คุณเข้าใจคำว่า “นักเขียน” ดีพอแล้วหรือยัง?

คุณเข้าใจคำว่า “นักเขียน” ดีพอแล้วหรือยัง? <ภาค2>

          ครั้งก่อนพี่นัทได้ นำเสนอเรื่อง “ศาสตร์” และ “ศิลป์” ไปแล้วไม่รู้ว่าน้องๆ จำกันได้หรือเปล่า เมื่อการเขียนหนังสือเป็นทั้ง “ศาสตร์” และ “ศิลป์” จึงไม่มีข้อสงสัย ว่าการชี้แนะชี้นำให้นักเขียนหนังสือจะเป็นสิ่งที่ทำได้หรือไม่ และทำได้ในระดับใด ส.พุ่มสุวรรณ ให้คำแนะนำเรื่องการเป็นนักเขียนที่ดีไว้หลายประการ แต่จะมาอยู่ 3 ประการที่สำคัญมากๆ ได้แก่

1.  การตั้งใจจริงที่จะเขียน เพราะหากปราศจากการ “คิด” อย่างแน่วแน่ และจริงจังว่าจะเขียนหนังสือแล้ว การลงมือเขียนคงจะเกิดขึ้นได้ยาก

2.  การค้นหาตัวเองให้พบว่าชอบเขียนเรื่องแบบใด แนวไหน แม้คนบางคนอาจจะมีความสามารถเขียนเรื่องได้หลายแบบหลายแนว แต่หากเขียนเรื่องที่ถนัดมากที่สุด น่าจะทำให้เกิดผลงานเขียนที่ดีที่สุด

3.  ความอดทน ไม่ว่าจะเป็นการรอคอยให้บรรณาธิการพิจารณาตีพิมพ์ต้นฉบับที่ส่งไป  หรือการอดทนต่อคำปฎิเสธการตีพิมพ์ โดยพร้อมที่จะตกแต่งขัดเกลาต้นฉบับใหม่อีกครั้ง...และอีกครั้งตามคำแนะนำ

คุณอาจินต์ ปัญจพรรค์ ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ เคยเขียนไว้ว่า “การเขียนหนังสือเป็นศิลปะและศิลปะมันไม่ยอมเข้าโรงเรียนเป็นอันขาดยิ่งกว่านั้น ไม่ยอมให้ใครเอาสูตรใดๆไปบดมัน โรงเรียนและสูตรต่างหากเล่าที่จะเอาศิลปะอันเนรมิตขึ้นแล้วไปเป็นแม่บทสำหรับวิเคราะห์ วินิจฉัย วิจารณ์หาแง่มุมที่อาจลงตัวได้บ้าง ไปเป็นเค้าโครงในการสอน สอนศิลปะกันไม่ได้ แต่เสพศิลปะแล้วบอกกันได้ในหมู่คนคอเดียวกัน สอนไม่ได้ แต่แนะได้ ถึงกระนั้นหากผู้ใดเคร่งครัดจริงในคำแนะนำเขาก็จะไม่มีวันเนรมิตรศิลปะชิ้นใหม่อันมีบุคลิกส่วนตัวขึ้นได้เลย”

แวะมาทักทาย มีข้อสงสัย หรือติชม พี่นัทยินดีรับฟังจ้า ส่งมาได้ที่ judne@dek-d.com หรือที่ MY ID พี่นัทข้างล่างนี้เลยจ้า....

 

                  พี่นัทขอบคุณข้อมูลจากหนังสือ

         เขียนหนังสือให้ได้ซักเล่ม โดย ส.พุ่มสุวรรณ