เรื่องลี้ลับ : อาจารย์ใหญ่

  เรื่องลี้ลับสัปดาห์นี้ การันตีหลอน ด้วยรางวัล "น่ากลัวกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว"   

               สวัสดีครับ เรื่องลี้ลับในสถาบันสัปดาห์นี้ พี่ลาเต้ ขอเตือนให้น้องๆ รีบไปหาพระมาห้อยคอก่อนอ่านแบบด่วนๆ เพราะอาจทำให้หลายคนนั่งช็อคไม่กล้าลุกไปไหนก็เป็นได้ โดยเป็นเรื่อง “อาจารย์ใหญ่” จากน้องพระจันทร์เสี้ยว การรันตีเป็นเรื่องผี 1 ใน 5 เรื่องที่ชนะเลิศการประกวดกิจกรรม “ฮาโลวีนปีนี้ชวนเด็กดีมาเล่าเรื่องผีกัน” ไม่ให้เสียเวลา ไปหลอนพร้อมกันเลยครับ

            สวัสดีครับ พี่ลาเต้ และเพื่อนๆ ที่ชอบอ่านคอลัมน์เรื่องลี้ลับในสถาบันเหมือนผม เรื่องเล่าเรื่องนี้ผมได้ยินมาตั้งแต่ปี 1 แล้วจากรุ่นพี่ และในตอนนี้ผมก็เป็นรุ่นพี่แล้ว ผมจึงอยากถ่ายทอดให้เป็นอุทาหรณ์สำหรับทุกคน เรื่องมันได้เริ่มขึ้นในวันหนึ่ง เมื่อนักศึกษาแพทย์คนหนึ่งเกิดนึกสนุก อยากศึกษาเรื่องกายวิภาคศาสตร์นอกห้องเพิ่มเติม จึงนำชิ้นส่วนของอาจารย์ใหญ่บางชิ้นส่วนกลับไปที่หอ ชิ้นส่วนของอาจารย์ใหญ่ที่นักศึกษาชายคนนั้นได้นำออกจากห้องปฏิบัติการไปคือ ชิ้นส่วนตรงกระดูกแขน โดยนำใส่กระเป๋าตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            วันนั้นคาบเรียนเลิกเย็นมาก นักศึกษาคนนั้นจึงกลับไปอาบน้ำอาบท่าที่หอพักนักศึกษาของตัวเองก่อนแล้วค่อยลงไปรับประทานอาหารนอกมหาวิทยาลัยกับเพื่อน หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จแล้ว นักศึกษาชายคนนั้นก็ไม่วายที่จะนำชิ้นส่วนตรงกระดูกแขนของอาจารย์ใหญ่ขึ้นมาดู แต่ด้วยความที่นักศึกษาชายคนนั้นเป็นคนขี้เล่น ขี้อำ สนุกสนานตามประสา จึงคิดแผนการดีๆ ที่จะแกล้งอำเพื่อนร่วมห้องของเขาให้ตกใจ

           โดยวางแผนจัดการนำ ชิ้นส่วนตรงกระดูกแขนของอาจารย์ใหญ่ผูกไว้กับเชือกแขวนป้ายรับน้อง แล้วนำไปแขวนไว้ที่โคมไฟกลางเพดานห้อง เพื่อให้เพื่อนร่วมห้องเปิดเข้ามาแล้วตกใจกับสิ่งเห็น เมื่อนักศึกษาชายคนนั้นจัดการเตรียมของทุกอย่าง แขวนชิ้นส่วนของอาจารย์ใหญ่ไว้ประจำตำแหน่ง ปิดไฟห้องเสร็จเรียบร้อย ปิดประตูแล้วเดินจากมาอย่างไม่ได้เหลียวหลังไปสนใจอะไรอีก

            เวลาประมาณ 5 ทุ่ม นักศึกษาชายคนนั้นกลับมาถึงหอ สังเกตได้ว่าภายในหอเงียบสงัด เพราะเป็นเวลาเกือบจะห้าทุ่มแล้ว มีอยู่ไม่กี่ห้องที่เปิดไฟอยู่ แต่ในชั้นที่นักศึกษาชายคนนี้อยู่ไฟปิดหมดทุกดวงแล้ว เมื่อนักศึกษาชายขึ้นไปจนไปถึงชั้นที่ตัวเองอาศัยอยู่ ผลปรากฏว่าทางเดินมืดมิด ไม่มีแสงสว่างอะไรเลย แม้แต่ไฟห้องน้ำ แต่พอจะใช้แสงสีส้มตรงสวนข้างๆ ได้บ้างเพื่อที่จะคลำหากุญแจเปิดห้องของตนเอง เขาเหลือบไปเห็นรองเท้าของเพื่อนร่วมห้องเขาจอดอยู่หน้าห้อง

            เขาจับสังเกตความผิดปกติได้ว่า วันนี้ทำไมเพื่อนร่วมห้องเขานอนเร็ว ปกติกว่าเขาจะนอนก็ตีสองตีสาม แต่ทำไมวันนี้นอนเร็วกว่าปกติ เขาจึงไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปแล้วเรียกเพื่อนร่วมห้องให้ตื่นขึ้นเพื่อถามเขาถึงสิ่งผิดปกติที่เขาได้เป็นคนก่อขึ้น แต่น่าแปลกเขารู้สึกว่าพอถึงกลางห้องจะต้องชนกับ ชิ้นส่วนของอาจารย์ใหญ่ที่เขาแขวนไว้อยู่ แต่กลับไม่ชน เนื่องจากเขาเป็นตัวสูง มันต้องชนแน่ๆ แต่ไม่ชน มันเกิดอะไรขึ้นชิ้นส่วนนั้นหายไปไหน

            เขาเรียกเพื่อนร่วมห้องของเขาแต่ไม่มีเสียงขานรับ จึงเปิดไฟดูปรากฏว่า ไม่มีใครเลยอยู่ในห้องนั้น ชิ้นส่วนตรงกระดูกแขนของอาจารย์ใหญ่ก็หายไปด้วย เขาจึงออกไปจากห้องตามหาเพื่อนร่วมห้องของเขาในทันที ห้องโทรทัศน์ ห้องหนังสือ ห้องกินข้าว ห้องเพื่อนของเพื่อนร่วมห้อง ไม่มีเพื่อนผมอยู่เลยสักห้อง เขาจึงตัดสินใจกลับไปที่ห้องที่ครั้ง แต่เขากลับต้องตกใจอีกรอบ เพราะไฟในห้องดันปิด เฮ้ย ปิดได้ไง ตอนออกมามันก็ยังไม่ได้เปิดอยู่นิ

            เหตุการณ์ชักเริ่มไม่น่าไว้วางใจเข้าไปเรื่อยๆ เขาคลำหากุญแจไขเข้าไปในห้องอีกครั้ง นักศึกษาชายคนนั้นคิดว่า เพื่อนร่วมห้องของเขาต้องแก้แค้นเขาคืนแน่ๆ จึงสร้างสถานการณ์หลอนประสาทปั่นหัวเขาแบบนี้ เขาจึงเรียกชื่อของเพื่อนร่วมห้องของเขาซ้ำอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมห้องของเขาตอบกลับมา เขาเลยเงียบอยู่สักครู่หนึ่งเพื่อรอความเคลื่อนไหวที่อาจจะตอบสนองต่อความเงียบนั้นกลับมา และแล้วความเงียบนั้นเป็นผล เพราะนักศึกษาชายคนนั้นได้ยินเสียงกุกกักบางสิ่งบางอย่างมาจากความมืด และเสียงนั้นมีต้นกำเนิดมาจากตู้เสื้อผ้าของเพื่อนร่วมห้องของเขา เขาเดินเข้าไปที่ตู้เสื้อผ้าของเพื่อนร่วมห้องของเขา และได้ยินเสียง “กุกกักๆ แก๊ก แก๊ก” อยู่เป็นจังหวะๆ เขาคิดไว้แล้วว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาต้องการแก้แค้นเขาคืนแน่ๆ

            เขาได้ตะโกนใส่ตู้เสื้อผ้าของเพื่อนร่วมห้องนั้นว่า “ไม่ต้องหลบออกมาได้แล้ว” แต่เพื่อนร่วมห้องของเขาก็ไม่ได้ยอมออกมาแต่อย่างใด เขานึกว่าเพื่อนของเขาจะต้องโกรธและงอนเขาเป็นแน่เขาเลยบอกไปว่า “มึงงอนกูหรอวะ ขอโทษนะ” แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาจะเปิดประตูตู้เสื้อผ้าแต่อย่างใด จนเมื่อเขาอดรนทนไม่ไหว ง้อก็แล้ว ขอโทษก็แล้ว ทำให้เขาเกิดบันดาลโทสะกระชากประตูตู้เสื้อผ้าอย่างแรงจนประตูไปกระแทกกับผนังห้องเสียงดังในความมืดของตู้เสื้อผ้านั้นทำให้เขากลับอึ้ง

            เพราะสิ่งที่เขาเจอในตู้ นั้นก็คือ เพื่อนร่วมห้องของเขากำลังนั่งแทะชิ้นส่วนตรงกระดูกแขนของอาจารย์ใหญ่อย่างเมามัน นักศึกษาชายคนนั้นตกใจอย่างมาก และพยายามจะคว้าชิ้นส่วนตรงกระดูกแขนของอาจารย์ใหญ่นั้นกลับคืนมา และจะถามเพื่อนว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไม่ทำแบบนี้ แต่ยังไม่ได้ทันจะแย่งมาจากเขา เพื่อนร่วมห้องก็หันมาตะโกนคำสั้นๆ ว่า “ของกู” แล้วนำมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือกระดูกอยู่ ทำการปิดประตูตู้เสื้อผ้านั้นอย่างแรง แล้วทำการขบเคี้ยว แทะ กัด เล็ม ชิ้นส่วนตรงกระดูกแขนของอาจารย์ใหญ่อย่างเมามันต่อไป

            คืนนั้นนักศึกษาในหอทุกคนจะได้ยินเสียงกรีดร้องดัง “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” จากนักศึกษาชายคนนั้น เสียงนั้นอาจเป็นความเศร้าเสียใจ หรือด้วยความสำนึกผิดต่อเพื่อนร่วมห้องใดๆ ก็แล้วแต่ก็มิอาจทราบได้ รุ่นพี่เล่าให้ผมฟังว่า สุดท้ายแล้วนักศึกษาชายคนนั้นได้ออกจากมหาวิทยาลัยไปโดยทันทีอย่างไม่มีข้อสงสัย

            ขณะที่เพื่อนร่วมห้องของเขาที่โดนแกล้ง รุ่งเช้าพบตัวเขาสลบนอนพิงอยู่ในตู้ พร้อมกับชิ้นส่วนกระดูกปนเลือดตกอยู่ข้างๆ ตัว และเมื่อเขาฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นคนบ้า เสียสติไม่สามารถเรียนได้อีกต่อไป เรื่องนี้จึงกลายเป็นตำนานหลอนที่เล่าขานจากรุ่นพี่ สู่รุ่นน้องเพื่อเป็นอุทาหรณ์จนมาถึงทุกวันนี้ !!!