เรื่องลี้ลับ : วิญญาณรอแม่

  เรื่องสัปดาห์นี้ การันตีหลอนด้วยรางวัล "หลอนจนนอนไม่หลับ"  

           สวัสดีครับ กุ๊ก กุ๊ก กู๋ เรื่องลี้ลับในสถาบันมาแล้ว แน่นอนตามที่นัดหมายกันไว้ว่าตลอดเดือนพฤศจิกายน ไปจนถึงธันวาคม พี่ลาเต้ จะนำเรื่องลี้ลับในสถาบันที่ชนะเลิศจากการประกวดในกิจกรรมเล่าเรื่องผีวันฮาโลวีนมาเล่าให้ฟัง เริ่มต้นวันนี้ด้วย “วิญญาณรอแม่” จากน้อง น้องอนิวรรต พิภพวงศ์ไพศาล เจ้าของรางวัล “หลอนจนนอนไม่หลับ” ไม่ต้องให้เสียเวลา เราไปสัมผัสความลี้ลับพร้อมกันเลย กุ๊ก กุ๊ก กู๋

           สวัสดีครับ เพื่อนๆ ชาวคอลัมน์เรื่องลี้ลับในสถาบันประจำเว็บ Dek-D ทุกคน เรื่องมันมีอยู่ว่า ผม และเพื่อนๆ จะไปศึกษาดูงานที่สิงคโปร์ โดยเดินทางขึ้นเครื่องบินไปลงที่ จ.สงขลา ก่อนจะเดินทางโดยรถทัวร์ไปยังจุดหมายได้มีเหตุจำเป็นต้องพักในโรงแรมของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งก่อนจะเดินทางต่อในวันรุ่งขึ้น

           หลังจากเดินทางถึงมหาวิทยาลัยที่พักในตอนเย็น พวกผมก็มากินข้าวข้างล่างตามปกติ พอตกกลางคืนก็ขึ้นห้องตัวใครตัวมัน หลังจากนอนดูโทรทัศน์ไประยะหนึ่ง ก็มีเสียงโทรศัพท์ของห้องดังขึ้น !! พอผมรับก็ไม่มีใครตอบรับกลับมา พอวางหูก็ดังขึ้นมาอีก สายที่สองก็แล้ว สายที่สามก็แล้ว ก็เงียบไม่มีคนพูดตอบกลับมา วินาทีนั้นผมก็ทำเป็นไม่สนใจอะไร นอนอ่านหนังสือรอถ่ายทอดฟุตบอลต่อไป

           ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ไม่ดังอีกเลย จนผมเริ่มใจชื้นขึ้นว่าคงมีคนโทรผิดจริงๆ แหละ แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้นครับ เพราะอยู่ดีๆ ก็มีเสียงเหมือนมีเล็บยาวๆ คมๆ หรืออะไรคมๆ กรีดกำแพงด้านนอก ไล่ไปมาแล้วหยุดที่หน้าห้องผม ตอนนั้นผมก็เลยลุกไป แล้วเหลือบตามองที่ใต้ประตูที่แสงไฟสามารถมองรอดไปว่าใครอยู่หน้าประตู หรือเปล่า ปรากฏว่าไม่มี !!

           จังหวะนั้นผมเริ่มเสียสติแล้วครับ เริ่มบ่นพึมพำกับตัวเองไม่ให้มันเงียบ ประมาณว่า “ผีเป็นไรกับประตูมากไหมเนี่ย เอ๊ะอะไรก็ประตู ไม่เคาะ ก็กีดประตู” จากนั้นก็นอนรอดูบอลต่อ ซึ่งเหมือนเหตุการณ์ต่างๆ ดูจะคลี่คลาย ไม่มีเหตุการณ์ไรให้น่าตกใจมาแทรก แต่ผมก็ตัดสินใจเปิดไฟนอน

           ตอนนั้นผมนอนไปกำลังเคลิ้มๆ ครับ รู้สึกว่ามีเสียงเด็กผู้ชาย กำลังร้องเพลงเสียงแหบๆ อยู่ พอลองฟังอีกที เพลงฟังไม่รู้เรื่องเลย ภาษาไทยก็ไม่ใช่ ภาษาคนภาคใต้ก็ไม่ใช่ ภาษาอังกฤษก็ไม่ใช่ มันเป็นเสียงแบบสูง กลาง ต่ำ เป็นจังหวะ ตอนแรกก็คิดในใจว่าอาจเป็นเด็กจากห้องข้างๆ แต่นึกไปนึกมาทัวร์ที่มาไม่มีเด็กเล็กมาด้วยนี่หว่า จังหวะนั้นผมเริ่มคิดแล้วว่าน่าจะโดนไรเข้าบ้างละ เลยนอนคลุมโปงแบบเอาผ้าปิดหน้าแต่มีช่องหายใจอยู่บ้าง

           พอนอนไปได้ซักประมาณตีสอง อยู่ๆ ก็ตกใจตื่น เพราะฝนตก ก็เลยกะว่าจะลุกไปเอารองเท้าที่วางไว้นอกห้องกลัวจะโดนฝนสาด พอถลกผ้าห่มเท่านั้นแหละ โอ้ววว ผมเห็นเป็นเด็กผู้หญิงประมาณ 5 – 6 ขวบนั่งอยู่ตรงระหว่างขา แต่ขาผมไม่รู้สึกหนักนะ เด็กผู้หญิงพูดกับผมว่า “พี่ไม่ต้องกลัว หนูมารอแม่อยู่ห้องนี้นานแล้ว ไม่ทำไรพี่หรอก” ผมแทบบ้า ดิ้นไม่หยุด และอยู่ดีๆ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็หายไป

           พอตอนเช้าผมสะดุ้งตื่นอีกทีประมาณตีสี่ครึ่ง ตอนนั้นไม่มีอารมณ์นอนแล้ว รีบเก็บของลงไปรอด้านล่าง และก็ไปแอบถามพี่พนักงานว่า เมื่อคืนมีใครโทรห้องผมไหม คำตอบที่ได้ คือ ไม่มี ผมก็เลยถามต่ออีกว่าช่วงตอนกลางคืนมีคนเดินผ่านหน้าห้องบ้างไหม คำตอบจากกล่องวงจรปิดก็ไร้วี่แวว

           ผมรอเพื่อนๆ ที่ชั้นล่างตั้งแต่ตี 5 ยัน 9 โมงเช้าในใจก็คิดถึงเรื่องเมื่อคืนตลอดเวลา จนกระทั่งเดินทางออกไปจากโรงแรม ระหว่างเข้าที่นั่งบนรถทัวร์ ผมมองขึ้นไปที่ห้องพักของผม ปรากฏเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นมายืนโบกมือบ๊ายบายผมอยู่ !!

           ประสบการณ์ลี้ลับที่ผมเจอครั้งนี้ ทำเอาผมนิ่งไปทันทีที่นึกถึงเสียงโทรศัพท์ดัง เสียงกรีดกำแพงมาหยุดหน้าห้อง ใครโทรมา ใครมาหยุดหน้าห้อง เสียงใครร้องเพลงที่เป็นผู้ชาย ทั้งๆ ที่น้องที่เจอเป็นผู้หญิง สิ่งเหล่านี้คืออะไรกันแน่ แต่ผมก็แอบดีใจเล็กๆ เพราะผีน้องผู้หญิงที่ผมเจอ ดูไม่ได้โหดร้ายมากนัก บางทีก็แอบสงสารเธอมากกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอถึงต้องมารอแม่แบบนี้ และห้องแห่งนี้

สัปดาห์หน้า 18 พ.ย.54 รอพบกับ เรื่องผีเจ้าของรางวัล “น่ากลัวกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว”

           ได้แก่ เรื่องผู้ติดตาม จาก น้องพระจันทร์เสี้ยว เมื่อนักศึกษามหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง นึกสนุกชวนกันเล่นผีถ้วยแก้ว แต่ด้วยความกลัวของสมาชิกบางคน จึงทำให้การเล่นผีถ้วยแก้วต้องหยุดไปแบบดื้อๆ ทั้งที่แก้วยังเคลื่อนอยู่ การหยุดในครั้งนี้กลับเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องลี้ลับ โดยเฉพาะบุคคลปริศนาที่ติดตามนักศึกษากลุ่มนั้น จนโด่งดังไปทั่วมหาลัย !!