(เกมเมอร์) ตอนที่ 20 หน้ากาก
บังเกิดความเงียบขึ้นมาอย่างฉับพลัน ดวงตาของคุณเบิกกว้าง ส่วนหน้าของลุงพีนั้นซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่กเต็มใบหน้าอย่างคนที่มีชนักติดหลัง
[อะ เอ่อ คะ คือว่า...]ลุงพีเอ่ยอึกอัก ก่อนที่จะตะโกนลั่นรวดเดียว [พี่ขอโทษนะครับ!]ว่าจบก็แทบจะด้มลงกราบถ้าไม่มีมือบางของคุณจับไหล่ยื้อให้เงยหน้าขึ้นไว้
(ทั้งสอง)[ช่างมันเถอะ...]คุณว่าพลางดันร่างให้อีกฝ่ายกลับมานั่งเหมือนเดิม
คุณนิ่งคิดไปสักพักว่าจพทำยังไงให้อีกฝ่ายหายจากอาการรู้สึกผิดจากการกระทำโดยไม่ทันคิดของตัวชายหนุ่มเองดี
คุณชะงักไปเล็กน้อย ดวงหน้าพลันเรียบนิ่งลงอย่างฉับพลัน เมื่อคิดออกแล้วว่าควรทำแบไหนดีถึงจะทำให้อีกฝ่ายเลิกกังวล
(ทั้งสอง) ?อีกแล้วเหรอ...?คุณคิด
[อะ เอ่อ คะ คือว่า...]ลุงพีเอ่ยอึกอัก ก่อนที่จะตะโกนลั่นรวดเดียว [พี่ขอโทษนะครับ!]ว่าจบก็แทบจะด้มลงกราบถ้าไม่มีมือบางของคุณจับไหล่ยื้อให้เงยหน้าขึ้นไว้
(ทั้งสอง)[ช่างมันเถอะ...]คุณว่าพลางดันร่างให้อีกฝ่ายกลับมานั่งเหมือนเดิม
คุณนิ่งคิดไปสักพักว่าจพทำยังไงให้อีกฝ่ายหายจากอาการรู้สึกผิดจากการกระทำโดยไม่ทันคิดของตัวชายหนุ่มเองดี
คุณชะงักไปเล็กน้อย ดวงหน้าพลันเรียบนิ่งลงอย่างฉับพลัน เมื่อคิดออกแล้วว่าควรทำแบไหนดีถึงจะทำให้อีกฝ่ายเลิกกังวล
(ทั้งสอง) ?อีกแล้วเหรอ...?คุณคิด
...อ่านเพิ่ม