เรื่องลี้ลับ : ต้นโพธิ์หน้าหอประชุม

         สวัสดีครับ เรื่องลี้ลับในสถาบันสัปดาห์นี้ พี่ลาเต้ ให้คะแนนความน่ากลัวไปเลย 10 กระโหลก เอาไปสร้างเป็นหนังร้อยล้านได้เลยครับ ว่าแล้วก็ไม่เกริ่นให้เสียเวลา ไปอ่านจากเรื่องลี้ลับจาก น้อง feng-tofu ในชื่อตอนว่า... ต้นโพธิ์หน้าหอประชุม

          สวัสดีครับ พี่ลาเต้ และเพื่อนๆ เรื่องลี้ลับวันนี้ผมมีประสบการณ์ขนหัวลุกมาเล่าให้ฟังกันครับ ผมชื่ออ่องครับเรียนอยู่ทางภาคเหนือ โรงเรียนผมเป็นโรงเรียนขนาดกลางที่มีชื่อเสียงทางด้านกีฬาครับ ก่อนอื่นผมขอออกตัวเลยนะครับว่าเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผีๆ สางๆ ผมมองว่ามันเป็นเรื่องที่งมงาย และไร้สาระมากแต่มาพอเจอกับตัวเองจังๆ ถึงกับช็อกไปหลายวันเลย

          เรื่องมันเกิดเมื่อปีที่แล้วตอน ม.5 เนื่องจากโรงเรียนจะมีกีฬาสีซึ่งผมเป็นคณะกรรมการโรงเรียน และคณะกรรมการสีเลยต้องอยู่เย็นเกือบทุกวันแต่ก่อนวันกีฬาสองวันพวกผมอยู่ กันจนค่ำสักประมาณทุ่มครึ่งพี่ประธานสีใช้ผมกับเพื่อนไปเอาธงของสีเรามาติด แล้วจะได้กลับบ้าน ธงสีอยู่ในห้องเก็บของหลังหอประชุมครับ ซึ่งก่อนจะถึงนั้นเราต้องเดินผ่านต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ที่นักเรียนในโรงเรียนชอบ มากราบไหว้ขอให้สอบได้เกรดดีๆรอบๆ ต้นโพธิ์จึงเต็มไปด้วยธูปแดงปักเต็มไปหมดผมเองก็ไม่ได้รู้ประวัติต้นโพธิ์ นี้มากนัก รู้แต่ว่ามันอยู่ก่อนโรงเรียนนี้จะสร้างและรุ่นพี่เค้าลือว่ามันเฮี้ยนเท่า นั้น

          ตอนเดินก่อนจะถึงต้นโพธิ์เพื่อนผมที่มาด้วยกันซึ่งเป็นคนนิสัยห่ามๆ เกรียนๆ มันก็พูดขึ้นว่า "ไอ้อ่องเอ็งเชื่อเรื่องผีหรือเปล่า" พร้อมกับเอาเท้าชี้ไปที่ต้นโพธิ์ตอนนั้นผมตกใจนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะผมกลัว แต่พอเห็นเพื่อนทำท่าหลบหลู่จู่ๆ ผมก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา "เฮ้ย ถึงเอ็งไม่เชื่อแต่อย่าเอาขาชี้ซิว่ะมันไม่ดี" ผมเตะขามันทีหนึ่งแล้วเดินเลยมันไปที่ห้องเก็บของ ตอนแรกผมว่าผมเห็นมันเดินตามหลังผมมาติดๆ แต่พอผมหาธงสีเจอ หันกลับไปก็ไม่เห็นมันแล้วผมคิดว่ามันคงจะโกรธที่ผมเตะมันเลยกลับไปก่อน ผมโทรเข้าเครื่องมันกะจะขอโทษแต่เสียงโทรศัพท์กลับดังตรงบริเวนต้นโพธิ์!!

          ผมรีบวิ่งไปดูแต่ก็ไม่เจอทั้งเพื่อนผมและโทรศัพท์ ได้ยินแต่เสียงเท่านั้น ตอนนั้นผมยอมรับว่ารู้สึกกลัวมาก บริเวนต้นโพธิ์มันดูมืดๆ ทะมึนๆ มีแค่แสงไฟจากหอประชุมเท่านั้น ผมรีบโทรหารุ่นพี่ว่าให้มาดูหน่อยเพื่อนผมหาย พูดได้แค่นั้น จู่ๆ ผมรู้สึกเหมือนมีคนเดินลากขาลงส้นหนักๆ อยู่ข้างหลังผมรีบหันไปดูแต่ก็ไม่มีใคร แล้วเสียงโทรศัพท์เพื่อนผมมันก็ดังขึ้นอีกคราวนี้ผมไม่ได้โทรนะ แต่เสียงมันชัดมากผมมองตามเสียงขึ้นไปก็เจอเพื่อนผมมันนั่งห้อยขาอยู่บนต้น โพธิ์หน้าตามันดูเหม่อลอย ผมช็อกมากทั้งตัวสั่นไปหมดจะวิ่งก็ไม่ได้ เป็นห่วงเพื่อนแต่จริงๆ คือผมก้าวขาไม่ออกในใจภาวนาขอให้รุ่นพี่มาเร็วๆ

          ตอนนั้นจู่ๆ ก็มีมือมาจับไหล่ ผมโคตรดีใจนึกว่ารุ่นพี่มาแล้วพอหันไปถึงกับแหกปากลั่นเลยน้ำตางี้ไหลออกมา เมื่อไรไม่รู้ เพราะไอ้ที่มาจับไหล่ผมไม่ใช่รุ่นพี่ แต่เป็นผู้หญิงแต่งงิ้ว ไม่ผิดครับนางงิ้วมายืนเต้นงิ้วข้างหลังผม และมือข้างหนึ่งของเขาเกาะไหล่ผมอยู่ ผมคลั่งเลยครับ ทั้งมือทั้งขาเตะรวนกันไปหมด ปากก็สวดมนต์ไปเรื่อยๆ ถูกมั้งผิดมั้ง สักพักเหมือนตัวเองจะหลุดจากการเกาะของเค้าผมวิ่งเลยครับวิ่งแบบไม่คิดชีวิต ถ้าใครเคยโดนหมาไล่คงรู้ใช่ไหมว่าวิ่งแบบไม่คิดชีวิตเป็นยังไง

          พอวิ่งเกือบจะพ้นหอประชุมจู่ๆ ขาซ้ายผมก็รู้สึกหนักมากๆ ผมรีบหันไปดูภาพที่ผมเห็นในตอนนั้นมันทำให้สติผมขาด ผู้หญิงแต่งงิ้วที่เมื่อกี้เกาะไหล่ผมอยู่ตอนนี้นอนราบกับพื้น แต่มือจับขาผมแสดงว่าผมวิ่งลากผู้หญิงคนนี้มาเหรอ ? แล้วผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลยมารู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ผมมารู้ทีหลังว่าต้นโพธิ์ต้นนั้นเป็นที่ฝังศพของชาวจีนที่เป็นเจ้าของที่ ซึ่งเขาบริจาคที่ดินให้สร้างโรงเรียน ส่วนเพื่อนผมรุ่นพี่ไปเจอมันนอนอยู่ใต้ต้นโพธิ์ตื่นมาพูดจาไม่รู้เรื่องช็อก ไปหลายวันต้องทำพิธีขอขมา ทำพิธีเรียกขวัญ นี่เป็นประสบการณ์สยองที่ผมไม่มีวันลืม และเข็ดไปทั้งชีวิตครับ

            ลาเต้ลิขิต : ส่งเรื่องลี้ลับในสถาบันของคุณมาได้ที่ latae@dek-d.com

ขอขอบคุณภาพประกอบจาก ภาพยนตร์บ้านผีสิง สหมงคลฟิลม์