(เกมเมอร์) ตอนที่43 ไปหา
ลุงพีปล่อยคุณออกจากอ้อมกอดพลางส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แม้คุณจะอยากร้องไห้เพียงใด ทว่าน้ำตากลับไม่ไหลออกมา คุณฝืนยิ้มส่องไปให้อย่างอ่อนแรง
(สาวห้าว)[เราขอโทษจริงๆ เราเพียงแค่กลัวว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันจะเป็นเพียงเรื่องโกหก]
(เรียบร้อย)[ขอโทษค่ะ...ฉันเพียงแค่กลัวว่ามันจะเป็นเรื่องโกหก]
คุณนั่งนิ่งๆเพื่อรวบรวมสติ บังคับให้เสียงที่สั่นเครือกลับกลายเป็นปกติ
[ไม่เป็นไรน้อง พวกพี่เข้าใจ]พี่ออยว่าขึ้นยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินมาจับมือคุณไว้อย่างอ่อนโยน ไม่มีการฉวยโอกาสใดๆ เป็นเพียงการจับมือเพื่อให้กำลังใจเท่านั้น
คุณอมยิ้ม กล่าวขอบคุณและขอโทษพวกพี่ๆอีกครั้ง ก่อนที่จะขอตัวขึ้นห้องไป
(สาวห้าว)[เราขอโทษจริงๆ เราเพียงแค่กลัวว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันจะเป็นเพียงเรื่องโกหก]
(เรียบร้อย)[ขอโทษค่ะ...ฉันเพียงแค่กลัวว่ามันจะเป็นเรื่องโกหก]
คุณนั่งนิ่งๆเพื่อรวบรวมสติ บังคับให้เสียงที่สั่นเครือกลับกลายเป็นปกติ
[ไม่เป็นไรน้อง พวกพี่เข้าใจ]พี่ออยว่าขึ้นยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินมาจับมือคุณไว้อย่างอ่อนโยน ไม่มีการฉวยโอกาสใดๆ เป็นเพียงการจับมือเพื่อให้กำลังใจเท่านั้น
คุณอมยิ้ม กล่าวขอบคุณและขอโทษพวกพี่ๆอีกครั้ง ก่อนที่จะขอตัวขึ้นห้องไป
...อ่านเพิ่ม