เรื่องลี้ลับ : ผีพิษณุโลก

         สวัสดีครับ เรื่องลี้ลับในสถาบัน และหมอผีลาเต้ มาแล้วครับ สัปดาห์นี้ทันทีที่ได้อ่านเรื่อง พี่ลาเต้ ถึงกลับต้องไปเปิด Google หาทันทีว่า โรงเรียนแห่งนี้ คือโรงเรียนอะไร แล้วก็ถึงบางอ้อ...... ไม่อยากให้เสียเวลาไปฟังเรื่องราวชวนขนหัวลุกในสัปดาห์นี้กันเลยครับ เสนอชื่อตอน "ผีพิษณุโลก"

           สวัสดีครับ พี่ลาเต้ และเพื่อนๆ คอลัมน์เรื่องลี้ลับในสถาบันทุกคนครับ ผมชื่อ Bell ครับ วันนี้มีประสบการณ์ขนหัวลุกสมัยอยู่ ม.3 มาเล่าให้ฟังครับ เป็นเรื่องในโรงเรียนขนาดใหญ่แห่งนึงในจังหวัดพิษณุโลกที่ผมเรียนอยู่ โรงเรียนนี้ถ้าเป็นคนพิษณุโลกจะรู้จักกันดี ต้องขอเล่าย้อนไปก่อนว่า โรงเรียนนี้มีการย้ายที่ตั้งเนื่องจากเหตุผลทางโบราณคดี ทำให้โรงเรียนจากที่เคยตั้งอยู่กลางเมือง ต้องย้ายมาอยู่ในพื้นที่ที่ล้อมรอบไปด้วยนาทุกด้าน และเป็นที่ที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ประวัติความเป็นมา น่าจะย้ายมาได้ราวๆ 2-3 ปีก่อนผมมาเข้าเรียน

           เหตุการณ์เกิดในช่วงที่โรงเรียนผมมีการจัดเข้าค่ายคณิตศาสตร์ ซึ่งผมได้ร่วมเข้าค่ายในครั้งนั้นด้วยครับ เหตุการณ์ตอนเช้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเมื่อหลังรับประทานอาหารเย็น อาจารย์ได้ปล่อยให้ไปอาบน้ำ เพื่อเตรียมเข้ากิจกรรมต่อไป อาคารที่นอนมี 4 ชั้น โดยห้องนอนจะอยู่ชั้นที่ 2 ซึ่งเป็นห้องประชุมใหญ่ ส่วนห้องน้ำจะอยู่ชั้น 1 และ ชั้น 2 หลังจากเตรียมสิ่งของไปอาบน้ำ ผมกับเพื่อน ก็เดินตรงไปที่ห้องน้ำชั้น 2 ก่อน เพราะเป็นห้องที่ใกล้ที่สุด แต่ก็พบว่าคนเยอะอย่างที่คาด จึงเปลี่ยนใจรีบเดินไปชั้น 1 เพราะหวังว่าคงทันพอมีห้องเหลือให้ได้อาบเร็วๆ และก็เป็นไปตามคาดชั้น 1 ดูไม่มีคน ตอนนั้นผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร เพราะคิดว่าเพื่อนคนอื่นๆขี้เกียจลงมาหรือไม่ก็ยังกินข้าวไม่เสร็จ จึงบอกเพื่อนที่มาด้วยกันรีบเข้าไปอาบกันเถอะจะได้รีบขึ้น

           ตอนผมอาบน้ำก็ปกติดี แต่พอผมเดินออกจากห้องน้ำก็เจอเพื่อนผมชื่อ "เจ" ยืนจ้ำน้ำใส่หน้าตัวสั่น พอผมเรียกถามว่าเป็นอะไร มันก็บอกว่า "เมื่อกี้หลอนมาก ตอนสระผมแล้วกำลังจะล้าง เงยหน้ามองฝ้า แล้วเห็นฝ้าแง้มเอง ข้ารีบหันหนี แล้วพอหันไปอีกทีฝ้าก็ปิดแล้ว"  แล้วมันก็สบถไปพลางบอกว่าหลอนไป ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก จนหันมาถามเพื่อน "ไนน์" ที่อยู่อีกห้องหนึ่งว่า "เสร็จรึยังอาบนานไปนะ" ไอ้เจสะกิดผมแล้วบอกว่า "เบลล์ ไอ้ไนน์มันไปนานแล้ว ข้าออกมาก็เห็นมันเดินดุ่ยๆไปตั้งนานละ ข้าว่าสงสัยมันเจอเหมือนข้าแน่เลย ฮ่ะๆๆ" ผมงงแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าเจหลอนไปเอง แต่ไนน์มันอาจอาบน้ำเร็วมั้ง เพราะมันก็เข้าไปอาบคนแรกเลยนี่

           ผมเดินกลับห้องกับเจ ระหว่างทางก็เจอเพื่อนคนอื่นๆ ผมก็อดคิดไม่ได้ทำไมไม่ไปใช้ห้องข้างล่างกัน แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เจมันแวะคุยเรื่องหลอนๆ ที่มันเจอกับคนอื่นหน้าห้องน้ำชั้น 2 ก่อน ส่วนผมเดินกลับห้องหวังเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปนั่งคุยเล่นกับเพื่อนต่อ พอกลับถึงห้องก็เห็นไนน์กำลังนั่งเล่นโน้ตบุ้กอยู่ ผมเปลี่ยนชุดเสร็จผมก็เดินเข้าไปเล่าเรื่องเจให้ไนน์ฟังมันรีบหันมาถามว่า "จริงดิ" ผมตอบว่าใช่มันก็สบถออกมาก่อนจะบอกว่า "ข้าก็เจอแต่ว่าไม่ใช่ฝ้าแง้ม แต่ข้าเจอจับหัว ตอนกำลังสระผม มันไม่ใช่ว่าจับเลย ก็แค่โดนมือใหญ่ๆ หรืออะไรใหญ่ๆ มาดุนหัวอ่ะ" คุณลองคิดดูสิว่าคุณอยู่ในห้องน้ำแคบๆ ประตูก็ไม่มีแม้แต่ที่แขวนฝักบัวก็ไม่มี มีอ่างน้ำ มีขัน 1 ใบ มีสายฉีด ไม่มีอะไรอยู่ระดับหัวสักอย่าง แล้วมันจะมีอะไรมาดุนหัวได้

           ผมเริ่มขนลุก และคิดว่าโชคดีที่ไม่เจอบ้าง ผมถามไนน์ว่ากลัวมั้ย มันบอกว่ากลัวมากถึงรีบออกมาก่อนไง ผมก็เลยพูดแซวมันแหม่เพื่อนแท้จริงๆ พยายามไม่ให้มันคิดมาก จู่ๆเจพรวดเข้ามาหาแล้วก็บอกว่า "เบลล์กูไม่ได้คิดไปเองเว้ย ไอ้ปอมก็เจอ มันไปอาบน้ำก่อนเรา แปปนึง แล้วมันก็ไปเล่าให้คนอื่นฟัง คนอื่นเลยไม่ไปห้องล่าง แต่เราไม่ได้ฟังก็เลยลงไป เจอดีเลยมึง" ผมเริ่มคิดว่าทำไมผมไม่โดนแล้วก็คิดว่าคงโชคดีมั้ง แต่ก็ไม่เป็นอย่างนั้น ตกดึกผมปวดท้อง อยากจะเข้าห้องน้ำ ปลุกใครก็ไม่ยอมไป บอกว่ากลัว เพราะเรื่องเมื่อเย็นมันเจอกัน 3 คน ผมก็บอกว่าไปแค่ชั้น 2 นี่แหละไม่ได้ลงไปชั้นล่างแต่ก็ไม่มีใครไปกับผมเลย

           ผมจำใจไปคนเดียว ระหว่างที่เดินไปผมเปิดเพลงโทรศัพท์ไปพลาง ร้องตามไปพลาง หวังไม่คิดเรื่องเมื่อตอนเย็นจะได้ไม่กลัว ผมเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระ ช่วงที่ทำก็ปกติดี จนผมคิดว่าชั้น 2 นี่ก็คงไม่มีอะไรน่ากลัวล่ะมั้ง ช่วงที่ผมกำลังจะลุกออกจากโถ เพื่อใส่กางเกงผมก็ก้มอยู่ เห็นเงาตรงหน้าประตู ก็คิดว่ามีคนมาเข้าห้องน้ำ จึงตะโกนทักไปว่าใคร ไม่มีเสียงตอบ ผมก็คิดว่าคงแกล้งกันมั้ง พอเงยหน้าขึ้นมา ประจันกัประตู ก็มีเสียงเคาะประตู ปังๆๆ!! ผมตกใจ รีบเปิดประตูหวังจะด่าที่ทำผมตกใจ แต่ก็ไม่พบใคร ผมรีบวิ่งออกจากห้องน้ำด้วยหวังว่าคงเป็นเพื่อนแกล้ง แต่พอวิ่งออกมาก็ไม่พบใครที่ทางเดิน ทางหน้าห้องน้ำไปประตูห้องไกลพอสมควร และผมควรจะเห็นถ้าเขาวิ่งไปทางนั้น และผมก็คิดอีกว่าถ้าเขาจะลงบันไดไปชั้น1 ก็แค่รอที่ห้องว่าจะมีใครกลับเข้าห้องมาหรือเปล่า

           ผมนอนรอตั้งแต่ตี 2 ระหว่างนั้นก็ฟังเสียงในห้อง คิดเผื่อว่าถ้าคนแกล้งผมอยู่ในห้องก็อาจจะหลุดขำออกมาเบาๆ แต่ก็เงียบกริบ มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังออกมา จนถึงตี 3 ผมคิดว่าคงไม่มีคนมาจริงๆ ผมจึงเริ่มนอนหลับไป ตื่นเช้ามา 6 โมงผมก็ไปไล่ถามเพื่อนๆ ในห้องว่ามีใครที่พอจะแกล้งผมบ้าง แต่ก็ไม่มีวี่แวว แล้วใครกันล่ะที่มาเคาะประตูผม!! ปรากฏว่าไม่มีใครออกไปห้องน้ำตอนกลางคืนเลย แล้วสรุปว่า เงาและเสียงเคาะประตูนั้นคืออะไร ?? เรื่องของผมก็มีเท่านี้แหละครับ ถึงจะดูไม่น่ากลัวเท่าไร แต่ลองได้เจอกับตัวก็รู้เองล่ะครับ ขนาดตอนที่เล่าอยู่เนี่ย ผมยังขนลุกอยู่เลย

          ลาเต้ลิขิต : ส่งเรื่องลี้ลับในสถาบันของคุณมาได้ที่ latae@dek-d.com

พี่ลาเต้ ขอบคุณภาพประกอบจาก ภาพยนตร์บ้านผีสิง