กฏเหล็ก!! พูดหน้าชั้นเรียนให้โดนใจ

            เรียนกันมาร่วมสิบปี หรืออาจจะเกินสิบปีมาแล้ว คงไม่มีน้องคนไหนที่ไม่เคยพูดหน้าชั้นเรียนใช่มั้ยล่ะ แม้จะพยายามหนี หรือเกี่ยงให้เพื่อนพูดแค่ไหน แต่วันดีคืนดีก็ย่อมมีคราวซวยของเราไปพูดหน้าชั้นบาง สำหรับบางคนการพูดหน้าชั้นเรียนคือนรกดีๆ นี่เอง เพราะออกไปทีไร ตัวแข็ง หน้าชา จะเป็นลมเอาให้ได้

            หากมองลึกๆ ลงไปจะรู้ว่าการพูดหน้าชั้นเรียนมีประโยชน์มากๆ ในแง่แรกคือ ทำให้เรามีคะแนน ยิ่งพรีเซ้นดีแค่ไหน คะแนนก็ยิ่งดีมากเท่านั้น (แต่หลายคนก็เลือกที่จะได้คะแนนน้อยกัน เพราะอาย!! นี่แหละเด็กไทย) นอกจากนี้ยังทำให้เราเป็นคนกล้าแสดงออก ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่มีประโยชน์ในอนาคตแน่นอน แต่การจะพูดให้ดี โดนใจคนฟังนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ วันนี้พี่มิ้นท์ก็เลยมีหลักสำคัญๆ ในการพูดนำหน้าห้องเรียนมาบอกต่อน้องๆ แม้ว่าจะไม่ได้ทำให้พูดเก่งได้ถึงระดับนักพูด แต่รับรองว่าเอาไปใช้ยังไงก็พูดโดนใจคนฟังแน่นอน

 
           กฎข้อที่ 1 : มีเวลาเท่าไหร่ก็พูดเท่านั้น
           สำคัญมากสำหรับการพูดนำเสนอ เวลาที่อาจารย์กำหนดมาแสดงว่ามีความเหมาะสมแล้ว ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของคนนำเสนอที่ต้องจำกัดเวลาให้ทัน อาจารย์และเพื่อนๆ จะได้ไม่เบื่อเรา น้องบางคนอาจจะบอกว่า หนูพูดไม่เลยเวลาหรอกค่ะ ไม่เคยพูดถึงเลยตะหาก แบบนี้ก็ไม่ดีนะน้องๆ พูดน้อยกว่าเวลามากๆ เพื่อนอาจจะไม่ได้รับความรู้อะไรจากเราเลย ทางที่ดีควรบริหารเวลาให้ดี บวกลบได้ไม่เกิน 2 นาทีค่ะ เพราะเป็นช่วงที่คนกำลังให้ความสนใจในสิ่งที่เราพูดอยู่

          กฎข้อที่ 2 : เขาให้พูดก็คือพูด อย่าอ่าน!!
          ติดนิสัยกันทั่วบ้านทั่วเมือง ทุกครั้งที่ออกมาหน้าห้อง ก็คว้ากระดาษที่มีเนื้อหาอยู่เต็มหน้า กางออก ยกขึ้นมาในระดับอก ก้มหน้าลง อ่านด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เป็นพฤติกรรมที่ชวนหลับสิ้นดี บางคนรู้ทั้งรู้ว่ามันน่าเบื่อ แต่ก็เต็มใจที่จะทำเพราะไม่อยากให้เพื่อนสนใจ อืม..ไม่รู้ว่าเอาแนวคิดนี้มาจากไหน ซึ่งกฏเหล็กในข้อนี้ ขอย้ำว่าให้พูด เพราะจะเป็นธรรมชาติมากกว่า มีการใช้น้ำเสียงสูงต่ำ ทำให้ไม่น่าเบื่อ ดึงดูดความสนใจจากผู้ฟังได้มาก เพราะมันเพลินนั่นเอง อ้อ.. แต่การจะพูดให้ดี ก็ต้องแม่นเนื้อหาก่อนนะ ลองซ้อมหน้ากระจกบ่อยๆ สิ จะได้เห็นวิธีการพูดของตัวเอง นอกจากนี้ระหว่างพูดอาจแทรกมุขขำๆ เพิ่มลูกเล่นให้น่าสนใจมากยิ่งขึ้นก็ได้ 
 

           กฎข้อที่ 4 : พาวเวอร์พ้อยท์มีประโยชน์
           พาวเวอร์พ้อยมีประโยชน์มากกว่าให้เพื่อนจดตามค่ะ เพราะเป็นเครื่องมือที่ดึงดูดความสนใจจากผู้ฟังได้มาก ถ้าใช้เป็น!! ถ้าน้องๆ เป็นคนพูดไม่เก่ง ก็ใช้พาวเวอร์พ้อยท์ช่วยในการนำเสนอให้น่าสนใจได้ เพราะสามารถใส่ข้อความ ใส่รูปภาพ ใส่วีดิโอ ให้เพื่อนๆ ได้ติดตามแต่การทำพาวเวอร์พ้อยท์ก็มีหลักเหมือนกันนะ ไม่ควรใช้พื้นหลังเป็นลายการ์ตูน หรือสีฉูดฉาด เพราะจะทำให้แสบตาค่ะ ส่วนตัวหนังสือที่ใส่ ก็ไม่ควรมีเยอะ เพราะลายตา ตัวเล็กอ่านไม่ออก ควรใส่เฉพาะคีย์เวิร์ดที่สำคัญและให้มีขนาดที่ใหญ่ เพื่อนที่อยู่หลังห้องสามารถเห็นได้แค่นี้แหละโดนใจทั้งคนพูด คนฟังเลย

           กฎข้อที่ 5 : สบสายตาผู้ฟังเป็นระยะๆ 
           การประหม่าไม่ใช่เรื่องแปลกของการนำเสนอหน้าชั้นเรียน ทั้งอาย ทั้งเขิล แค่พูดอย่างเดียวก็เกร็งจะตายอยู่แล้ว จะให้มองหน้าคนฟังก็คงแย่ เวลาเราพูดเลยได้แต่มองฝ้าเพดาน (ไม่รู้ว่ามีอะไรดี) พี่มิ้นท์อยากให้น้องๆ เปลี่ยนความคิดว่า ยิ่งเราสบตาคนฟังและรับรู้ว่ามีคนฟังเท่าไหร่ ก็ยิ่งเพิ่มความมั่นใจให้เรามากขึ้นเท่านั้น ที่สำคัญหลัก Eyes contact นี้มีประโยชน์มากๆ เพราะคนฟังจะรู้สึกว่าผู้พูดให้ความสำคัญกับเค้า โดยจะต้องมองผู้ฟังอย่างทั่วถึง ไม่มองแช่ที่ใครคนใดคนหนึ่ง แบบนี้สิ โดนใจคนฟังสุดๆ

          เคล็ดไม่ลับอีกอย่างนึง ซ้อมหน้ากระจกหรือฝึกกับเพื่อนก็ยิ่งดีใหญ่ ให้เพื่อนคอมเม้นท์เราว่ามีอะไรที่ควรปรับปรุง ไม่ต้องกลัวหน้าแตก ความผิดพลาดจะทำให้เราเก่งขึ้นค่ะ ทักษะพวกนี้ยิ่งฝึกมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีประโยชน์มากเท่านั้น... รายงานกลุ่มคราวหน้า อย่าลืมเสนอตัวเองเป็นพูดนะ อิอิ

          ปล.กว่าจะพูดเก่งได้ น้องๆ น่าจะผ่านเรื่องหน้าแตกมาเยอะ ใครมีเรื่องตลกๆ หรือหน้าแตกตอนออกมาพีเซ้นงานบ้างมั้ย มาเล่าให้ฟังหน่อยเร้วว.. ส่วนพี่มิ้นท์ไม่เคยหน้าแตก เคยแต่ปากสั่น มือสั่น จนเพื่อนตะโกนออกมาแซวเลย ฮ่าๆ