1
"ฉันรู้สึกผอมบางไปหมด อย่างที่เรียกว่ายืดนั่นแหละ ท่านคงจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูด มันเหมือนกับเนยที่ถูกปาดลงบนขนมปังแผ่นโตเกินไป..."
2
"อนิจจา! มอร์ดอร์ดูดดึงสิ่งชั่วร้ายทั้งมวลไปไว้ที่นั่น และเจ้าอสูรก็ทุ่มเทพลังเสาะหาสิ่งชั่วร้ายเข้าสู่อาณาจักรของมัน..."
3
"เป็นเวลานานถึงสามสิบแปดปีของโลกภายนอกนับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เจ้ามาที่นี่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเจ้าต้องแบกรับภาระอันหนักหน่วง แต่วันสิ้นสุดใกล้จะมาถึงแล้ว ไม่ว่ามันจะดีหรือร้ายก็ตาม..."
4
"จะกล้าหาญหรือโง่เขลา ฉันไม่ได้คิดทั้งนั้น ฉันห้ามใจตัวเองไม่ไหว มันเหมือนกับถูกดูดเข้าไป..."
5
"ข้าไม่รู้จะนึกหวังอย่างไรดี...จะให้แกนดัล์ฟค้นพบสิ่งที่ต้องการ หรือให้ประตูลับนั่นหายสาบสูญไปตลอดกาลเมื่อเราไปถึงหน้าผา..."
6
"ความกล้าหาญจะพบได้ในที่ที่ไม่นึกฝัน"
7
"ฉันไม่สงสัยในความกล้าหาญของผู้คนของท่าน แต่โลกกำลังเปลี่ยนไป กำแพงมินาสทิริธอาจจะแข็งแกร่ง แต่มันก็ไม่แข็งพอหรอก ถ้ามันพังทลายลงอะไรจะเกิดขึ้น"
8
"ไม่มีใครร้องเพลงบ้างหรือระหว่างที่แดดยังร้อนอยู่นี่"
9
"ให้ตายสิ...พวกฮอบบิทนี่ช่างทรหดอดทนเหลือเชื่อ ข้าไม่เคยเจอะเจออะไรเหมือนอย่างนี้..."
10
"...ชาวมาร์กไม่พูดโกหก เพราะฉะนั้นเราจึงไม่เชื่อใครง่ายๆ แต่ท่านยังไม่ได้บอกเราหมดทุกอย่าง..."
11
"ถ้าเอ่ยถึงลิ้นสองแฉก ก็แล้วตัวท่านเล่าคืออะไร อสรพิษน้อยๆ งั้นสิท่า"
12
"ข้าปรารถนาจะเห็นต้นไม้ขาวผลิดอกในลานพระราชวังอีกครั้ง เห็นมงกุฎเงินคืนสู่บัลลังก์ และเห็นมินาสทิริธคืนสู่สันติสุข"
13
"ไม้เท้าในมือพ่อมดอาจเป็นยิ่งกว่าไม้เท้าธรรมดา"
14
"เคยมีต้นโรวันหลายต้นอยู่ในบ้านของข้า"
15
"เมื่อสองสามชั่วโมงก่อนเจ้ายังไม่เต็มใจจะขี่ม้าโรฮันอยู่แท้ๆ"
16
"มีอยู่อย่างหนึ่งที่พวกท่านหาไม่เจอในการตามล่า นั่นคือสติปัญญาที่เฉียบแหลมกว่าเก่า"
17
"คงมีละมั้ง ไม่มีที่ไหนปลอดภัยหรอกในแผ่นดินนี้"
18
"ข้าไม่รู้ ข้าเพียงแต่ไม่อยากให้เจ้าไปพบกับความตายหรือความทรมาน และข้าคิดว่าท่านมิธรันเดียร์ก็คงไม่เลือกที่จะไปทางนั้น"
19
"ข้าเบื่อหน่ายคุกนี่เต็มที...ถ้าข้าวางหอกทวนได้ ข้าจะขอขี่ม้าออกศึก..."
20
"ฉันไม่มีเลือดนักรบสักนิดเดียว และไม่ชอบคิดถึงสงครามด้วย แต่ไอ้การที่เราต้องมานั่งรอให้เกิดสงครามโดยที่เราหนีไปไหนไม่ได้แบบนี้ มันแย่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด"
21
"...เราเคยได้ยินชื่อเสียงของท่านมาหลายครั้ง ตาเฒ่าพเนจรผู้เที่ยวยุแยงวางแผนชั่วอยู่ทั่วแดนไกล แต่ครั้งนี้ท่านแส่เกินเหตุเสียแล้ว..."
22
"...จงไปเสีย ถ้าท่านยังรักตัวกลัวตาย เพราะไม่ว่าท่านจะเป็นมนุษย์หรือผีสาง ข้าจะฟาดฟันท่านให้บรรลัย..."
23
"สำหรับข้า ข้ารู้มานานแล้วว่าใครคือแม่ทัพจากมอร์ดอร์ผู้นี้ ท่านอุตส่าห์กลับมาบอกข้าเพียงเท่านี้รึ หรือที่ท่านถ่อสังขารกลับมาเป็นเพราะว่าท่านเจอศัตรูคู่แข่งที่เหนือกว่า"
24
"มิได้ ข้าไม่ได้มาผิดทาง ข้าท่องผ่านแผ่นดินนี้มาก่อนท่านเกิดเสียอีก..."
25
"...สำหรับผู้ซึ่งปรารถนาจะเยียวยาเจ็บไข้ ย่อมไม่มีที่ใดดีเยี่ยมไปกว่าที่นี่ แต่ทว่าข้าไม่สามารถอยู่อย่างเกียจคร้านเฉื่อยชาในที่จำกัด..."
26
"ใช่แล้ว...เพราะว่าการขี่ม้ากลับบ้านสามคนย่อมดีกว่าคนเดียว..."
27
"มีผู้กล่าวว่า เมื่อมิได้คาดหมาย ย่อมพบหนทาง...นั่นคือสิ่งที่ข้าประสบมาแล้วด้วยตนเอง"
28
"ตอนนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ยังจดจำเรื่องราวนั้นได้...ซ้ำบางคนยังต้องร่อนเร่พเนจร โอรสของกษัตริย์ผู้ถูกลืมยังต้องท่องอยู่อย่างโดดเดี่ยว คอยปกป้องผู้ไม่รู้เรื่องราวให้พ้นจากสิ่งชั่วร้าย"
29
"หวังว่าวิญญาณที่ถูกลืมในอุโมงค์นั่นคงยังไม่ลืมวิธีต่อสู้ข้าศึก"
30
"ข้าอยากรู้จริงว่าสหายของท่านจะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่ ถ้าท่านไม่ได้อยู่กับเขา!"
