เทพนิยายสนุกๆ ครั้งที่ 3

<!--[if !supportLists]-->

อัศวินผู้กล้าหาญ

 

วันนี้ พี่ตินมาพร้อมกับนิทานอีกแล้วจ้า

นิทานเรื่องนี้เป็นของแอนดรู แล็ง

เป็นเรื่องราวของพระราชาหนุ่ม ผู้มีจิตใจยึดมั่นกับความรัก

อ่านแล้วน้องๆ ต้องอมยิ้มแน่นอนจ้า

 

เริ่มกันเลยนะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเมืองๆ หนึ่ง พระราชาปกครองร่วมกับพระราชินี

และมีโอรสน้อยหนึ่งองค์ เมื่อพระโอรสอายุได้ 12 ปี พระราชาก็สิ้นพระชนม์

พระโอรสจึงได้ครองเมืองต่อมา และกลายเป็นพระราชา

 

เหตุการณ์ดำเนินต่อไปหลายปี เจ้าชายน้อยได้เติบโตขึ้น และกลายเป็นพระราชาหนุ่มเต็มตัว

วันหนึ่ง พระองค์ทรงออกไปล่าสัตว์กับเหล่าบรรดาเสนา ระหว่างทาง พระองค์พลัดหลง

และได้ไปพบกระท่อมหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นกระท่อมของนางไม้สามพี่น้อง

เมื่อเห็นว่าพระองค์ปลอดภัยดี พวกนางจึงเปิดประตู ให้เขาเข้ามา

 

พระราชาหนุ่มเกิดความรักกับนางไม้องค์โต และได้พักอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน (ลืมบ้านเมืองเลยนะพระองค์)

แต่ในเวลาไม่นานต่อมา พระองค์ก็เริ่มอยากจะออกไปผจญภัย

ก็เลยบอกกับชายา และนางไม้ผู้เป็นน้องสาว

นางไม้องค์โตก็เสียใจมาก แต่นางก็ไม่อยากจะทัดทานสามี จึงบอกว่า

“ขอให้ท่านนำเอากล่องใส่ผมของข้าติดตัวไปด้วย มันจะมีประโยชน์ต่อท่านเมื่อท่านต้องการความช่วยเหลือ”

(เป็นคนรักที่ดีสุดยอดเลย น้องๆ ว่าไหม?)

 

พระราชาขี่ม้าเดินทางมาตลอดวัน แล้วก็มาถึงบริเวณที่เป็นทะเลทราย ไม่มีคนอยู่อาศัยเลย

พระองค์จึงหยิบตลับใส่ผมออกมา แล้วบอกว่า

“ข้าอยากได้ปราสาท พร้อมอาหารและคนรับใช้ พร้อมที่พักของม้าด้วย” (ยังคิดถึงม้าด้วย ^ ^)

เพียงอึดใจ ทุกอย่างก็ปรากฏตามที่ขอ

 

พระราชาหนุ่มเดินทางต่อไปอย่างสนุกสนาน เมื่ออยากได้อะไร

ตลับใส่ผมของชายานางไม้ก็จะบันดาลให้พระองค์ทุกอย่าง

จนเมื่อมาถึงเมืองใหญ่แห่งหนึ่ง พระองค์เกิดอยากจะเล่นสนุก จึงปลอมตัวเป็นยาจก

(ว่าไหมว่า นิยายไทยต้องเอามาจากพวกเทพนิยายแน่ๆ ปลอมตัวเป็นคนจนก่อน ให้นางเอกหลงรักเนอะ อิอิ)

หลังจากเข้าไปในเมือง พระองค์ก็ไปของานทำจากพระราชินี

สุดท้าย พระราชาของเราก็ได้ตำแหน่ง คนเลี้ยงห่าน และได้ชื่อใหม่ว่า เปเปอราเรลโล (ชื่อหรือนี่ -*-)

 

หลังจากเลี้ยงห่านต่อมา วันหนึ่ง ก็เกิดเหตุการณ์คือ โรงโม่แป้งสำหรับทำขนมปังเลี้ยงคนทั้งเมืองเสีย

พระราชากริ้วมาก และมาบอกพ่อครัวอย่างเอาแต่ใจ (ตามเคย) ว่า

“เจ้าจะทำอย่างไรก็ได้ แต่ข้าต้องได้ขนมปัง 7 เตา ในวันพรุ่งนี้”

“แต่โรงโม่แป้งเสีย แล้วหม่อมฉันจะไปหาแป้งมาจากไหน” พ่อครัวร้องขอ

“นั่นเป็นเรื่องของเจ้า ถ้าทำได้ เจ้าจะได้แต่งงานกับลูกสาวข้า แต่ถ้าทำไม่ได้ เจ้าต้องตาย”

ตามเคยแหละนะ น้องๆ พระราชาต้องเอาแต่ใจเข้าไว้ จริงมะ

 

พอดีกับ เปเปอเรลโลของเราเดินผ่านมาพอดี ก็เลยรับปากว่า

“หม่อมฉันจะทำเอง”

 

และคืนนั้น เปเปอเรลโลก็นอนสบายใจ จนพ่อครัวกลัดกลุ้ม เขาเดินไปเดินมา นอนไม่หลับ

เพราะกลัวว่าคนเลี้ยงห่านจะต้องถูกประหาร

แต่ที่ไหนได้ วันต่อมา พระราชากลับพบขนมปัง 7 เตา อบเสร็จใหม่ๆ รออยู่แล้ว....

พระองค์จึงบอกเจ้าหญิงว่า “เจ้าต้องแต่งงานกับเปเปอเรลโล”

เจ้าหญิงก็ร้องไห้คร่ำครวญ ไม่อยากแต่งงานกับยาจกคนเลี้ยงห่าน

 

แต่ยังไม่ทันที่จะเกิดพิธีแต่งงาน ก็มีกองทัพยกมาล้อมเมืองของพระราชาเสียก่อน

พระองค์จึงต้องออกรบด้วยตัวเอง

และเมื่อไปออกรบ และกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ

เปเปอเรลโล ก็ล้วงตลับใส่ผม แล้วเปลี่ยนโฉมเป็นอัศวินหนุ่มสุดหล่อ พร้อมยกกองทัพที่ดีที่สุดไปช่วยพระองค์

ในสงครามวันแรก อัศวินเปเปอเรลโลได้ขอนิ้วมือของพระราชาสำหรับการช่วยเหลือ

และในวันที่สอง เขาได้ขอใบหู ส่วนวันที่สาม ขอปลายจมูก (เหมือนเรื่องรจนากับเจ้าเงาะเลย อิอิ)

 

และหลังจากสงครามสิ้นสุด พระราชาเป็นฝ่ายชนะ จากความช่วยเหลือของเปเปอเรลโล โดยที่พระองค์ไม่รู้

แต่จู่ๆ ขณะที่กำลังเสวยอาหารเย็น ได้มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้ามา

และนำนิ้วมือ ใบหู กับปลายจมูกของพระองค์มาวางลงบนโต๊ะ

“ข้าคืออัศวินแปลกหน้าในสนามรบ ข้าเป็นโอรสของพระราชาอีกเมืองหนึ่ง

ไม่ใช่คนเลี้ยงห่านอย่างที่ท่านคิด และดูถูก”

 

เจ้าหญิงเห็นชายหนุ่มหน้าตางามสง่าก็หลงรัก และบอกว่ายินดีที่จะแต่งงานกับพระองค์ทันที

แต่พระราชาตอบกลับมาว่า

“ข้าขอบคุณที่จะยกองค์หญิงให้แต่งงานกับข้า แต่ข้ามีชายาแล้ว

และข้ารักเธอมากกว่าใครในโลก” ว้าว ซึ้งจังๆๆๆ

 

เจ้าหญิงก็หน้าแตกไป และก่อนที่พระราชาหนุ่มจะเดินทางกลับเมือง

เขาก็ได้อธิษฐานให้นิ้วมือ ใบหู และปลายจมูกของพระราชากลับไปที่เดิม

และเขาก็กลับเมืองไปครองรักกับชายานางไม้อย่างมีความสุขต่อมา

 

เห็นไหมละ ว่าพระราชาองค์นี้น่ารักจริงๆ นะ 

 

อตินเอง

 

ขอบคุณข้อมูลจากหนังสือ ธิดาดอกไม้