รู้เท่าทันเกม รู้เท่าทันโลกไซเบอร์

     ในส่วนดีนั้น ก็สามารถใช้เกมเป็นสื่อในการพัฒนาสมอง พัฒนาทักษะ และให้ความรู้ในด้านต่างๆ แก่ผู้เล่น แต่หากว่าผู้เล่นขาดวุฒิภาวะ ขาดความรู้ความเข้าใจ และไม่สามารถแยกแยะโลกของเกมกับโลกของความเป็นจริงได้ หลายต่อหลายครั้งก็เกิดพฤติกรรมเลียนแบบจนก่อให้เกิดเรื่องสะเทือนใจมากมาย ดังที่น้องๆ คงได้ทราบกันดีอยู่แล้วนะคะ

     จากภัยเงียบของปัญหาเกมซึ่งมีความสำคัญ ล่าสุด กระทรวงวัฒนธรรมได้เปิดประชุม ประกาศเจตนารมณ์ 90 วันลูกหลานไทยพ้นภัยเกม หาแนวทางพร้อมกับองค์กรภาคีหลายภาคส่วนทั้งในเขตกรุงเทพฯ และส่วนภูมิภาค เจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้ผลิตเกม ร้านเกม ฯลฯ ร่วมกันแก้ปัญหาร้านเกม เกมอันตรายที่ส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมเด็กและเยาวชน

     ขณะที่การมีความรู้ความเข้าใจในเกมมีความหมายความจำเป็น การบรรยายรู้จักเกม รู้จักร้านเกมส่วนหนึ่งในการประชุมฯ พงศ์สุข หิรัญพฤกษ์ พิธีกรรายการผู้คลุกคลีในแวดวงเกมให้มุมมองสะท้อนสถานการณ์พัฒนาการเกมในปัจจุบันว่า ผู้ใหญ่อาจมองว่าเกมเป็นเรื่องที่เข้าใจยากจึงเป็นส่วนที่ทำให้เกิดระยะห่างช่องว่างระหว่างกัน ผู้ปกครองผู้ที่ใกล้ชิดเด็กจึงควรได้รู้ว่าเกมมีพัฒนาการอย่างไร

     ส่วนในมุมมองของเยาวชน เสียงหนึ่งได้บอกเล่าถึงด้านดีของเกมที่อาจไม่ได้ถูกกล่าวถึงกัน เกมให้อะไรหลายอย่าง ซึ่งถ้ามองจริง ๆ เกมเป็นเหมือนโลกจำลองทำให้เราได้มีส่วนร่วมในสิ่งนั้น ๆ แต่ทั้งนี้ก็ต้องรู้จักและเข้าใจแยกแยะในโลกจำลองนี้

     ท่ามกลางการร่วมกันแก้ไขจากหลากหลายภาคส่วนหลายมุมมองในการรู้เท่าทันเกมจากการประชุมฯ ในปัญหาเกมที่ส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมเด็กและเยาวชน รศ.ยืน ภู่วรวรรณ รองอธิการบดีฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเกษตร ศาสตร์ ให้ความรู้พร้อมเล่าถึงพัฒนาการของเกมที่ไม่หยุดนิ่งว่า เกมพัฒนาไปตามเทคโนโลยี เกมมีวิวัฒนาการมายาวนานตั้งแต่ก่อนยุค 80 ไม่ใช่เพิ่งจะเกิดขึ้น

     “เมื่อก่อนการสร้างเกมอาจไม่สมจริงอย่างยุคแรกเกมจะเป็นเพียงแค่ 2D ไม่สมจริง แต่ในระยะ 4-5 ปีหลังเทคโนโลยีทางด้านคอมพิวเตอร์มีพัฒนา การที่ดีขึ้นมาก เกมเริ่มพัฒนามาในมุมของ ทรีดี เริ่มมองเห็นในมุมลึกสามารถเล่นออนไลน์เล่นได้ด้วยกันหลายคนและสร้างสิ่งที่เรียกกันว่าสังคมไซเบอร์ได้เหมือนจริงมากขึ้น”

     อีกทั้งยังสร้างรูปแบบ ใหม่ให้แทนตัวตนอยู่ในเกมมีบทบาทสำคัญต่อการเปลี่ยนแปลงความรู้สึกนึกคิด โดยสิ่งที่กำหนดแทนตัวตนผู้เล่นให้เป็นตัวตนอะไรก็ได้ อย่างสมมุติว่า ถ้าต้องอยู่ในโลกของเกมก็จะไปเป็นตัวตนใหม่ในลักษณะนี้ก็อาจทำให้เสมือนว่าเราสามารถสร้างโลกใหม่ได้

     “ฉากในเกมมีความ สมจริงสมจังมาก สำหรับเด็กอาจแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งสมมติหรือเป็นจริง จึงทำให้เกิดปัญหาได้ แต่หากใครก็ตามที่แยกแยะออก มีวุฒิภาวะพอรู้ถึงสิ่งที่กำลังเล่นว่านี่คือเกม เข้าใจในสิ่งที่สร้างสมมุติขึ้นมาได้ว่ามีความแตกต่างจากชีวิตจริงเป็นคนละชีวิตกันก็จะไม่มีปัญหา ใด ๆ”

     แต่จากการศึกษาปัญหาที่เกิดจากการเล่นเกมส่งผลต่อการศึกษาเล่าเรียนจะมีในกลุ่มเด็กตั้งแต่วัย 10 ขวบขึ้นไปและจะไปสูงสุดอยู่ประมาณช่วงมัธยมต้นประมาณ 13-15 ปีซึ่งจะพบปัญหารุนแรงสุด หลังจากนั้นปัญหาจะค่อย ๆ ลดลงเมื่อเด็กมีวุฒิภาวะดีขึ้น จนกระทั่ง ประมาณอายุ 24-25 ปี ก็จะค่อย ๆ เป็นปกติ

     นอกเหนือจากการที่จะต้องให้เยาวชนรู้เท่าทันเกมแล้ว สิ่งสำคัญอีกประการหนึ่ง คือ ความรู้ความเข้าใจในเกมร่วมกันทั้งพ่อแม่ลูก เพราะขณะที่เด็กยังไม่มีความพร้อม ผู้ปกครองสามารถเลือกเกมที่เหมาะสมกับพัฒนาการของลูกได้ ไม่ว่าจะเป็นเกมที่มีความสนุก เกมฝึกทักษะ เกมที่มีประโยชน์ ขณะที่เล่นเรียนรู้ร่วมกันสามารถที่จะดึงเนื้อหานำสิ่งดี ๆ ที่มีในเกม บอกสิ่งที่เป็นโลกแห่งความจริงกับโลกสมมุติในเกมให้เด็กได้รู้จักเข้าใจเป็นการปลูกฝังสิ่งที่ดีให้กับเด็กอีกทั้งยังเป็นการใช้เทคโนโลยีถูกทาง อ.ยืนกล่าวทิ้งท้าย

      พี่ปาล์มเชื่อว่าน้องๆ หลายคนคงชอบเล่นเกม (ซึ่งพี่ปาล์มก็ชอบมาก 555) เมื่อได้อ่านบทความนี้แล้ว เห็นด้วยหรือเปล่าคะ? แล้วน้องๆ มีวิธีการจัดการแบ่งแยกเวลาในการเรียนกับเล่นเกมยังไงบ้าง? ไหนลองแบ่งปันกันหน่อยสิคะ ^^