Cool&Dangerous หนี้รักมัดหัวใจนายเย็นชา ตอนที่ 14
~เช้าอีกวัน~
คุณ: //กำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ที่ตู้ล็อกเกอร์
จึ้ก!!!!
คุณ: โอ๊ะ!! อะไรเนี่ย//รีบถอดรองเท้าออกดู//ใครกันเนี่ยเอาหมุดมาใส่ในรองเท้าฉัน!!//ดึงหมุดที่ปักอยู่ที่ฝ่าเท้าตัวเองออก//โอยยย~ เจ็บใช่เล่นเลยนะเนี่ย//เดินกระเผลกขึ้นห้องเรียน
ตลอดคาบเรียนช่วงเช้าคุณไม่มีกระจิตกระใจจะสนใจในสิ่งที่ครูสอนเลยสักนิด เพราะอาการปวดจากแผลที่โดนหมุดตำมันทำให้คุณไม่มีสมาธิจะทำอะไรเลย
คุณ: //นอนฟลุบหน้าอยู่กับโต๊ะเรียนอย่างเหนื่อยอ่อน
ยามาโมโตะ: เฮ้! เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดแบบนั้นหล่ะ
คุณ: ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยๆแล้วก็ง่วงนิดหน่อยก็เท่านั้น//ตอบเสียงเบา
สึนะ: ยามาโมโตะ คุณโคโตเนะไปกินข้าวกันเถอะ
คุณ: นี่พักกลางวันแล้วงั้นเหรอ//เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ//ฉัน...ต้องไปแล้วหล่ะ//พูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้าก่อนจะลุกขึ้นเดินแบบโซซัดโซเซ
โกคุเดระ: เฮ้ย! ยัยบ้าทำไมถึงได้เดินเหมือนซอมบี้แบบนั้นฟะ//กำลังจะเดินสวนกับคุณ
โกคุเดระพูดยังไม่ทันขาดคำคุณก็เซถลาไปด้านหน้าแต่ยังดีที่โกคุเดระคว้าตัวคุณไว้ได้ทันก่อนที่คุณจะล้มหน้าคว่ำลงไปจูจุ๊บกับพื้น
คุณ: //กำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ที่ตู้ล็อกเกอร์
จึ้ก!!!!
คุณ: โอ๊ะ!! อะไรเนี่ย//รีบถอดรองเท้าออกดู//ใครกันเนี่ยเอาหมุดมาใส่ในรองเท้าฉัน!!//ดึงหมุดที่ปักอยู่ที่ฝ่าเท้าตัวเองออก//โอยยย~ เจ็บใช่เล่นเลยนะเนี่ย//เดินกระเผลกขึ้นห้องเรียน
ตลอดคาบเรียนช่วงเช้าคุณไม่มีกระจิตกระใจจะสนใจในสิ่งที่ครูสอนเลยสักนิด เพราะอาการปวดจากแผลที่โดนหมุดตำมันทำให้คุณไม่มีสมาธิจะทำอะไรเลย
คุณ: //นอนฟลุบหน้าอยู่กับโต๊ะเรียนอย่างเหนื่อยอ่อน
ยามาโมโตะ: เฮ้! เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดแบบนั้นหล่ะ
คุณ: ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยๆแล้วก็ง่วงนิดหน่อยก็เท่านั้น//ตอบเสียงเบา
สึนะ: ยามาโมโตะ คุณโคโตเนะไปกินข้าวกันเถอะ
คุณ: นี่พักกลางวันแล้วงั้นเหรอ//เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ//ฉัน...ต้องไปแล้วหล่ะ//พูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้าก่อนจะลุกขึ้นเดินแบบโซซัดโซเซ
โกคุเดระ: เฮ้ย! ยัยบ้าทำไมถึงได้เดินเหมือนซอมบี้แบบนั้นฟะ//กำลังจะเดินสวนกับคุณ
โกคุเดระพูดยังไม่ทันขาดคำคุณก็เซถลาไปด้านหน้าแต่ยังดีที่โกคุเดระคว้าตัวคุณไว้ได้ทันก่อนที่คุณจะล้มหน้าคว่ำลงไปจูจุ๊บกับพื้น ...อ่านเพิ่ม