5

Eric N(ack) Murruy

 

ย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายพันปีก่อน

โลกแห่งนี้มีมิติคู่ขนานขนาดใหญ่ถูกกั้นแบ่งออกเป็นอาณาจักรธาร์เซรอส อาณาจักรที่กว้างขว้างใหญ่โต มีปราสาท ตึกรามบ้านช่องสวยงามสะดุดตา และเมืองเอวิเลีย เป็นเมืองเล็กๆ ที่มนุษย์อาศัยอยู่ อาณาจักรธาร์เซรอส มีปีศาจที่รูปร่างคล้ายกับมนุษย์อาศัยอยู่ แต่ทว่าพวกเขาเหล่านั้นแฝงไปด้วยพลังอำนาจมากมาย พลังด้านมืดที่สามารถทำลายล้างโลกใบนี้ได้อย่างง่ายได้ ก่อนที่ราชาคนปัจจุบันจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ ก็เกิดสงครามฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันมาอย่างยาวนาน มนุษย์ต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด จนมายุติลงที่ราชาลำดับที่ 7 ที่มีความคิดต่างออกไปจากคนในตระกูล เขาได้ทำข้อตกลงกับมนุษย์อย่างเท่าเทียมและเป็นธรรม พระราชาที่ปกครองอยู่ปัจจุบัน ชื่อของเขา คือ เคออส เอ็น เมอร์เรย์ ในยุคนี้เป็นยุคที่รุ่งเรืองในทุกด้าน ทั้งมนุษย์และปีศาจต่างอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข จนเมื่อเขาได้ให้กำเนิดบุตรชายคนแรก ‘เอรอส’ และบุตรชายคนที่สอง ‘เอริค’  ทั้งสองคนมีพลังที่แข็งแกร่ง แต่ทว่าเอริคกลับมีพลังที่เหนือกว่าพี่ชายของเขา เรื่องนี้ทำให้เอรอสรู้สึกขุ่นเคืองใจอย่างมาก ที่พ่อของตนชมเชยยกยอน้องชายอย่างออกหน้าในทุกๆ เรื่อง

 

“ข้าจะไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่”

 

คำพูดพึมพำของเอรอสที่แฝงไปด้วยความแค้นต่อน้องชายเขา ความแค้นที่ถูกเก็บสะสมมานานหลายปี ภาพที่พ่อของเขายกยอน้องชายยังคงติดตรึงอยู่ในใจ

 

 

 

ณ ป่าไออาน่า

ป่าขนาดใหญ่ที่ทีความสวยสดงดงาม ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ ดอกไม้หายาก พืช ผลไม้ ที่ทั้งดี และมีพิษต่อร่างกาย เหล่าสัตว์ที่มีพลังวิเศษก็อาศัยอยู่ที่นี้ด้วยเช่นกัน สิ่งสำคัญในป่าแห่งคือ ทะเลสาบแห่งธาร์เซรอสที่อยู่ใจกลางป่า ในทุกๆ ปี ราชาจะต้องมาหาเทพธิดาที่คอยปกป้องชายแดนระหว่างอาณาจักรธาร์เซรอสและเมืองเอวิเลีย เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจที่ยังมีต่อมนุษย์

 

“วันนี้ข้าขอล่าเปก้าด้วยได้ไหมท่านพ่อ” เอรอสเอ่ยถามชายผู้เป็นพ่อ

 

(เปก้าคือสัตว์วิเศษที่มีรูปร่างคล้ายม้าผสมกับกวาง น้ำตาของมันช่วยรักษาบาดแผลได้)

 

“แน่นอนเอรอส แต่เจ้าต้องพาน้องชายของเจ้าไปด้วย”

 

สิ้นเสียงคำของพ่อ เอรอสก็แสดงความไม่พ่อใจออกมาทางสีหน้า ด้วยภาพที่ผู้เป็นพ่อพูดคุยกับน้องชายอย่างออกหน้า และยิ้มแย้มมีความสุข ซึ่งเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลย

 

เมื่อองค์ราชาและบริวารเดินทางมาถึงกลางป่า ก็อัญเชิญเทพธิดาขึ้นมาเหนือพื้นน้ำ เทพธิดาที่ความงดงาม ร่ายคาถาให้แก่องค์ราชา ทันทีที่ทำพิธีเสร็จ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อองค์ราชาคุกเข่าลงทั้งสองข้าง และหอบหายใจแรง

 

“ข้าไม่เป็นอะไรไม่ต้องเข้ามา”

 

บริวารรอบๆ ที่รู้สึกไม่ค่อยดีนัก กับอาการของราชาของตน อาจจะเป็นเพราะว่าตั้งแต่ราชินีสิ้นไป เขาก็ไม่ได้ดื่มเลือดจากใครอีก ร่างกายที่ต้องล่อเลี้ยงด้วยเลือดของคนผู้เป็นที่รัก กำลังจะสลายไปเมื่อคนรักของเขาตาย และพันธสัญญาสิ้นสุดลง  (*จะไม่กระหายเลือดจนกว่าจะทำพันธสัญญา)

 

“ท่านพ่อเป็นอะไรมากไหม” เอริคถามด้วยความเป็นห่วง

 

“พ่อไม่เป็นอะไร เจ้าไปล่าสัตว์กับพี่ชายเถอะ”

 

“แต่...”

 

“เอรอสดูแลน้องเจ้าด้วย”

 

เอริคยังไม่ทันได้พูดอะไรพ่อของเขาก็ตัดบทสนทนาไปซะอย่างงั้น ทั้งที่ท่านพ่อน่าจะรู้ดีว่าเขาไม่ชอบล่าสัตว์เอาซะเลย

 

 

 

บริวารเดินทางกลับไปพร้อมราชาทั้งหมดแล้ว เหลือแต่สองพี่น้องที่ไม่ถูกกันสุดขั้ว

 

“จะไปกันได้หรือยัง” เอรอสพูดด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

 

“อืม จะว่าไปพี่ไปล่าเปก้าเถอะ ข้าขอไปเดินเล่นแถวๆ นั้นแทนจะดีกว่า”

 

“เจ้ากลัวการล่าสัตว์หรือไง เห็นมากี่ทีๆ ก็ไม่เคยจับอะไรกลับไปได้เลย”

 

“ข้าแค่ไม่ชอบทำร้ายมัน”

 

“เจ้าก็แค่กลัวเอริค อย่างงี้เจ้าจะเป็นราชาที่ยิ่งใหญ่ได้ยังไง กับแค่สัตว์ตัวเล็กๆ เจ้ายังกลัว”

 

“...”

 

“หึ เจ้ากลัวจริงๆ ด้วยสินะ”

 

“ข้าไม่ได้ต้องการจะเป็นราชา แต่พี่ต้องเป็นราชาที่ดีได้แน่เอรอส”

 

 

 

 

สิ้นเสียงของเอริค เขาก็ปลีกตัวออกมาจากพี่ชายของเขา เดินมาตามทางของแม่น้ำที่คั้นระหว่างเมืองเอวิเลีย มันเป็นเพียงธารน้ำใสตื้นๆ ที่สามารถเดินข้ามผ่านไปได้อย่างง่ายดาย แต่เขาก็ไม่สามารถข้ามไปได้ เพราะกฎที่ระบุไว้

 

“ช่วยด้วย!!”

 

เสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือดังลั่น  

 

เอริคหันซ้ายขวามองหาต้นเสียงนั้น และเขาก็ได้พบกับเด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักคนหนึ่ง ที่กำลังเล่นน้ำกับสัตว์เลี้ยงของเธอ

 

“ฟีฟี่ น้ำมันโดนฉันหมดแล้วนะ เลิกสะบัดได้แล้ว ฮ่าๆ”

 

“...ฟี่ =w=”

 

เด็กสาวที่กำลังเล่นกับแมวผสมมังกร เหมือนเธอจะไม่รู้ว่ามีคนมองอยู่

 

“ฟี่ๆ !!”

 

“ฟีฟี่เป็นอะไร”

 

เจ้าฟีฟี่ใช้หางของมันชี้ไปที่อีกฝั่งหนึ่งของลำธาร เมื่อทั้งคู่สบตากันเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

 

เอริคค่อยๆ มาที่กลางลำธาร ถ้าเขาข้ามไปจะต้องเกิดปัญหาใหญ่แน่ๆ

 

ตึกตักๆ

 

“คุณ!! คุณจะทำอะไรน่ะ”

 

“ข้า?”

 

“คุณเป็นปีศาจสินะ ใช่แน่ๆ เพราะคุณเดินออกมาจากฝั่งนั้น”

 

“ใช่ ข้าเป็นปีศาจ เจ้ากลัวข้า?”

 

“มันเป็นกฎ คุณจะข้ามมาไม่ได้นะ”

 

“ข้ายังไม่ได้ข้ามไปสักหน่อย”

 

“คุณเป็นใคร ต้องการอะไร”

 

“ข้าแค่มาเดินเล่น ไม่ได้ต้องการอะไร”

 

“คุณเป็นปีศาจ ปีศาจฆ่าครอบครัวของฉัน พวกคุณควบคุมตัวเองไม่ได้ อย่ามาเข้าใกล้ฉัน ถึงแม้ราชาองค์ปัจจุบันจะตั้งกฎขึ้น แต่พวกคุณก็ยังทำ”

 

“ใครทำกัน ไม่มีใครกล้าทำเช่นนั้น”

 

“อย่ามาโกหก!! ไปซะ”

 

หญิงสาวที่กำลังจะเดินจากไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเอริคจะถูกชะตากับเธออย่างบอกไม่ถูก

 

“อย่าเพิ่งไป บอกชื่อของเจ้ามาก่อน”

 

“ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย”

 

หญิงสาวเดินจากไปแล้ว แต่เอริคยังคงมองเธอ มองด้วยหัวใจที่บอกว่า เขาตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว

 

 

 

 

เอริคชวนพี่ชายของตนมาล่าสัตว์ที่ป่าไออาน่าบ่อยครั้ง เพราะถ้ามาคนเดียวบ่อยจะผิดสังเกตได้ แต่ก็บ่อยเสียจน พี่ชายเขาเกิดสงสัย จนวันหนึ่งเอรอสได้ตามเอริคไป และได้พบว่า เอริคตกหลุมรักกับหญิงสาวชาวมนุษย์

 

“นี่คุณ ทำไมฉันต้องมาเจอคุณบ่อยๆ ด้วยนะ เลิกตามฉันสักทีเถอะ”

 

“ข้าแค่มาเดินเล่น”

 

“เดินเล่นที่อื่นบ้างก็ได้ไหมคุณ ใช่ไหมฟี่”

 

หญิงสาวพูดกับฟีฟี่ แต่เจ้าฟีฟี่ดันไม่ตอบกลับมาซะอย่างงั้น

 

“ฟีฟี่? หายไปไหนน่ะ”

 

“เจ้าหมายถึงมังกรแมวตัวนี้”

 

“ฟีฟี่!! ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ”

 

“เดิมทีเจ้านี้เป็นสัตว์ในป่านี่ใช่ไหม อย่างงี้ก็ถือว่าเจ้ามีความผิดเหมือนกันนะที่แอบเลี้ยงมัน”

 

ฟีฟี่ที่คลอเคลียเอริคอยู่ และรู้สึกเหมือนมันจะติดใจเอริคเข้าแล้วด้วยสิ

 

“ฉันไม่ได้แอบเลี้ยงมันนะ มันมาหาฉันเอง”

 

“มนุษย์ไม่มีส่วนข้องเกี่ยวกับธาร์เซรอสนี่ เจ้านี่ก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร”

 

“อึก..”

 

“เจ้าจะว่ายังไงล่ะ ทุกคนอาจจะเดือดร้อนเพราะเจ้า”

 

“ไม่... ฉันควรจะทำยังไงดี”

 

“บอกชื่อเจ้ามาสิ”

 

“หา? ชื่อฉันมันทำไม”

 

“ก็ข้าอยากรู้”

 

“มันไม่ได้ช่วยให้ทุกคนรอดจากความเดือดร้อนได้เลยนะชื่อฉันเนี่ย”

 

“ช่วยได้สิ”

 

“=___=”

 

หญิงสาวได้แต่คิดในใจ และได้แต่สงสัยว่าชื่อของเธอมันจะไปช่วยอะไรใครได้

 

“ฉันชื่อโรเซล่า”

 

“โรเซล่า”

 

เอริคยิ้ม รอยยิ้มนั่น เสียงพูดของเขาทำให้โรเซล่าใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

“แล้วชื่อของคุณ...”

 

“เอริค”

 

เอริคกำลังเดินเข้ามาใกล้โรเซล่ามากขึ้นเรื่อยๆ

 

“ไม่ คุณควรจะหยุดอยู่แค่นั้น คุณไม่ควรจะข้ามมา”

 

“งั้นเจ้ายื่นมือมาหน่อยสิ”

 

“หา?? อะไรของคุณ”

 

“ข้าแค่อยากพิสูจน์อะไรหน่อย”

 

“โรเซล่าาา เธออยู่ไหนน่ะ”

 

เสียงตะโกนของใครบางคนกำลังตามหาโรเซล่า

 

“แย่แล้ว คุณต้องรีบกลับไป พี่สาวฉันมา”

 

“...”

 

“ไปสิ!!”

 

เอริคตัดสินใจเดินก้าวข้ามฝั่งไปและคว้ามือโรเซล่ามาจับไว้

 

“เอริค! นี่คุณทำอะไรน่ะ”

 

“ข้าแค่อยากพิสูจน์”

 

“พิสูจน์?”

 

“พิสูจน์ว่า เจ้าไม่ใช่วิญญาณ ไม่ใช่ผีสาง หรือสัตว์เวทย์ที่กลายร่างมา แต่เจ้าเป็นเจ้า คนที่ทำให้ข้าอยากมาพบทุกวัน”

 

“เอริค...”

 

“ข้าชอบเจ้าโรเซล่า”

 

เอริคประทับจูบเบาๆ ลงที่หน้าผากของโรเซล่า ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในป่าแห่งธาร์เซรอส

 

 

“โรเซล่า ฉันตามหาเธอตั้งนานทำไมถึงชอบเข้ามาในป่านี่นักนะ อยากเจอพวกปีศาจจับกินหรือยัง”

 

โรเซล่าที่กำลังตกอยู่ในภวังค์

 

“เฮ้! โรเซล่า ได้ยินพี่ไหม”

 

“หา! ว่ายังไงนะ”

 

“นี่เหม่ออะไรของเธอ”

 

“เอ่อ... พี่รู้จักคนที่ชื่อเอริคไหม”

 

“เจ้าชายเอริค?”

 

“เจ้าชาย!!”

 

โรเซล่าอุทานด้วยความตกใจ

 

“ทำไมพี่ถึงรู้จักเขาได้ล่ะ”

 

“ฉันจะรู้จักเขาได้ยังไงก็ช่างมันเถอะ ก็ได้ยินคนในหมู่บ้านพูดๆ กันมานี่แหละ รีบๆ ออกไปจากที่นี้ได้แล้ว ใช่ว่าบ้านเราอยู่ใกล้ป่านี้แล้วจะดีนะ เธอก็ไม่ควรมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้!”

 

มิเนเร่ พี่สาวของโรเซล่าตอบด้วยความหงุดหงิด เพราะอะไรน่ะหรอ ที่เธอหงุดหงิด เพราะว่าโรเซล่าดันมาเข้าใกล้ความจริงเรื่องพ่อกับแม่ถูกฆ่าเข้าแล้วนี่สิ แต่เบื้องลึกเบื้องหลังจะเป็นยังไงต่อไป ถ้าเกิดว่าโรเซล่าได้รู้ว่าพี่สาวของเธอเป็นคนให้ปีศาจมาฆ่าพ่อแม่ของเธอเอง

 

 

 

 

ในยามราตรีอันเยือกเย็นและเงียบสงบ ชายหญิงสองคนเข้ามาคุยกันแบบลับๆ ในเขตระหว่างป่าทั้งสอง ใช่แล้ว! ทั้งสองก็คือ เอรอสกับมิเนเร่! พวกเขากำลังวางแผนอะไรอยู่กันนะ

 

“เจ้าต้องหลอกล่อเอริคให้ทำพันธสัญญากับเจ้าซะ เจ้าชอบเอริคนี่”

 

“ใช่ฉันชอบเขา แต่เขาดันชอบยัยน้องสาวตัวแสบของฉัน!”

 

“แน่นอนว่าฉันจะจัดการน้องสาวของเจ้าให้ ข้ากับเจ้าเหมือนกันมาก เจ้าช่วยข้าแก้แค้น ข้าก็จะช่วยเจ้าเช่นกัน”

 

ใช่แล้วทั้งสองคนเหมือนกันมากจริงๆ ด้วยความแค้นที่เกิดมาจากน้องของตัวเอง พ่อแม่ที่ให้ความรักอย่างไม่ยุติธรรม

 

“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไง ว่าคุณจะไม่ฆ่าพวกเราทั้งหมดทีหลัง”

 

“ข้าไม่ฆ่าคนที่ช่วยข้าชิงบัลลังก์”

 

“ชิงบัลลังก์?”

 

“พรุ่งนี้อาณาจักรธาร์เซรอสจะมีราชาองค์ใหม่”

 

 

In your hesitation, I found my answer.

ในความลังเลของเธอ ฉันว่าฉันเจอคำตอบของฉันแล้ว

---------------------------------------------------------------------------

  สวัสดีค่ะ กลับมากันอีกแล้ว (พบกับกรรมการทั้ง 3 ท่านอย่างเหนียวแน่น ฮ่าๆ) ผ่านมาครึ่งทางแล้วสินะคะ 
ในส่วนของนักเขียน (จะหมดลมแล้ว) ทุกๆ คอมเม้นของกรรมการมันตรงจุดมากค่ะ ตัวออยเองก็ไม่มีเวลาโฟกัส 
นั่งทบทวน หรือศึกษานิยายจากนักเขียนท่านอื่นๆ ไมไ่ด้ขัดเกลา ปูทางนิยายให้ดีพอเอง 
เพราะมันมีช่องโหว่มาตั้งแต่พล็อตเรื่องแล้ว (น้ำตามา)
มีความรู้สึกอยากจะโละแล้วเขียนใหม่ อูยยย orz 5555 แต่ก็จะพยายามเขียนต่อให้จบค่ะ 
มาถึงขนาดนี้แล้ว จะเก็บทุกๆ คอมเม้นของกรรมการไปเป็นแรงใจ ในการแข่งครั้งต่อๆ ไปค่ะ
ขอบคุณที่ยังคอยติดตามอ่าน ให้กำลังใจทุกๆ วีคนะคะ อยากจะแก้ แต่ทำไม่ได้แล้วก็คงต้องเดินหน้าต่อไป แล้วพบกันใหม่ค่ะ T^T 

all quotes were translated by @ifernweh