5 วิธี..เพิ่มน่ารัก เพื่อเป็นที่รักของครู และเพื่อนๆ

          ความน่ารักเกิดขึ้นได้หลายทาง ทั้งจากการแต่งกาย ทรงผม และเครื่องประดับ น่ารักในยามพูดจา น่ารักที่กิริยามารยาท หรืออากัปกิริยาช่างน่ารัก นี่ยังไม่รวมนิสัยใจคอและมารยาทที่ดี ว่าแล้ว ใครอยากเพิ่มความน่ารักของตัวเองจนเป็นที่รักของอาจารย์ และเพื่อนๆ ต้องลงมือทำสิ่งต่อไปนี้ครับ..

1. อย่าปล่อยเนื้อปล่อยตัว

          อย่าปล่อยเนื้อ ปล่อยตัวให้มีสิ่งที่ไม่ดี อยู่ในร่างกายเราเช่น กลิ่นกาย จากกลิ่นเหม็นๆ เปลี่ยนมาเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาเตะจมูกยามที่อาจารย์ หรือเพื่อนๆอยู่ใกล้ๆ ก็รู้สึกน่าประทับใจไม่น้อย เมื่อเทียบกับกลิ่นตัว กลิ่นปาก หรือกลิ่นอับของเสื้อผ้าแล้ว ต้องนับว่าให้สำคัญคนละเรื่องเลยทีเดียว เลือกน้ำหอมกลิ่นที่เหมาะกับบุคลิกของน้องๆ หรือง่ายที่สุด เลือกกลิ่นที่ชอบ ซึ่งหมายถึงกลิ่นที่อยากให้คนอื่นรู้สึกว่าเป็นกลิ่นกายของเรานั่นเอง ฉีดตามจุดสำคัญๆ พอประมาณ เพื่อให้ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่าให้มากจนหอมฉุน เพราะเมื่อกลิ่นจางลง เราสามารถฉีดเพิ่มได้..แต่อย่าฉีดกระหน่ำจนเกินไปนะ น้ำหอมจะเหมาะอย่างมากสำหรับน้องๆที่มีกลิ่นกาย..

          ที่หลายคนไม่ค่อยระวังก็คือ กลิ่นเท้า โดยเฉพาะน้องๆนักเรียนชายทั้งหลาย กลิ่นเท้าก็ดี กลิ่นถุงเท้าก็ดี กลิ่นรองเท้าก็ดี บางทีพร้อมใจกันโชยออกมาจนเพื่อนๆต้องเบือนหน้าหนี เท้ามักเป็นจุดที่หลายคนละเลยค่ะ ควรหมั่นตัดเล็บเท้าให้สั้น สะอาด ทำความสะอาดเท้าทุกวัน และตรวจดูว่าตัวเองเป็น “โรคเท้าเหม็น” หรือไม่ หากเป็นจะได้ทำการรักษาให้ทุเลาลง

2. พูดจาให้น่ารัก

          พูดด้วยน้ำเสียงไพเราะเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องดัดเสียง ไม่ต้องทำเสียงสูงเสียงต่ำ เสียงหล่อเหมือนดีเจ ไม่ต้องทำเสียงแอ๊บแบ๊วหรือเสียงขึ้นจมูกเหมือนนางเอกละครโทรทัศน์ ไม่ทำเสียงแปร๋นเหมือนนางร้าย รวมทั้งไม่ต้องเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจเหมือนตัวตลก หรือตัวตามนางทั้งหลายในจอโทรทัศน์ แต่พูดอย่างที่มนุษย์ธรรมดาสามัญทั่วไปเขาพูดกัน พูดจากความรู้สึกจริงๆ จริงใจ แจ่มใส และสุภาพ พูดด้วยจังหวะที่ไม่ช้าหรือเร็วเกินไป เสียงดังพอเหมาะแก่การฟัง มีหางเสียง ค่ะ ครับ ทุกครั้งที่สนทนา ยกเว้นเพื่อนสนิทจริงๆ ที่เขาไม่ต้องการหางเสียงเหล่านี้ พูดให้ชัดเจน ถูกอักขรวิธี ร.เรือ ล.ลิง คำควบกล้ำ วรรคตอน โดยเฉพาะกับอาจารย์ สำคัญมากๆ จะต้องพูดให้ถูกต้องเพื่อให้การสื่อสารไม่ผิดพลาด และต้องพูดให้รื่นหูคนด้วย..ไม่ใช่พูดชวนคิด หรือชวนหาเรื่อง

          ที่สำคัญพูดแล้วต้องมีประเด็น ไม่ใช่พูดเรื่อยเปื่อย หรือพูดเพียงเพื่อจะรักษามารยาท จนคู่สนทนารู้สึกได้ การพูดไม่ว่าสั้นหรือยาว เป็นทางการหรือไม่เป็นทางการ ต้องมีประเด็นหรือมีเป้าหมายในการพูด เช่น พูดเพื่อให้สบายใจ พูดเพื่อแสดงความเป็นกันเอง ลดความประหม่าตื่นเต้นหรือความรู้สึกแปลกหน้า แปลกที่ ให้แก่อีกฝ่ายหนึ่ง พูดเชิญชวน พูดจูงใจ พูดเพื่อบอกกล่าวเรื่องหนึ่งเรื่องใด หรือแม้แต่พูดเพื่อให้คนฟังสนุก เหล่านี้ล้วนเป็นเป้าหมายของการพูด ซึ่งจะทำให้การพูดแต่ละครั้งมีคุณค่า เหมาะสมกับเวลานั้นๆ และคนฟังไม่เบื่อ ไม่รำคาญ จนกระทั่งรู้สึกดีใจ สุขใจ หรือได้ประโยชน์จากการฟังได้ยิ่งดีครับ ยิ่งใครพูดได้ดี นอกจากอาจารย์จะชื่นชม อาจจะเป็นศิษย์โปรดเพราะถูกส่งไปโต้วาทีอีกด้วยครับ

          ท่าทีที่น่ารักก็คือ ความสุภาพ ผ่อนคลาย ให้เกียรติ ไม่เหยียดหยามด้วยสีหน้า แววตา คำพูด หรือภาษากายอื่นๆ เช่น ยืนกอดอกด้วยท่าทีระวังตัว จ้องตาเขม็ง มองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า หรือทำประหนึ่งว่าเขาเป็นอากาศธาตุ ไม่มีตัวตน หรือมองด้วยหางตาอย่างหมิ่นแคลน เหล่านี้เป็นต้น

          คนยิ้มแย้มแจ่มใส ดูจริงใจ และเป็นมิตร จะมีแรงดึงดูดให้คนเข้าหา เขาจะสัมผัสได้ถึงความปลอดภัย ความเป็นกันเอง การเปิดกว้าง และการให้เกียรติที่คุณบอกผ่านท่าทาง เขาจะรู้สึกผ่อนคลายเมื่ออยู่ใกล้คุณ สบายใจและสุขใจที่จะสนทนาด้วย และจดจำได้ว่าคุณน่ารักแค่ไหน แค่นี้เพื่อนๆก็รักตาย...

          ไม่เย่อหยิ่งจองหองมองคนอื่นด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม แต่จงมีจิตใจที่กว้างขวาง ที่สามารถคบหาเพื่อนทุกเพศ ทุกวัย ทุกฐานะ และทุกที่มาด้วยความบริสุทธิ์ใจ มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และปรารถนาดีต่อผู้อื่นอยู่เสมอ นั่นรวมถึงความซื่อสัตย์และความไว้ใจได้ ซึ่งจะทำให้คนอื่นคบหาเราด้วยความจริงใจและให้เกียรติเช่นเดียวกัน

          จิตใจที่ดีจะส่งผ่านการกระทำที่น่ารัก เช่น ยิ้มหวาน รู้จักทักทาย กล่าวคำขอบคุณ ขอโทษ คิดถึง เป็นห่วง และรัก ได้อย่างเต็มใจ จริงใจ และน่าประทับใจ ต้องเคารพและให้เกียรติเพื่อนมนุษย์ ซึ่งในความเป็นมนุษย์ ไม่มีใครต่ำต้อยหรือสูงส่งไปกว่ากัน ทุกคนรู้ร้อนรู้หนาว รู้สุขรู้ทุกข์ และปรารถนาที่จะได้รับการปฏิบัติที่ดีจากผู้อื่นเหมือนๆ กันหมด อยากให้คนอื่นปฏิบัติต่อเราอย่างไร จงปฏิบัติต่อเขาเช่นนั้นก่อนเสมอ สิ่งนี้จะทำให้เราอยู่กับเพื่อนๆอย่างมีความสุขมากๆ

          เจออาจารย์ก็ยกมื้อไหว้ ทักทาย ยิ้มแย้มแจ่มใส เดินผ่านผู้ใหญ่ก็สำรวม เก็บอาการ และให้เกียรติ ไม่ยืนค้ำหัวอาจารย์ ไม่แซงคิวเพื่อน ไม่ส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่น ใช้สมบัติสาธารณะอย่างระมัดระวัง ไม่ใช้ของทิ้งๆ ขว้างๆ ไม่ทิ้งขยะเรี่ยราด รู้จักประหยัด อดออม ห่วงใย สนใจ และดูแลสิ่งแวดล้อม ฯลฯ เหล่านี้คือธรรมชาติที่บางทีเราไม่รู้ตัว แต่คนที่ได้รับการขัดเกลามาดี แม้ไม่รู้ตัว ก็ยังแสดงออกในสิ่งเหล่านี้ได้อย่างน่ารักเสมอ