เรื่องลี้ลับในสถาบัน : เรื่องเล่าในรั้วจุฬาฯ ตอน 2

            สวัสดีครับ.. เรื่องลี้ลับในสถาบันสัปดาห์นี้ พี่ลาเต้ ขอโยกย้ายมาลงในวันอาทิตย์เป็นการชั่วคราว 1 สัปดาห์นะครับ เพื่อหลีกทางให้กับการประกาศผลแอดมิชชั่นเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา.. ซึ่งเรื่องลี้ลับในวันนี้ก็เป็นภาคต่อ เรื่องเล่าในรั้วจุฬาฯ ครับ.. หากพร้อมแล้วไปอ่านกันเลย..

เศรษฐศาสตร์ ประตูทางออก

            ประตูชั้นล่างที่จะออกไปทางโรงอาหารด้านหลัง ที่ถูกกั้นไม่ให้เข้าออก เพราะเป็นทางผีผ่าน มักจะมีคนเห็นอะไรแปลกประหลาดมามากมายย่านนี้..

หอหญิง ตึกดำ

            มีคนวงในเคยอยู่หอหญิงบอกว่าชั้น 10 เนี่ยดุสุดๆ คืนหนึ่งก่อนนอนกลัวว่าจะร้อน เลยเปิดประตูมุ้งลวดให้ลมเข้า คนที่นอนริมในสุดบังเอิญเป็นคนที่มีสัมผัสที่หกพอดี เล่าว่ากลางดึกอยู่ดีๆ เธอก็ตื่นมา

            เมื่อมองไปนอกมุ้งลวด เห็นคนคลุมหัวเดินอยู่ ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นเพื่อนที่เป็นมุสลิมในชั้นเดียวกันนั้น แต่ร่างที่ว่า เดินเท่าไรก็ไม่พ้นหน้าห้องซักที เธอเลยรู้ว่าเจอดีเข้าแล้วก็เลยคลุมโปงนอนต่อ

วิศวกรรมศาสตร์ ห้องสมุด

            เป็นห้องที่ดัดแปลงจากอาคารที่เดิมเป็นตึกเรียนเก่า กลางวันแสกๆ วันหนึ่งมีอาจารย์ท่านหนึ่งเข้าไปค้นหนังสือในส่วนที่ห้ามนิสิตเข้า คือ ยืมได้แต่ห้ามเดินเข้าไปเอง ทีนี้อาจารย์ท่านนั้นกำลังก้มหน้าส่องหาหนังสืออยู่ตามชั้นต่างๆ

            พอขยับหน้าผ่านไปตรงช่องว่างระหว่างหนังสือ ก็เห็นฝั่งตรงข้ามมีหน้าจ้องผ่านร่องหนังสือเข้ามา เห็นว่าใส่ชุดนิสิตอยู่ด้วย อาจารย์ตกใจและโกรธด้วยเลยเดินไปถามว่านิสิตเข้ามาได้ยังไง

            แต่พอเดินไปถึงช่องนั้นก็ไม่มีใครอยู่เลย ที่สำคัญพออาจารย์เดินหาจนทั่วพบว่า แม้แต่เจ้าหน้าที่ห้องสมุดเองก็ไม่อยู่ด้วยซ้ำไม่มีทางที่ใครจะมาโผล่หน้าให้เห็นได้ แต่เมื่ออาจารย์เดินกลับไปหาหนังสือที่ชั้นเดิมก็ได้กลิ่นฉุนกลิ่นเหม็นไหม้ที่แรงมาก

อักษรศาสตร์ ห้อง Sound Lab 

            ห้องไหนไม่มีใครรู้ และไม่รู้ด้วยว่าตึกที่ถูกทุบไป หรือตึกที่ยังอยู่ปัจจุบัน เพราะคณะอักษรศาสตร์มี Sound Lab เยอะมาก อาจารย์หญิงท่านหนึ่งรับฝากชั้นเรียนไว้ได้รับคำฝากฝังให้เปิดเทปให้นิสิตฟัง และคอยเช็คชื่อ

            ขณะกำลังเปิดเทป มีนิสิตหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่หลังห้องไม่ยอมใส่หูฟัง อาจารย์เดินไปถามก็ตอบว่าเจ็บคอ พอตอนออกจากห้อง อาจารย์คอยเช็คชื่อ เห็นคนครบแต่ไม่มีชื่อเด็กคนที่ไปคุยด้วย และเด็กก็ไม่ยอมออกมาสักที

            อาจารย์เลยเดินกลับไปหา ไปดูที่โต๊ะก็ไม่เจอ แต่พอหันออกมา เห็นเด็กยืนอยู่กลางห้องสายหูฟังพันคออยู่ และโยงไปที่เพดาน อาจารย์หมดสติไปเลย มาทราบทีหลังว่ามีเด็กเพิ่งฆ่าตัวตายในห้องนั้น

นิเทศศาสตร์ ห้องล้างฟิล์ม

            เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อก่อนมีรุ่นพี่คนหนึ่งได้เข้าไปล้างฟิล์มในห้องนี้ แล้วไม่ได้กลับออกมาอีกเลย มีคนเข้าไปหาตั้งหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีใครพบ ได้มีนิสิตรุ่นน้องต่อๆ มาเล่าให้ฟังว่ายังมี เรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นอีก..

            เช่น มีนิสิตได้เข้าไปล้างฟิล์มในห้องนี้ ขณะที่เข้าไปนั้นก็คิดว่าตนนั้นเข้าไปกับเพื่อน ก็มีการพูดคุยกัน แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบจากเพื่อน บอกให้หยิบของส่งให้ ก็มีคนหยิบส่งให้ แต่พอออกมาเห็นเพื่อนของตนอยู่นอกห้อง จึงได้รู้ว่า ตนเข้าคนเดียว แล้วใครล่ะที่เป็นคนหยิบของส่งให้ยังคงเป็นปริศนาอยู่..

            เอาหละครับเรื่องเล่าทั้งหมดนี้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะครับ ซึ่งเรื่องเล่าในรั้วจุฬาฯ ยังมีต่อเนื่องไปจนถึงตอนที่ 3 และจะเป็นตอนสุดท้าย โดยจะเป็นเรื่องเล่าขาน ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ และหอพักใน ติดตามได้ในวันศุกร์หน้าครับ..