เรื่องลี้ลับ : ใครหัวเราะ ?

            สวัสดีครับ กุ๊ก กุ๊ก กุ๋ เรื่องลี้ลับในสถาบัน และ หมอผีลาเต้ มาแล้วครับ.. ขอสัญญาเลยว่ามีลูกมีหลานจะคิดแล้วคิดอีก ว่าจะส่งไปเรียนชมรมนาฏศิลป์ดีไหม เพราะว่าเรื่องลี้ลับในสถาบันครั้งนี้เกิดขึ้นในห้องนาฏศิลป์อีกแล้วครับ บรื้อๆๆ ไปอ่านจากเรื่องของ น้องเจตรินทร์ กันเลยครับ..

           สวัสดีครับ พี่ลาเต้ และเพื่อนๆ แฟนคลับคอลัมน์เรื่องลี้ลับในสถาบันทุกคน เรื่องนี้เกิดตอนผมอยู่ ม.3 ผมมีกิจกรรมที่ต้องทำคือ เต้นเปิดงานกีฬาสี ก่อนเปิดงาน 1 สัปดาห์เราต้องซ้อมกันหนักมาก กลับดึกทุกวัน พอผมซ้อมเสร็จเพื่อนก็ชวนกันไปกินข้าวต่อ แต่ตอนนั้นผมลืมทิ้งขยะที่อยู่ในห้องเรียน ผมเลยต้องขึ้นไปเอาขยะไปทิ้ง

           แล้วพอเอาถุงขยะลงมาทิ้ง ระหว่างทางที่เดิน มันคือทางที่ต้องผ่านบริเวณห้องนาฏศิลป์ ตอนนั้นที่ห้องครูที่คุมก็ไม่อยู่ ผมเลยไม่ได้สนใจไรมากเลยเดินลงมาเรื่อยๆ พอถึงหน้าห้อง ผมก็ได้ยินเสียงคนคุยกันหลายคนในห้องนาฏศิลป์ ผมเลยเคาะประตูเพราะมันดึกมากแล้ว เคาะไป 2-3ที เสียงก็เงียบ แล้วอยู่ดีๆ สักพักก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาอีก

           ตอนนั้นผมเริ่มจะโมโหแล้ว ผมเลยเคาะประตูแรงขึ้น เพื่อให้เขาได้ยินและรีบออกมา แต่ก็ไม่มีคนออกมา และไม่นานเสียงก็เริ่มจะเงียบลง ผมเลยยืนรออยู่หน้าห้อง รอดูหน้าพวกเขาหน่อยว่าจะเป็นใคร แต่คราวนี้ผมก็ต้องตกใจสุดขีด เพราะสายตาเหลือบไปเห็นกลอนที่อยู่หน้าประตู มันได้ถูกใส่กุญแจไว้ คือแน่ๆ มันเป็นห้องปิดตายที่ไม่มีคนเข้าไปได้นั้นเอง

             วินาทีนั้น ผมลองคิดดูว่านี่คือห้องนาฏศิลป์ แล้วเรามาทำอะไรตรงนี้ พอคิดทบทวนได้แล้ว สมองมันสั่งให้สับขาวิ่งทันที ส่วนขยะก็ว่างได้ตรงนั้นให้ครูมาเก็บเอง   พอตอนเช้ามาผมก็มาหาครู เล่าให้ฟังครูท่านบอกว่าแบบกำกวมว่า "ฉันเจอจนชินแล้ว"

              ลาเต้ลิขิต : ส่งเรื่องลี้ลับในสถาบันของน้องๆ ได้ที่ latae[at]dek-d.com ครับ  
 

 
พี่ลาเต้ ขอขอบคุณรูปจากภาพยนตร์ ใครในห้อง