น่าตกใจทูน่าครีบน้ำเงิน-ฉลามกำลังสูญพันธุ์

     การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติทั่วทุกมุมโลกยังคงเป็นสิ่งที่มนุษย์อย่างพวกเรายังคงให้ความสำคัญอย่างต่อเนื่อง ... ล่าสุดมีผลการผลการศึกษาโดยของกลุ่มโอเชียนา ซึ่งนำเสนอระหว่างการประชุมคณะกรรมการสากลเพื่อการอนุรักษ์ปลาทูน่าแอตแลนติก (ICCAT)  ระบุว่า ตัวเลขที่แท้จริงอาจสูงกว่านี้หลายเท่าตัว เนื่องจากการให้ข้อมูลที่ต่ำกว่าความเป็นจริง

ก่อนหน้านี้องค์กรกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล(WWF) ออกมาเรียกร้องให้ชาวญี่ปุ่นซึ่งบริโภคปลาทูน่าครีบน้ำเงินในมหาสมุทร แอตแลนติกและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนมาที่สุดในโลกนั้น หยุดการบริโภคปลาพันธุ์นี้ เนื่องจากชาวญี่ปุ่นบริโภคปลาทูน่าครีบน้ำเงินมากถึง 3 ใน 4 ของโลก ซึ่งปลาทูน่าสปีชีส์นี้เป็นวัตถุดิบหลักในการทำซูชิและปลาดิบ ซึ่งผู้เชี่ยวชาญต่างเห็นพ้องต้องกันว่า การล่าที่มากเกินไปมานานหลายทศวรรษนั้นทำให้ปริมาณปลาสายพันธุ์นี้ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนลดลงมากกว่า 2 ใน 3

 

     และนอกจากวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นกับปลาทูน่าครีบน้ำเงินแล้ว ปลาฉลามหลายสายพันธุ์ก็ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกันกับปลาทูน่าครีบน้ำเงิน และมีแนวโน้นว่าชะตากรรมของปลาฉลามเหล่านั้นจะเลวร้ายกว่าปลาทูน่าครีบน้ำเงิน

     ทั้งนี้ข้อเท็จจริงดังกล่าวนั้น กลุ่มโอเชียนนาได้นำเสนอผลการศึกษาในการประชุมคณะกรรมการสากลเพื่อการอนุรักษ์ปลาทูน่าแอตแลนติก (ICCAT) ว่า การล่าปลาฉลามในปัจจุบันนั้นยังขาดระบบการจัดการที่ดีในระดับสากล ไอซีซีเอที มีหน้าที่ต้องคุ้มครองดูแลปลาฉลาม ซึ่งถือเป็นผู้ล่าที่อยู่ระดับบนสุดของห่วงโซ่อาหารเหล่านี้ โดยในการคุ้มครองดังกล่าวนั้นสามารถใช้อำนาจของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ซึ่งระบุไว้ว่าการประมงฉลามที่มีการอพยพย้ายถิ่นไกลจะต้องมีองค์กรระหว่างประเทศเข้ามาควบคุมจัดการ 

มีผลการรายงานว่า จำนวน 3 ใน ใน 4 ของฉลาม 21 สายพันธุ์ที่พบในมหาสมุทรแอตแลนติก ถูกจัดอยู่ในกลุ่มเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ จำนวนประชากรฉลามครีบขาวในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือลดลงถึงร้อยละ 70  ขณะที่ฉลามหัวค้อนลดลงร้อยละ 99 ตามรายงานจากสหภาพสากลว่าด้วยการอนุรักษ์ (IUCN) ส่วนสายพันธุ์อื่นๆ เช่น ฉลามพอร์บีเกิลส่วนสายพันธุ์อื่นๆ เช่น ฉลามพอร์บีเกิล, ฉลามหางยาว และฉลามมาโก ก็ถูกล่าเกินขนาดเช่นกัน

     ทั้งนี้ โดยส่วนใหญ่แล้วปลาฉลามส่วนใหญ่ถูกล่าเพื่อเอาครีบ ซึ่งชาวจีนเชื่อว่าเป็นอาหารชั้นเลิศ โดยชาวประมงจะใช้มีดตัดเฉพาะครีบ และทิ้งฉลามที่ตายแล้วหรือบาดเจ็บอย่างหนักกลับลงทะเล

และจากวิกฤตการณ์ดังกล่านี้กลุ่มโอเชียนาและกลุ่มอนุรักษ์อื่นๆซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลหลายประเทศ เรียกร้องให้ ไอซีซีเอที จำกัดการล่าและกำหนดมาตรการอื่นๆเพื่อปกป้องฉลามเหล่านี้        สำหรับความสำคัญของปลาฉลามที่มีต่อวัฏจักรของสิ่งมีชีวิตในท้องทะเลนั้น ปลาฉลามเป็นผู้ล่าระดับบนสุดของห่วงโซ่อาหารในทะเลมานานนับร้อยล้านปี แต่นักล่าเหล่านี้กลับกลายเป็นเหยื่อของการประมงระดับอุตสาหกรรม เนื่องจากพวกมันเจริญเติบช้าและตกลูกครั้งละน้อยตัว งานวิจัยจากหลายแห่งระบุว่า เมื่อประชากรฉลามลดลง จะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อระบบห่วงโซ่อาหารทั้งหมดโดยที่มนุษย์อย่างพวกเราคาดไม่ถึงเลยทีเดียว