เรื่องลี้ลับ : ผีเพื่อนสนิท

         สวัสดีครับ เรื่องลี้ลับสัปดาห์นี้ พี่ลาเต้ ลุ้นตั้งแต่ประโยคแรกยันประโยคสุดท้ายทีเดียว เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงกับนักศึกษาคนหนึ่งที่สูญเสียเพื่อนรักไป แต่เหมือนเพื่อนคนนั้นเขาจะยังไม่ไปไหน เพราะอะไร ?? ใครที่กลัวผีแนะนำให้ไปหาพระเครื่องมาห้อยคอไปด้วยระหว่างอ่านเรื่องนี้ได้เลย หากพร้อมแล้วไปสัมผัสพร้อมกันจากเรื่องเล่าขอน้อง Surasit wansee ในชื่อตอน "ผีเพื่อนสนิท"

         สวัดดีครับ พี่ลาเต้ ผมติดตามเรื่องลี้ลับในสถาบันของพี่มาหลายเรื่องแล้วครับ เรื่องที่นำมาเล่าสู่กันฟังในครั้งนี้ เป็นเรื่องที่เกิดจากประสบการณ์จริงของผมและเพื่อน เป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกับผมครับ

         เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปี 2553 ผ่านมา 2 ปีแล้วครับ แต่ยังหลอนกันอยู่จนทุกวันนี้ ตอนนั้นผม และเพื่อนเรียนอยู่ปี 2 หลังเลิกเรียนพวกผม และเพื่อนก็หางานทำหลังเลิกเรียนเป็น Part Time ก็ได้งานทำที่ร้านไอศรีมแบรนด์ดังแห่งหนึ่ง (ไม่ขอเอ่ยนามนะครับ) ผมก็ทำงานเป็นกันอยู่นานมีเพื่อนที่ทำด้วยกันที่สนิทมากๆ มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายหลายคน และในที่สุดสิ่งที่ทำให้พวกผมและเพื่อนๆ รวมไปถึงหัวหน้าขนหัวลุกไปตามๆ กันก็มาถึง !!
 

        วันนั้นหลังเลิกงานก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เพื่อนผมที่ทำงานเดียวกันพักที่เดียวกันกับผมก็เล่น Msn อยู่กับเพื่อนที่ทำงานด้วยกันอีกคนหนึ่งที่เป็นผู้หญิง พวกเราก็คุยกันปกติเปิดกล้องคุยกันไป  จู่ๆ ประมาณ 4 ทุ่มก็มีโทรศัพท์จากหัวหน้าที่ทำงานโทรมาบอกว่า เพื่อนที่ชื่อ "น้ำ" (ชื่อสมมุติครับ) ตกรถมอไซด์แล้วโดนรถเยียบซ้ำ ตรงเชิงสะพานพระปิ่นเกล้า ผมตกใจเลยเรียกบอกเพื่อนอีกคนที่เล่น Msn อยู่ มันก็งง แล้วมันก็ด่าผมว่า "มันจะเป็นไปได้ไงในเมื่อมันยังคุยกันอยู่เนี่ย"

         ตอนนั้นผมถึงกับอึ้ง ผมเลยเดินไปดูที่หน้าจอมคอมซึ่งกล้องตัดไปแล้ว เห็นแต่ข้อความสุดท้ายที่คุยกันว่า “พรุ่งนี้เจอกัน” ผมเลยโทรกลับไปที่หัวหน้าถามรายละเอียดว่ายังไง พี่เค้าก็บอกว่าเพื่อนคนที่ตายเขาเลิกงาน แล้วนั่งมอเตอร์ไซค์กลับบ้านพอถึงเชิงสะพานรถมอเตอร์ไซค์ตกหลุม เพื่อนก็เสียหลักตกลงมา รถยนต์ที่วิ่งตามมาเบรคไม่ทันเลยเหยียบจนหน้าตาดูไม่ได้เลย

         ผมถามว่าตอนประมาณกี่โมง พี่หัวหน้าก็บอกว่า ประมาณ 2 ทุ่มครึ่ง เท่านั้นแหละผมถึงกับอ้าปากค้าง ยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนอีกคนคุย เพื่อนก็เล่าให้พี่หัวหน้าฟังว่า เมื่อกี้ยังคุย Msn กันอยู่เลยเป็นไปได้ไง พอรู้ความจริงเพื่อนผมถึงกับตกใจรีบวิ่งขึ้นที่นอนหุ่มผ้าคลุมโปงเลยรวมทั้งตัวผมด้วย

         แต่ที่หนักสุดวันรุ่งขึ้นพวกผมก็มาทำงานกันตามปกติ พวกผมเข้างานทำงานไปก็ไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้ จนพี่ที่เป็นหัวหน้าโวยวายออกมาจากหลังร้านบอกว่า ใครมาตอกบัตรเพื่อนคนที่ตายไปเนี่ย ถามใครก็ไม่มีใครรับ จนเลิกงาน เตรียมตัวกลับบ้านกันแล้วทุกคนก็ไปตอกบัตรเพื่อกลับบ้านแล้วออกมาข้างนอกแล้วทุกคนก็ต้องตกใจสุดขีดก็คือ มีเสียงเครื่องตอกบัตรดังขึ้นเหมือนว่ามีคนไปตอกบัตร ผมกับเพื่อนมองหน้ากันแล้วรีบเดินออกนอกร้าน

         แต่พี่ที่เป็นหัวหน้าดันลืมกุญแจร้านต้องเข้าไปเอาพี่แกก็ไม่กล้า พวกผมเลยเข้าไปเป็นเพื่อน ขณะกำลังจะเดินออกนั้น ทุกคนก็ต้องสติแตกเมื่อ ชั้นที่ใส่บัตรตอกของพนักงาน สั่นแรงมาก เหมือนมีคนเขย่า พวกผมวิ่งไม่คิดชีวิต ออกมานอกร้าน ตอนเช้ามายามเดินมาบอกว่าทำไมเมื่อคืนให้น้องผู้หญิงเฝ้าร้านไม่ให้น้องผู้ชายเฝ้า แล้วไม่แจ้งทางห้างเลย พวกผมตกใจมากทำไรไม่ถูก  ทุกวันนี้ไม่แน่ใจว่ารุ่นน้องที่เข้ามาทำงานใหม่เจออะไร หรือเปล่าโดยเฉพาะคนเข้ากะเช้า หลังจากนั้นไม่นานพวกผมก็ลาออกเพราะไม่กล้าไปทำงาน หลอนไปเลย เพื่อนที่อยู่กับผมถึงกับต้องไปบวชเลยคิดดูแล้วกันครับ

พี่ลาเต้ ขอขอบคุณรูปภาพจากภาพยนตร์เรื่อง เด็กหอ