[Outlast : Y] This Is Hell [EP.4]

อลัน: ซวยสุดๆเลยแฮะ..ถ้าเป็นทางธรรมดามองเห็นฉันคงตีลังกาสองตลบแล้วลงไปยืนเท่ได้ //มโน
ลูเชี่ยน: พูดมากน่า.. //ค่อยๆพาลง
อลัน: จะได้ไม่เครียดไง //บอก+เดิน
ลูเชียน: ให้-ไบโพล่านั่นมันตามฆ่าเราน่ะสิ //ถลึงตา+มืดหมด
อลัน: คนที่ถูกฆ่าน่าจะเป็นฉันมากกว่า แต่นาย..อะแฮ่ม!..เมื่อกี้น่าจะได้ยินชัดนะ //แกล้ง+ยิ้ม
ลูเชี่ยน: หุบปาก..ขยะแขยงชะมัด
อลัน: ถ้าเป็นฉันนายจะขยะแขยงป้ะล่ะ? //ก้มลงมาพิง
ลูเชี่ยน: ไร้สาระ..เดินดีๆ //ถลึงตาอีก+ค่อยๆเดิน //(ทำไมวกวนมาคุยเรื่องน่าอายได้ล่ะฟะ)
อลัน: //(เขินอยู่ล่ะซี่..)

ถึงทางระบายใต้รพ.
พอมีแสงดวงจันทร์จากด้านนอกส่องเข้ามา

ลูเชี่ยน+อลัน: //ตลึง //(อวัยวะภายในทับถมกันเต็มไปหมด น้ำสกปรกผสมเลือดก็ไหลเชี่ยวด้วย)
อลัน: นรกชัดๆ.. //ใจเต้น+คลื่นไส้
ลูเชี่ยน: คงต้องเดินไปตามทางล่ะนะ..น..นายไหวมั้ย? //ถาม+เห็นอลันปิดปาก
อลัน: เห็นที..ต้องขอพักหน่อย //นั่งลงกอดเข่า