ตัวตน...กับ...การเขียน

โดย: Serenata < My.iD >

               ฉัน...คนที่กล้าคิด แต่ไม่กล้าพูด ค้นพบตัวเองด้วยการเขียน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรสามารถเขียนได้ดีกว่าการพูดทั้งสิ้น จุดเริ่มต้นของ การเขียนนิยาย มากจากเพื่อนคนหนึ่ง เธอทำให้ฉันรู้จักนิยาย แล้วตอนนั้นนั่นเองที่ทำให้ฉันคิดว่าตัวเองก็น่าจะทำได้ ฉันลองเขียนมันไปด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมในหัวใจ เนื้อเรื่องมากมายหลั่งไหลสู่สมองฉันอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ใช่ว่าเพียงเรื่องเดียว มันยังมีเรื่องต่อไป แล้วก็ต่อไปตามมาเรื่อยๆ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ฉันเลิกเขียนมันไม่ได้ มันเหมือนสารเสพติดที่ ฉันติดจนงอมแงมและคิดว่าคงเลิกมันไม่ได้ ถ้าหากเรื่องราวมากมายที่ฉันคิดขึ้นมายังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมองน้อยๆ ของฉัน และหากเป็นเช่นนั้นฉันอาจจะเลิกมันไม่ได้ไปตลอดชีวิต เพราะจินตนาการของฉันไม่หยุดนิ่ง มันไม่พอใจที่จะหยุดความคิดเอาไว้เท่านี้ เหมือนกับเรียกร้องว่า ยังไม่พอ ยังไม่พอ ฉันจึงทำได้แค่เพียงตอบสนองความรู้สึกแรงกล้านั้นตราบเท่าที่ตัวเองจะทำได้

                ฉันไม่ใช่คนเก่งกาจ ที่สามารถเขียนเรื่องให้คนอ่านทุกคนชอบ เพราะคนเรามีความชอบที่แตกต่างกัน ฉันเพียงพอใจว่ามีคนจำนวนหนึ่งยินดีและรักที่จะอ่านเรื่องของฉัน  คนจำนวนไม่กี่ร้อยสามารถทำให้ฉันชื่นใจกับ สิ่งที่ฉันทำได้ แม้ว่านิยายของฉันจะไม่ได้เรื่องได้ราวเหมือนกับนักเขียนคนอื่น แต่อย่างน้อยฉันก็ยังรู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจากปลายนิ้วของตัวเอง มันกลั่นกรองและออกมาจากจิตวิญญาณของฉัน ไม่ว่าใครจะเห็นว่ามันไม่มีคุณค่าหรือน่าขำ แต่สำหรับฉันสิ่งเหล่านั้นไม่สามารถทำลายความภาคภูมิใจของฉันได้

                คุณอาจเป็นคนหนึ่งที่เหมือนกับฉันซึ่งชอบในการเขียน และคุณอาจจะกำลังรู้สึกท้อแท้ในงานเขียนของตัวเอง เพราะคุณคาดหวังมันมากเกินไป คุณลองถอยลงมาหนึ่งก้าวแล้วมองดูตัวเองอีกครั้ง มองหาตัวตนของตัวเอง เขียนในสิ่งที่เป็นตัวเองที่สุด แล้วคนอ่านก็จะเข้าใจถึงสิ่งที่คุณต้องการส่งถึงพวกเขา แต่ถ้าคุณเขียนโดยการเลียนแบบนักเขียนคนอื่น เพราะอยากให้เรื่องของคุณได้รับการชื่นชมหรือเป็นที่นิยม คุณจะไม่มีความภาคภูมิใจกับมันเลย คุณจะพูดได้เหรอว่างานนั้นเป็นงานที่ออกมาจากหัวใจของคุณ อย่าพยายามหลอกตัวเอง เพราะนั้นจะทำให้ตัวคุณเองเจ็บปวด และถ้าคุณยังพยายามที่จะทำอย่างนั้นต่อไป สักวันคุณจะรู้สึกเหนื่อยและท้อแท้กับมัน เพราะการฝืนทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองมีแต่บั่นทอนจิตใจและจิตวิญญาณที่เต็มเปี่ยมของคุณให้หดเล็กลงจนไม่เหลือคุณค่าอะไร

                สำหรับคนที่มีได้รับการยอมรับจากคนอ่าน คุณอย่าเพิ่งหยิ่งผยองและลำพองตัวเองเกินไป เพราะนั่นจะทำให้ใครหลายคนรู้สึกหมั่นไส้คุณ และเมื่อไหร่ที่คุณก้าวพลาดคนเหล่านั้นก็พร้อมจะซ้ำเติมคุณได้ทุกเมื่อ แล้วคุณก็จะรู้สึกเจ็บมากกว่าคนอื่นเท่าตัว เพราะคุณลืมที่จะประมาณตัว คุณอย่าลืมจุดเริ่มต้นของตัวเองว่าที่เป็นได้อย่างทุกวันนี้ คุณต้องพบเจอกับมาอะไรบ้าง ความเจ็บช้ำ ความเสียใจ และน้ำตากี่หยด เพราะการจะประสบความสำเร็จมันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าคุณลืมมันจงย้อนกลับไปนึกถึงมันอีกครั้งแล้วคุณจะจำได้ถึงความรู้สึกเต็มเปี่ยมที่อยากจะทำงานเขียนของตัวเองให้สำเร็จ

นักเขียนโนเนมที่ไม่เคยลืมตัวตน