หลักในการเขียนนิยาย เวอร์ชัน 8 (The Seraphim)

สวัสดีค่ะ

เห็นนักเขียนท่านอื่นส่งบันทึกมากัน เลยอยากจะส่งบ้างน่ะค่ะ แหะๆ หน้าใหม่อย่างไวน์จะส่งกับเขาได้มั้ยเนี่ย?

เท่าที่อ่านบันทึกมาจนถึงปัจจุบัน นักเขียนท่านอื่นๆก็ได้เสนอแนะกันไปเยอะมากเลยอ่าค่ะ T^T เพื่อนๆก็ลองนำไปดัดแปลงและใช้กับนิยายตัวเองดูนะคะ

แต่ไวน์เองก็มีบันทึกสั้นๆในแบบของไวน์บ้าง

การเขียน "วรรณกรรม" ที่เป็นภาษาไทย ที่สมควรที่สุด คือการใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องค่ะ หากต้องการจะเป็นนักเขียนมืออาชีพ การใช้ภาษาถือเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่ง การเลือกใช้ภาษาให้เหมาะสมกับรูปแบบวรรณศิลป์ที่เราเขียนก็เป็นส่วนสำคัญค่ะ เช่นเรื่องวัยรุ่น จะเอาศัพท์สุทราภรณ์มาใช้ก็จะยังไงอยู่ และที่จะขาดไม่ได้เลยก็คือ "หลักภาษา" ผู้ที่จะเป็นนักเขียน(มืออาชีพ)ทุกท่าน ถ้าหากไม่มั่นใจในหลักภาษาของตน ก็ลองไปปรึกษาอาจารย์ภาษาไทยที่ตนรู้จักดูจะดีมาก อย่างเช่นตัวอย่างง่ายๆ คำว่า "ให้" นั้น คำที่ควรจะคู่กับ "ให้" ก็คือ "แก่" "แด่" การใช้ "ให้กับ" ถือเป็นหลักภาษาที่ผิด! เกร็ดเล็กน้อยนี้เองที่จะให้วรรณศิลป์ที่เราสร้างขึ้น มีคุณค่าทางวรรณกรรมเชิงภาษา

ตัวเลขก็เช่นกันค่ะ แต่อันนี้ไวน์ไม่คิดว่าเป็นเรื่องสลักสำคัญมาก นั่นก็คือ "เลขไทย" ค่ะ ไวน์อยากให้เพื่อนๆนักเขียนมาใช้เลขไทย ในวรรณกรรมของตนดูบ้างน่ะค่ะ

วรรณกรรม ไม่ใช่บทละคร เพราะฉะนั้น พยายามอย่าเดินเรื่องด้วยบทพูดมากเกินความจำเป็น การใช้พรรณนา และบรรยายโวหาร อธิบาย ฉาก บุคลิกตัวละคร ลักษณะอารมณ์ ความคิดอ่าน องค์ประกอบปลีกย่อย จะทำให้ผู้อ่านเข้าถึงความหมายที่เราต้องการจะสื่อได้มากกว่า คำพูดของตัวละคร การใช้เพียงบทพูด จะทำให้ผู้อ่านทราบถึงลักษณะอารมณ์ของตัวละครเท่านั้น แต่ไม่ได้เห็นถึงภาพรวม ฉาก และอากับกิริยาของตัวละครเท่าไหร่นัก

บทพูดเองก็ต้องให้ออกมากระชับ และพูดเท่าที่จำเป็น พยายามนึกถึงเหตุการณ์จริง คนเราปกติ มักจะไม่พูดกับตัวเอง แต่จะใช้กิริยาท่าทางมากกว่า

หากตัวละครในฉากมีเพียง ๒ ตัว พยายามอย่าใช้คำว่า "เขาพูด" "เธอพูด" บ่อยเกินไปนัก จะทำให้เปลืองคำ และแลดูรก การปล่อยให้ประโยคคำพูดนั้นๆ แสดงถึงบุคลิกตัวละครนั้นๆไปเลย ผู้อ่านจะสามารถเข้าใจได้เอง ว่าบทพูดอันไหนเป็นของใคร

การอ่านวรรณกรรมดีๆซักชิ้นสองชิ้น ก็สามารถจะพัฒนาสำนวนการเขียนของเราให้ดีขึ้นก็ได้นะคะ เพื่อนๆลองอ่านวรรณกรรมแปลดีๆซักเรื่องดูสิ ไวน์แนะนำ โมโม่ ของมิฆาเอล เอนเด้ ค่ะ เป็นนักเขียนชาวเยอรมันที่ไวน์ชื่นชอบคนหนึ่งทีเดียว

เอาล่ะค่ะ จบไปกับเรื่องการใช้ภาษาแล้วเนอะ คราวนี้เรามาเข้าเรื่อง เนื้อเรื่องกันบ้าง

การวางโครงเรื่องเป็นสิ่งสำคัญค่ะ เราควรจะรู้ว่า เรื่องที่เราจะเขียนนั้นจะดำเนินไปอย่างไร แบบไหน และจบอย่างไร โครงเรื่องหลักเป็นสิ่งจำเป็นค่ะ เพราะจะเป็นตัวที่พาให้เราเดินเรื่องไปอย่างมีจุดหมาย อย่าเขียนงานที่ยังไม่รู้แม้แต่แนวทางของงานเขียน! จะทำให้งานมีช่องโหว่ด้านเนื้อเรื่องมากมายค่ะ



การวางปมเรื่องก็เป็นเสน่ห์ของงานเขียนที่จะทำให้ผู้อ่านหลงไหล และทึ่งไปกับจินตนาการของผู้เขียน การวางปมเรื่องที่ซับซ้อน ก็ต้องตามมาด้วยการคลายปมอันแยบยล ซึ่งนั้นก็ต้องใช้ทักษะการเขียน และการวางแผนที่ดีค่ะ หลายชิ้นงานที่วางปมได้น่าติดตาม น่าค้นหา แต่มาตกม้าตาย ตอนคลายปม ที่เรียบง่าย ไม่หวือหวา บางงานถึงกับ "สิ้นคิด" ถ้ายิ่งผูกมาก เราก็ต้องคลายออกให้ได้แนบเนียนที่สุด ให้ผู้อ่านเข้าใจ ไม่งง ตามทัน และทึ่งในสิ่งที่เราผูกไว้ ถึงจะประสบความสำเร็จ

ลักษณะนิสัยของตัวละคร ก็ต้องเสมอต้นเสมอปลายนะคะ อย่าให้เกิดการหลอมรวมทางบุคลิกเด็ดขาด เราควรจะมีข้อมูลของตัวละครต่างๆ ทำเนื้อหาไว้ว่า ตัวละครนี้ จะพูดแบบนี้ ไม่มีทางพูดแบบนี้ ชอบแบบนั้น ไม่ชอบแบบนี้ และรักษาเอกลักษณ์ของตัวละครนั้นให้คงเส้นคงวาตลอด เมื่อินั้นเอง ที่งานเขียนของเราจะโลดแล่นและมีชีวิตอย่างสมจริงที่สุด

เหนื่อยจังเลยค่ะ ตอนนี้คิดได้เท่านี้เอง ไว้วันหลังมาต่อละกันนะคะ เพื่อนๆคิดเห็นอย่างไรก็ออกความเห็นกันได้น้า!

ขอบคุณมากๆค่ะ

The Seraphim

ไวน์

Source :: บันทึกของไวน์ The Seraphim โดย The Seraphim [writer]