่นคำผรุสวาทกันเป็นว่าเล่น ก็คงยากที่ผู้เขียนจะสร้างอารมณ์ความรู้สึกดีๆ ให้ผู้อ่าน "อิน" ได้

"คำหยาบเกินจำเป็นทำให้บรรยากาศดีๆ ในนิยายรักแปรเปลี่ยนและเสื่อมค่า และแทนที่จะทำให้เรื่องสมจริง มันจะยิ่งให้ผลตรงกันข้าม"

5. ไม่ควรสร้างตัวอิจฉาที่เลวสุดขั้ว ชั่วสุดขีด

            บทเรียนสำคัญประการหนึ่งที่ผู้อยากเป็นนักเขียนทุกคนในยุคสมัยนี้ได้รับการบอกกล่าวเป็นประจำคือ ควรหลีกเลี่ยงการสร้างตัวละครที่ "แบนราบ" คือมีบุคลิกลักษณะด้านเดียว ไม่มีความลึกลับซับซ้อน มนุษย์ในโลกจริงทุกคนมีทั้งด้านที่ดีและเลวในตัว ในเมื่อตัวละครเป็นภาพจำลองของมนุษย์ จึงไม่แปลกอะไรหากตัวละครจะมีทั้งด้านที่เลวและดีด้วย กระทั่งพวกตัวร้ายหรือตัวอิจฉาก็ไม่ควรมีแต่ด้านที่ชั่วร้ายแบบพวกตัวโกงในการ์ตูนหรือละครน้ำเน่าของบางประเทศ ยิ่งเป็นตัวอิจฉาในนิยายรักยิ่งแล้วใหญ่ ทั้งนี้เพราะความรักเป็นอารมณ์ที่ยิ่งใหญ่มาก มากเสียจนอาจครอบงำสติและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของใครบางคนให้พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อมัดใจคนที่ตัวเองรัก คนที่เป็นตัวอิจฉาเองก็ไม่ต่างอะไรกับคนอย่างเราๆ แต่เขาหรือเธอไม่ได้ถูกคนเขียนวางเป็นตัวเอก ทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะไม่มีความลึกลับซับซ้อนแบบมนุษย์คนอื่นๆ

"ตัวอิจฉาที่ร้ายสุดขั้ว มีแต่ในการ์ตูนเท่านั้น"