#ฮิบาริ#ตอนที่ 7 ตลอดไป
ฮิบาริ:ไม่ ไม่ ไม่ผมรู้ รู้จักคุณ ชอบด้วยทำไมละทำไมตองลืม!//น้ำตาไหลพร้องกับกอดคุณไว้แน่น
คุณ:มะหมายความว่าไง//ตกใจอย่างยิ่ง0.0
เรน:ก็พี่[ชื่อคุณ]ความจำเสือมนิค่ะ//เดินออกมาจากที่ซ่อนพร้องน้ำตา
คุณ:ระเรนจัง ความจำเสื่อมหรอ!?!//ทั้งตกใจทั้งสงสัย0.0?!
ฮิบาริ//เดินหนีไป
เรน:ทั้งที่คิดจะสร้างใหม่แท้ๆพี่เคียงยะดันสติแตกสะได้//เช็ดน้ำตา
คุณ:....//(คิด ทั้งเรื่องแม่เรื่องความจำเสื่อม แล้วที่บอกว่าชอบอีก)
เรน:กลับบ้านกันเถอะค่ะพี่[ชื่อคุณ]//จูงมือคุณไป
รีบอน:เรื่องงานศพชิฮิโระปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวองโกเล่เอง//โดดขึ่นมาบนบ่าคุณ
คุณ:เจ้าหนูขอบคุณนะ
??:[ชื่อคุณ]พวกเราเสียใจด้วนนะ//รอคุณอยู่หน้าโรงพยาบาล
คุณ:พวกสึนะหรอ ขอบใจนะ//:')
สึนะ:ให้พวกเราไปส่งบ้านนะ//เดินไปทางบ้านคุณ
เรน:ไม่ใช้ทางนั้นค่ะทางนี้ต่างหากค่ะ//ชี้ไปที่รถของฮิบาริ
คุณ:มะหมายความว่าไง//ตกใจอย่างยิ่ง0.0
เรน:ก็พี่[ชื่อคุณ]ความจำเสือมนิค่ะ//เดินออกมาจากที่ซ่อนพร้องน้ำตา
คุณ:ระเรนจัง ความจำเสื่อมหรอ!?!//ทั้งตกใจทั้งสงสัย0.0?!
ฮิบาริ//เดินหนีไป
เรน:ทั้งที่คิดจะสร้างใหม่แท้ๆพี่เคียงยะดันสติแตกสะได้//เช็ดน้ำตา
คุณ:....//(คิด ทั้งเรื่องแม่เรื่องความจำเสื่อม แล้วที่บอกว่าชอบอีก)
เรน:กลับบ้านกันเถอะค่ะพี่[ชื่อคุณ]//จูงมือคุณไป
รีบอน:เรื่องงานศพชิฮิโระปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวองโกเล่เอง//โดดขึ่นมาบนบ่าคุณ
คุณ:เจ้าหนูขอบคุณนะ
??:[ชื่อคุณ]พวกเราเสียใจด้วนนะ//รอคุณอยู่หน้าโรงพยาบาล
คุณ:พวกสึนะหรอ ขอบใจนะ//:')
สึนะ:ให้พวกเราไปส่งบ้านนะ//เดินไปทางบ้านคุณ
เรน:ไม่ใช้ทางนั้นค่ะทางนี้ต่างหากค่ะ//ชี้ไปที่รถของฮิบาริ ...อ่านเพิ่ม