เรื่องลี้ลับ : อาถรรพ์เลข 3

  เรื่องลี้ลับสัปดาห์นี้ การันตีหลอน ด้วยรางวัล "อ่านแล้วเสียวสันหลัง"  

           สวัสดีครับ มาพบกับเรื่องลี้ลับในสถาบัน และ พี่ลาเต้ ที่จะขุดสุสานเอาเรื่องผีมาเล่าให้ฟังทุกวันศุกร์สุดสัปดาห์ โดยศุกร์นี้เป็นคิวของเรื่อง “อาถรรพ์เลข 3” จาก น้อง Muon Virus โดยเป็น 1 ใน 6 เรื่องผีที่ชนะเลิศการประกวดเรื่องผีฮาโลวีน 2011 จะลี้ลับขนาดไหน ไปอ่านกันพร้อมเลยครับ กุ๊ก กุ๊ก กู๋ บรื้อๆๆๆๆ

           สวัสดีครับ คือเรื่องของผม มันเกิดขึ้นตอนที่ผมเข้ามาเป็นเฟรชชี่ปี 1 ของมหาวิทยาลัยภูมิภาคแห่งหนึ่ง เหตุการณ์มันเกี่ยวเนื่องถึงตอนที่ผมกับเพื่อนอีกสองคนไปจองหอพักนักศึกษา

           เวลา 9.00 น. ของวันที่เปิดจองหอพักไม่เกินสิบห้านาทีครับ หอพักของมหาวิทยาลัยทุกหอจะเต็ม ผมกับเพื่อนๆ เลยต้องวางแผนเลือกห้องไว้ก่อน แล้วตกลงกันได้ว่า จะอยู่ที่หอ 3 ห้อง 333 เพราะอยู่กันสามคน เลข 3 มันเยอะดีครับ พอถึงตอนเวลาเลือกหอปุ๊บก็กดจองหอกันทันที แน่นอนครับพวกผมได้ หอ 3 ห้อง 333 อย่างที่ตั้งใจไว้

           แต่พอเปิดดูแผนผังห้อง กลับพบว่าห้องที่ควรจะเปิดให้จองฝั่งตรงข้ามกับห้องของพวกผม กลับไม่เปิดให้จองครับ ตอนแรกไม่เอะใจเพราะคิดว่าอาจจะมีพวกรุ่นพี่พักอยู่ก็ได้ คิดว่าดีเสียอีกอยู่ห้องใกล้ๆ กับรุ่นพี่ แต่พอถึงวันเข้าหอจริงๆ กลับพบว่าฝั่งตรงข้ามห้องผมเป็นที่โล่งๆ  ไม่มีห้องแต่มีประตูออกจากระเบียง ห้องผมเลยกลายเป็นทางสามแพร่งโดยปริยาย

           พอเข้าไปในห้องก็เห็นว่าประตูหลังห้อง ตรงกลับประตูหน้าห้อง แล้วประตูหน้าห้องก็ตรงกับประตูระเบียงฝั่งตรงข้ามอีก แล้วประตูทั้งหมดก็ตรงกันทั้ง 3 บาน ผมกับรูมเมทของผมคนหนึ่งไม่ค่อยเชื่อเรื่องแบบนี้ครับเลยไม่คิดอะไร แต่เมทอีกคนเป็นคนที่เชื่อเรื่องแบบนี้เอามากๆ เลยวานให้ผมไปถามคนที่ดูเรื่องพวกนี้เป็น สรุปเลยต้องซื้อกระจกสองใบมาแปะเหนือบานประตูหน้าห้องกับหลังห้องครับ ซึ่งผมก็ต้องเป็นคนแปะเพราะผมอายุมากที่สุดในห้อง(เรื่องนี้เห็นว่าถือกัน)

          ตอนแปะก็ต้องเจิมต้องทำอะไรไม่รู้ครับสารพัด แล้วพอหลังจากนั้นคืนเดียว ผมซึ่งเป็นคนที่แทบจะไม่เคยมีไข้ก็ไข้ขึ้นทันทีครับ เมทของผมคนหนึ่งกลับไปนอนที่บ้านเลยเหลือผมกับเมดอีกคน ซึ่งเมทคนนั้นก็เอาเตียงเดี่ยวมาต่อกับเตียงสองชั้นที่ผมนอนอยู่(อาจจะเป็นเพราะความกลัวหรือเปล่าผมไม่แน่ใจ) แต่ก็ไม่ได้เกิดเหตุการณ์อะไรเป็นพิเศษครับ เพียงแต่ไข้ของผมไม่ยอมลดไปประมาณสองสามอาทิตย์ เรียกได้ว่ายาพาราหมดไปหลายเป็นแผงเลยครับ

          หลังจากนั้นผมเลยตัดสินใจกลับไปนอนรักษาตัวที่บ้าน เหลือเชื่อครับ เพียงคืนเดียวไข้ที่ไม่ยอมลด กลับหายเป็นปลิดทิ้งราวกับไม่เคยเป็นไข้มาก่อน แล้วพอถึงช่วงก่อนวันเข้าพรรษา ผมก็ต้องเจอเหตุการณ์ที่ทำให้ผมตัดสินใจกลับไปพักที่บ้านอย่างถาวร คือผมจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันอังคารครับ ตอนกลางวันช่วงเปลี่ยนวิชาเรียนผมเข้ามาพักในห้องคนเดียวครับ ซึ่งนักศึกษาส่วนใหญ่จะไปเรียนกัน

          ทำให้หอดูเงียบมากๆ บวกกับหลายคนก็เตรียมกลับบ้านในวันหยุดยาวกันแล้ว ในเวลานั้นผมเพลียมากๆ อันเนื่องมาจากนั่งเขียนแลปทั้งคืน จึงพลอยหลับไป สักพักผมก็รู้สึกว่าหัวของผมโขกกับผนังห้องครับ ผมเลยจะขยับตัวออกมา กลับขยับไม่ได้

          ผมรู้เลยว่าที่ผมกำลังเป็นอยู่คืออาการ “ผีอำ” แน่แท้ แต่เนื่องจากผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้เลยคิดว่าอาการเหล่านี้น่าจะมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ ซึ่งผมก็โดนผีอำบ่อยๆ อยู่แล้วเลยไม่คิดอะไรมาก เพียงแต่รู้สึกรำคาญใจเล็กน้อยครับ เพราะว่าผมเกิดอาการนี้ในช่วงที่นอนในท่าที่ไม่ปกติหัวชนผนังห้อง

          สักพักผมก็รู้สึกว่าผมกำลังจะพลอยหลับไปอีกแล้วผมก็สัมผัสได้ว่ามีอะไรกดหัวผมอยู่ หัวผมค่อยๆ ขยับออกจากผนังได้ขณะที่ร่างกายยังขยับไม่ได้ แล้วหัวผมก็โขกกับผนังอีก แล้วหัวก็ขยับออกมา แล้วก็โขกเข้าไปอีก เป็นแบบนี้ไปสักพัก ก็เริ่มรู้สึกปวดหัวครับ แล้วก็เหมือนเป็นภาพหลอน แบบกึ่งหลับกึ่งตื่นเหมือนภาพที่ผมเห็นด้านหน้าคือ ร่างผู้หญิงครับ หัวฟูๆ ผมยุ่งเหยิง ผิวหนังแห้งดำๆ เหมือนหนังศพที่ไหม้ แต่มีเนื้อเหมือนคนทั่วไป สวมทับด้วยผ้าขาวสะอาดไม่มีรอยเปื้อน ผิดจากร่างกายที่มีร่องรอยเหมือนผ่านสงครามมายังไงยังงั้น

          เธอกำลังนั่งบนเตียงเดี่ยวที่เพื่อนผมลากมาติดกับเตียงสองชั้นที่ผมนอนอยู่ มือข้างหนึ่งจับราวเตียง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งกำลังผลักหัวของร่างของผมที่นอนอยู่ โขกกับกำแพงครับ ผมไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ ทันทีที่ผมตื่นมา ผมก็ไปเรียนตามปกติ แต่ตั้งแต่วันนั้นมาผมเลยหอบข้าวหอบของกลับไปนอนที่บ้านครับ (ไม่ไหวจริงๆ)

          ทั้งห้องเลยเหลือเมทผมอยู่คนเดียวที่พักอยู่ แล้วเหตุการณ์ต่อเนื่องก็เกิดขึ้นในคืนเข้าพรรษาครับ คือเพื่อนคนนี้กลับบ้านไม่ได้เนื่องจากติดฝน เลยนอนค้างที่หอ เวลาประมาณตีสองตีสามเมทผมเล่าว่าได้ยินเสียงคนมาเคาะประตูห้องของพวกผมดังมากๆ ครับ แต่พอเมทเปิดไปดูกลับไม่พบใคร และก็ไม่มีเสียงคนวิ่งหรือปิดประตูเลย เขาเลยกลับมานอน อีกสักสองสามนาที ก็มีเสียงเคาะประตูอีก เพื่อนคนนั้นก็เปิดประตูไปดูอีกก็ไม่พบอะไรเหมือนเดิม เมทผมเลยตัดสินใจยืนอยู่ที่ประตูครับ ถ้าได้ยินเสียงเคาะอีกจะรีบเปิดประตูทันที

          เมทผมบอกว่าอารมณ์ตอนนั้นบูดมาก ถ้าเจอใครจะด่าใส่ให้กลับห้องไม่ถูกเลยทีเดียว แล้วก็มีเสียงเคาะประตูจริงๆ ครับ เคาะดังมากด้วยแต่เมทผมกลับไม่ยอมเปิดประตูออกไปดู เขาหยิบกุญแจมอเตอร์ไซค์ แล้วรีบออกจากห้องไป ฝ่าฝนกลับไปนอนที่บ้านทันทีครับ

          ผมถามว่าทำไมถึงไม่เปิดออกไปดู เพื่อนผมบอกว่า ครั้งที่สาม เสียงเคาะประตูไม่ได้มาจากประตูหน้าห้อง แต่มันเป็นเสียงเคาะที่มาจากประตูระเบียงหลังห้องซึ่งไม่มีทางที่ใครจะปีนขึ้นมาชั้นสามเพื่อเคาะประตูระเบียงแน่นอนครับ และหลังจากนั้นมา 333 เลยกลายเป็นห้องร้างไม่มีคน เพราะทุกคนก็กลับไปนอนบ้านกันหมดเลยครับ

 สัปดาห์หน้า 16 ธ.ค.54 รอพบกับ เรื่องผีเจ้าของรางวัล “หลอนชมเชย”

          ได้แก่ เรื่องวันสถาปนาโรงเรียน จาก น้อง Aiy SunShinE เป็นเรื่องของนักเรียนมัธยมทางภาคอีสานแห่งหนึ่ง ตัดสินใจทำซุ้มบ้านผีสิงในงานวันสถาปนาโรงเรียน ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดี ถ้าของตบแต่งซุ้มนี้ไม่ใช่ของที่ยืมมาจากวัด งานนี้ทำเอาหลอนไปทั้งคนทำ และคนเล่น จนไม่กล้าตั้งซุ้มแนวนี้อีกเลย !!