เรื่องลี้ลับในสถาบัน : สไบสีชมพู

         มีนักศึกษาคนหนึ่งของสถาบันแห่งนี้เล่าให้ พี่ลาเต้ ฟังว่า คืนนั้น ขณะที่กำลังจะเดินออกจากสถาบัน หลังจากทำกิจกรรมซ้อมเชียร์เสร็จ เวลาในตอนนั้นประมาณ 20.00 ด้วยความที่ต้องขึ้นรถเมล์คนละสายกับเพื่อน จึงทำให้นักศึกษาคนนี้ต้องเดินไปออกอีกประตูหนึ่งเพียงคนเดียว จากตึกคณะไปจนถึงประตูทางออกมหาวิทยาลัยนั้น ก็จะผ่านบึงน้ำกลางมหาวิทยาลัย ตึกอาคารคณะต่างๆที่ปิดไฟ ไร้ผู้คน รวมไปถึงพระตำหนักเก่าที่ตั้งอยู่กลางมหาวิทยาลัย ซึ่งบรรยากาศสร้างความหนาวเย็นจนขนลุกได้ไม่น้อย

         นักศึกษาคนนี้เล่าให้ฟังอีกว่า ขณะที่เดินมาได้เกือบจะครึ่งทาง ก็เริ่มรู้สึกว่าทางมันเริ่มมืดลง อากาศเย็นลง และสังเกตรอบๆข้าง ตามตึกอาคารต่างๆก็ไม่มีผู้คนอยู่แม้แต่คนเดียว...ในใจตอนนั้นคิดจะเดินกลับ แต่พอหันหลังกลับไปทางที่เดินมา สิ่งที่เห็นก็มีแต่ความมืด และความเงียบสงัด ที่เขาบอกมาว่าสิ่งที่เขาได้ยินตอนนี้ มีแค่ลมหายใจของเขาเอง เพราะทุกอย่างมันเงียบไปหมด เขาจึงคิดว่าหากเดินกลับไปก็คงไม่ต่างอะไรกับเดินต่อไป นักศึกษาคนนี้จึงเดินหน้าต่อไปเพื่อให้ถึงประตูทางออกให้เร็วที่สุด...

         จากเดินช้าๆ เริ่มซอยเท้าให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น เพื่อที่จะให้ออกจากสถานที่แห่งนี้ใดยเร็วที่สุด..จนกระทั่งนักศึกษาคนนี้ได้มาหยุดที่สะพานแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสะพานข้ามคลองเล็กๆในสถาบัน บริเวณสะพานนี้จะปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ลำพังเวลากลางวันมองขึ้นไปก็แทบจะไม่เห็นแสงอาทิตย์ ขณะที่ถัดจากบริเวณซุ้มสะพานต้นไม้นี้ไป ก็จะเป็นพระตำหนักเก่า ซึ่งยามค่ำคืนดูน่ากลัวมากๆ

         สาเหตุที่นักศึกษาคนนี้ต้องหยุดที่สะพาน เพราะเขาสังเกตว่า ทำไมต้นไม้บริเวณนี้ถึงสั่นพริ้วไหว ทั้งๆที่ไม่มีลมพัดแม้แต่น้อย แต่ด้วยความกลัวเขาจึงไม่มองขึ้นไป แต่เหมือนด้วยความจงใจของใครก็ไม่รู้ ทำให้นักศึกษาคนนี้เขาต้องชะงัก และหันหน้าไปด้านบน เพราะได้ยินเสียงคนเรียก ซึ่งสิ่งที่เขาได้เห็นนั้นก็คือ ผู้หญิงในชุดสไบสีชมพู นั่งห้อยขาลงมา เขาบรรยายมาว่า ไม่เห็นหน้า เห็นแต่ขาที่ห้อยลงมา พร้อมกับผ้าสไบสีชมพู

พส่งเรื่องลี้ลับในสถาบันของคุณได้ที่ latae@dek-d.com