เรื่องลี้ลับ : เด็กห้องโสตฯ

เรื่องสัปดาห์นี้ การันตีหลอนด้วยรางวัล "ขนหัวลุกฉุดไม่อยู่"

         สวัสดีครับ มาแล้ว ศุกร์สยองกับเรื่องลี้ลับในสถาบัน และ พี่ลาเต้ วันนี้มาพร้อมกับเรื่อง “เรื่องเด็กในห้องโสต” การันตีด้วยรางวัลขนหัวลุกฉุดไม่อยู่ ผลงานจาก น้องปัฐพี จะสยองสั่นประสาทขนาดไหน ไปอ่านกันเลยครับ

         มันเป็นตอนที่ผมเรียนอยู่มัธยมปลาย แต่แฟนผมเค้าเรียนอยู่ที่อาชีวะ เธอมีเรียนภาคบ่าย เวลาเลิกของเราจึงเยื้องกันเล็กน้อย ผมจึงมักจะไปรออยู่ในห้องสมุดของโรงเรียนของเธอ วันหนึ่งผมเข้าไปนั่งในส่วนของโสตทัศนะศึกษา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของห้องสมุดซึ่งจัดแยกไว้สำหรับผู้ที่ต้องการใช้สื่อการเรียนการสอนประเภทฟัง และหรือดูไปด้วย ห้องโสตฯ ที่มีสื่อทีวีมีห้องเดียวแต่ด้านข้างๆ ถูกจัดเป็นโต๊ะมีกระจกกั้น และมีหูฟังกับเครื่องเล่นเทปให้ใช้อยู่ แยกมาอีกห้องหนึ่ง มีประมาณราวๆ 20 กว่าโต๊ะเห็นจะได้ ในห้องนอกจากผมแล้ว ก็มีนักเรียนอาชีวะ อีก 2-3 คน สวมหูฟังพร้อมกับอ่านหนังสือนั่งอยู่ด้วย

         ผมไม่ได้ยืมเทปจากห้องสมุดมาฟัง แต่หยิบเอาเทปเพลงในกระเป๋ามาเปิดแทนในขณะที่นั่งอ่านหนังสือไปด้วย ฟังอยู่ดีๆ ก็มีเสียงแปลกๆ แทรกอยู่ในเพลงดังมาหลายครั้ง ทั้งๆ ที่ผมฟังมาหลายเที่ยวก็พึ่งเคยได้ยิน ดังนั้นไม่ใช่ทำนองหรือเนื้อเพลงแน่ๆ ขณะที่ผมพยายามตั้งใจฟังว่ามันคือเสียงอะไรกันแน่ ด้วยกลัวว่าเทปของตัวเองจะเสีย จู่ๆ ก็เหมือนมีใครแอบอยู่ใต้โต๊ะเอื้อมเอามือมาจับที่ท้องผม จนผมถึงกับสะดุ้ง แต่เมื่อก้มดูที่ใต้โต๊ะกลับไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย..

         ตอนนั้นผมนึกไปว่า เอ.. เพื่อนแกล้งหรือเปล่า เพราะผมเองก็มีเพื่อนอยู่ในโรงเรียนนี้เยอะเหมือนกัน และเป็นพวกค่อนข้างชอบเล่นแผลงๆ เสียด้วย แต่กวาดตามองหาก็ไม่เจอ คนในห้องโสตฯ อีก 2-3 คนนั้นก็นั่งฟังเทปอ่านหนังสือไม่รู้ไม่เห็น ผมเลยนั่งลงอ่านหนังสือฟังเทปต่อไป ปรากฏว่ามีเสียงประหลาดนั้นเริ่มดังแทรกเข้ามาในเทปอีก และที่ท้องผมก็เหมือนมีคนมาลูบอีกแล้ว ดูเหมือนจะพยายามสอดมือเข้ามาในเสื้อนักเรียนของผมด้วย

         ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่คอยกวาดตามองทางหนีทีไล่รอบๆ หวังจะจับตัวให้ได้ พอได้โอกาสผมก็รีบยกโต๊ะพลิกออกจากตัวทันที แต่.... กลับไม่เจอ "ใคร" หรือ "อะไร" เลย อ้าว.... มีงงซิครับคราวนี้ เหอๆ ตอนนั้นโชคดีที่มีคนน้อย และเป็นห้องเก็บเสียง ทำให้ไม่มีใครสนใจผมมากนัก ผมจึงนั่งลงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออีกครั้ง แต่คราวนี้สมาธิผมกลับไปอยู่ที่การจะจับตัวอะไรที่อยู่ใต้โต๊ะคอยลูบท้องผมเสียมากกว่า จู่ๆ ก็มีเสียงแทรกดังเข้ามาอีกแล้ว ผมพลิกโต๊ะออกดูทันที ที่ใต้โต๊ะไม่มีอะไรเลย แต่..

         ในลิ้นชักโต๊ะ กลับมีเด็กตัวเล็กๆ แดงๆ ยังกะทารกแรกเกิด นอนคว่ำหน้าจ้องตาแป๋วมองมายังที่ผม ผมถึงกับตะลึงตาค้าง ร่างเล็กๆ นั้นถอยกลับเข้าไปในลิ้นชักหายเข้าไปในเงามืดในลิ้นชัก ตอนนั้นผมยืนจับโต๊ะ ตัวแข็งทื่อเลยครับ..

          “กรี๊ดดด..........ด!!”

          เป็นเสียงของเด็กผู้หญิงที่นั่งอ่านหนังสืออยู่โต๊ะในสุด ร้องแล้วชนโต๊ะ และข้าวของก็ล้มโครมคราม ก่อนจะลงไปดิ้นตะเกียกตะกายอยู่บนพื้น เธอพยายามดึงเสื้อของตัวเองออก อย่างไม่อาย จนผมเห็นเนื้อเขาแล้ว แต่ผมไม่กล้าเข้าไปช่วย ด้วยกลัวจะโดนข้อหากระทำอนาจาร แต่ก็ไม่รู้เหตุผลของเธอ ผมมองไปตามตัวเธอ เห็นรอยเล็บสีแดง และเลือดซิปอยู่บนท้องเมื่อเหมือนเธอพยายามจะแหวะเอาอะไรสักอย่างออกมาจากท้องในขณะ ตอนนั้นอาจารย์ที่ห็นเหตุการณ์รีบเข้าไปดู ช่วยเหลือ แล้วพวกเด็กอาชีวะมุงก็เริ่มเข้ามากันเต็ม.. ในขณะที่ผมกลับแทรกตัวเบียดออกมา

           หลังจากนั้น.. ผมเล่าเรื่องนี้ให้แฟนผมฟัง ซึ่งก็ได้รับคำตอบมาว่า รุ่นพี่ที่โรงเรียนเคยเล่าว่าเมื่อก่อน เคยมีรุ่นพี่นักเรียนอาชีวะคนหนึ่งท้อง แต่ด้วยความที่เป็นท้องแรก และเด็กเสียชีวิตตั้งแต่อยู่ในท้องแล้ว แต่ไม่มีใครรู้เรื่อง จนกระทั่งเธอมาตกลูกที่ห้องโสตฯ ห้องนั้น จึงเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา ซึ่งเหตุการณ์นั้นก็ผ่านไปได้หลายปีแล้ว และมักจะมีเรื่องคนเคยเจอเด็กอยู่ในห้องโสตฯ นั้นอยู่บ่อยๆ เรื่องนี้ทำเอาผมเสียวสยองไปเลยทีเดียว ???

สัปดาห์หน้า 30 พ.ย.55 รอพบกับ เรื่องผีเจ้าของรางวัล “หน้ากลัวว่านี้ไม่มีอีกแล้ว”

           ได้แก่ เรื่องดอกไม้ครูห้อง 6 จาก น้องภูวดี ย้อนไป 9 ปีที่แล้ว มีครูใหม่ย้ายเข้ามาประจำอยู่ห้อง 6 ในทุกเช้าครูท่านนี้จะต้องถือดอกไม้สด ธูปเทียนมาวางที่ห้อง 6 เสมอ สร้างความสงสัยให้กับครูเก่าๆ และนักเรียนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก จนกระทั่งเรื่องราวทั้งหมดถูกเปิดเผยเมื่อมีนักเรียนคนนึงลืมของไว้ที่ห้อง 6 และการได้รู้ความจริงในครั้งนี้ทำเอาผวากันทั้งโรงเรียน!!