(เกมเมอร์) ตอนที่25 ไปกินข้าวกันเถอะ!
หลังจากที่ยืนดูคุณแม่ดุเพื่อนลูกสาว(?)จนสงบลง คุณจึงค่อยๆดันหลังของทั้งหมดให้ออกไปจากห้องเพราะต้องการที่จะอยู่คนเดียวสักพักหนึ่ง
คุณทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะที่ใช้เล่นเกม กดเปิดคอมขึ้นมา สักพักจึงเปิดโปรแกรมอัดตามด้วยเกมๆหนึ่งที่คุณตัดสินใจว่าจะแคสต่อให้จบๆไป จะได้หาเกมใหม่เพิ่มเสียที
คุณยกยิ้มขึ้นมาบางเบา วางมือลงบนคีบอร์ดและเม้าท์เป็นการเตรียมพร้อม
ตกเย็น คุณก็ลงมาด้านล่าง จึงพบว่าพวกเขากำลังเดินง่วนอยู่ในครัวพร้อมโวยวายเรื่องที่มาม่าหมดตู้ไปด้วยอย่างน่าขัน
คุณรีบเดินไปคว้าไหล่พี่เบย์ซึ่งเป็นคนโดนถีบให้ต้องเป็นฝ่ายไปซื้อเอาไว้ มองหน้าแต่ละคนพลางยิ้มให้บางๆ กล่าวขึ้นมาเบาๆ
(ทั้งสอง)[ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ]
คุณทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะที่ใช้เล่นเกม กดเปิดคอมขึ้นมา สักพักจึงเปิดโปรแกรมอัดตามด้วยเกมๆหนึ่งที่คุณตัดสินใจว่าจะแคสต่อให้จบๆไป จะได้หาเกมใหม่เพิ่มเสียที
คุณยกยิ้มขึ้นมาบางเบา วางมือลงบนคีบอร์ดและเม้าท์เป็นการเตรียมพร้อม
ตกเย็น คุณก็ลงมาด้านล่าง จึงพบว่าพวกเขากำลังเดินง่วนอยู่ในครัวพร้อมโวยวายเรื่องที่มาม่าหมดตู้ไปด้วยอย่างน่าขัน
คุณรีบเดินไปคว้าไหล่พี่เบย์ซึ่งเป็นคนโดนถีบให้ต้องเป็นฝ่ายไปซื้อเอาไว้ มองหน้าแต่ละคนพลางยิ้มให้บางๆ กล่าวขึ้นมาเบาๆ
(ทั้งสอง)[ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ]
...อ่านเพิ่ม