FRAN:ยัยนักเรียนทุนสุดป่วนกับนายกบตัวแสบ ตอนที่ 42

..ผ่านไป 20 นาที..
คุณ:..............//ยังกอดฟรานอยู่ไม่ปล่อย
ฟราน:หยุดร้องแล้วสินะครับ เล่าให้MEฟังได้แล้ว//ปลอบคุณ
คุณ:อือ..เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังนะ คืองี้นะ...//ปล่อยฟราน+เล่าทุกอย่างที่ลุงคุณพูดให้ฟรานฟัง
ฟราน:เป็นอย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ MEเชื่อว่าพ่อของ(ชื่อคุณ)ต้องปลอดภัยแน่ๆครับ//ยิ้ม+มองคุณ
คุณ:ขอบใจนะ"ฟราน" ชั้นสบายใจขึ้นเยอะแล้วละ//พยายามปั้นยิ้ม
ฟราน:ไม่ต้องพยายามฝืนยิ้มขนาดนั้นก็ได้ครับ ถ้าเศร้าก็เศร้า ถ้ามีความสุขก็มีความสุข อารมณ์ของคนเปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอกนะครับ//มองคุณ
คุณ:อือ เข้าใจแล้วละ//พยักหน้า
..กริ๊ง~กริ๊ง~..
ฟราน:อ่า..รอบนี้ดูเหมือนจะเป็นของMEนะครับ//รับสาย//สวัสดีครับ~
สควอล:โว้ยย!! พวกแกหายไปไหนกันอีกแล้วเนี่ย!! บอกให้อยู่ที่ฐานทัพกันไม่ใช่หรอ!!//โวยวาย+ลั่นโทรศัพท์
ฟราน:MEแสบแก้วหูนะครับ แม่ทัพ//เอาโทรศัพท์ห่างหู
สควอล:แล้วตกลงอยู่ไหนกัน!! แล้วทำไมวองโกเล่รุ่นที่10ถึงตัวกะเปี๊ยกแบบนี้!!
..เล่น..