 |
| ตอน.. ผีคืนซ้อมเชียร์ |
 |
|
สวัสดีครับ เรื่องลี้ลับในสถาบัน และพี่ลาเต้ มาแล้วครับ ช่วงนี้อากาศหนาวมากกกกก ยิ่งมาอ่านเรื่องผีในสัปดาห์นี้จะยิ่งหนาวขึ้นไปอีก ไม่เชื่อไปพิสูจน์กันเลย เป็นเรื่องเล่าจากทางบ้านที่ส่งมาจาก น้อง BluE CH ในชื่อตอน "ผีคืนซ้อมเชียร์"
สวัสดีค่ะ เราเคยเข้าไปอ่านเรื่องลี้ลับในเด็กดีอยู่บ่อยๆ เลยคิดว่าน่าจะลองส่งเรื่องที่ตัวเองรู้มาให้อ่านบ้าง แต่ก่อนอื่นเลยคงต้องขอออกตัวเลยนะคะว่า เรื่องที่จะเอามาเล่าเป็นไม่ใช่เรื่องที่เจอมากับตัว แต่เป็นเรื่องที่คนใกล้ตัวได้ประสบพบเจอโดยที่เราเองก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย เราเรียนอยู่ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ของมหาลัยที่มีพื้นที่มากที่สุดในภาคอีสาน น่าจะพอเดาได้เนอะ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นตอนที่เราอยู่ปีหนึ่ง แน่นอนว่าปีหนึ่งทุกคนคงจะรู้ว่าหน้าที่การเข้าเชียร์เป็นหน้าที่สำคัญ แม้ว่าใจจะไม่อยากเข้าแต่ด้วยคำว่าหน้าที่และความรับผิดชอบทำให้เราทิ้งเพื่อนๆ หนีไปเที่ยวสบายอยู่คนเดียวไม่ได้ ในเย็นวันหนึ่งที่พี่เชียร์ของเรานัดเชียร์ วันนั้นก็เป็นเหมือนปกติที่เราจะออกมาจากหอตอนช่วงประมาณห้าโมงเย็นโดยนั่งรถโดยสารภายในมหาลัยเพื่อไปที่คณะ (พี่นัด 6 โมง) วันนั้นเรารู้สึกว่าเป็นวันที่แปลกมากๆ เพราะตอนที่เราเข้าไปในคณะ ลมนิ่งสงบมากแล้วคณะเราก็ไม่ใช่คณะที่ใหญ่อะไรนัก คนในคณะจึงน้อยมาก เรียกได้ว่าน้อยที่สุดในมหาลัย เราก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไรในตอนแรก  เราเดินเข้าไปในคณะก็เจอกับเพื่อนๆ ปีหนึ่งที่กำลังแต่งตัวในชุดระเบียบเชียร์ คือ เสื้อนักศึกษาสีขาวไม่มีลวดลาย กระโปรงยาวคุมเข่า เข็มขัดนักศึกษาที่ไม่มีการประดับตกแต่ง ผมรวบมัดไว้ไม่ปล่อยระใบหน้า รองเท้าผ้าใบสีขาว ถุงเท้าสีขาวไม่มีลวดลาย เล็บตัดสั้น ใบหน้าไม่มีการตกแต่งเครื่องสำอาง (อันนี้เป็นของผู้หญิงนะ) จนกระทั่งเวลาเกือบๆ จะหกโมงพวกเราก็จัดแถวเรียงลำดับความสูงรอพวกพี่ระเบียบลง ทุกอย่างก็เป็นปกติของการเข้าเชียร์ซึ่งขอไม่เปิดเผยกระบวนการ เวลาผ่านไปพอสมควร ตอนนั้นเราเหนื่อยนะ รู้สึกง่วงมากๆ อาจเพราะว่าเรียนเหนื่อยมาทั้งวัน ตาเราเลยปรือๆ จะหลับมิหลับแหล่อยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องฝืนสายตาไว้เพราะกลัวโดนดุ ตอนนั้นเป็นตอนที่พี่ระเบียบกำลังลง แล้วเรื่องก็เกิดขึ้น... คือเพื่อนที่อยู่ข้างหลังเราในแถวเดียวกันอยู่ดีๆ ก็ยกมือขออนุญาตพี่ระเบียบ เพื่อนคนนั้นขออนุญาตก้มหน้าแล้วก็หลับตา ซึ่งพอพี่ระเบียบถามว่าเป็นอะไร เพื่อนก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไรแต่พูดขอด้วยคำขอเดิม คือขอก้มหน้าหลับตา ตอนนั้นเราเองก็งงว่าเพื่อนเป็นอะไร แต่ก็เริ่มตะหงิดๆ เพราะว่าเพื่อนคนนี้ตั้งแต่รู้จักกันก็ชอบเห็นอะไรที่คนทั่วๆ ไปเขาไม่เห็น เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีเซนต์ในการมองเห็นที่พิเศษกว่าคนอื่นก็ได้ ตอนนั้นเราเห็นพวกพี่ระเบียบหันไปซุบซุิบกัน จนเหมือนกับว่าเพื่อนเราเริ่มทนไม่ไหวแล้วพูดขึ้นบอกว่า "เขาจ้องหน้าอยู่แบบชิดมากๆ" วินาทีที่เพื่อนพูดจบเราสะดุ้งแล้วขนแขนก็ลุกซู่ทันที เพราะว่าถ้าเพื่อนบอกว่าเขาอยู่ตรงหน้าเพื่อนคนนั้น แสดงว่าเขาที่ว่าก็จะต้องอยู่หลังเราอ่ะดิ แล้วระยะห่างระหว่างเรากับเพื่อนคนนั้นมันแค่หนึ่งช่วงแขนเองนะ หลังจากนั้นพี่ระเบียบก็เรียกปีหนึ่งออกไปจากตรงนั้นทันที ตอนที่เรากำลังจะวิ่งตามเพื่อนไป หางตาเราเห็นพวกพี่ฝ่ายสถานที่ถือธูปจำนวนหนึ่งในมือไปแถวๆ นั้น ซึ่งเราว่าพวกพี่เขาคงถือไปไหว้สถานที่เพื่อขออนุญาตทำกิจกรรมต่อ แล้วทุกอย่างก็เริ่มสงบจนจบกิจกรรม ปีหนึ่งก็แยกย้ายออกจากคณะเพื่อไปประชุมชั้นปีต่อเพื่อสรุปการทำกิจกรรมเพื่อสรุปข้อผิดพลาดและทางแก้ ซึ่งตอนนั้นก็ดึกมากแล้ว เป็นเวลาเกือบๆ เที่ยงคืนแล้ว สถานที่ที่พวกเราปีหนึ่งไปประชุมคือข้างศูนย์อาหารของมหาลัยนั่นเอง ตอนที่เรากำลังจะออกจากคณะเราก็ซ้อนมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนอีกคน แล้วขับตามกันไปเป็นกลุ่มๆ ตอนที่เรากำลังจะผ่านวงเวียนคณะเทคโนฯ อยู่ๆ เราก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังมาก มาจากเพื่อนเราที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์อีกคันที่ตามมา เราก็เริ่มใจไม่ดี เพราะห่วงว่าเพื่อนเป็นอะไรหรือป่าว พอหันไปมองก็เห็นว่าเพื่อนคนนั้นกำลังร้องไห้อย่างหนัก แล้วซุกหน้าไว้กับหลังของเพื่อนคนที่ขับ จนกระทั่งเพื่อนที่เราซ้อนมอเตอร์ไซค์มาด้วย เลี้ยวกลับรถเพื่อทั้งหมดไปที่นัดกันประชุม พอถึงที่นัดหมาย เรานั่งอยู่บนขั้นบันไดอย่างเหนื่อยๆ แล้วเราก็เห็นว่าเพื่อนที่ร้องกรี๊ดเดินร้องไห้อย่างหนักมานั่งอยู่บนบันไดด้านหลังเรา(อีกละT^T) เราหันไปถามว่าเป็นอะไรหรือป่าว แต่เพื่อนคนนั้นก็ไม่ยอมตอบ และร้องไห้ต่อไป เพื่อนคนอื่นๆ ก็ห่วงแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเพื่อนไม่ยอมเล่า ซักพักเพื่อนก็เริ่มหยุดร้องไห้แล้วบอกออกมาว่า "เขาตามมาตั้งแต่ตอนที่ออกมาจากคณะแล้ว ตอนแรกเพื่อนคิดว่าเดี๋ยวก็หยุด แต่ไม่ใช่ เขาตามมาตลอดทางเลย" เล่าจบเพื่อนก็กรี๊ดออกมาอีก แล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม เราขนลุกนั่งตัวเกร็งไม่กล้าขยับเลย เพราะกลัวมาก จนเพื่อนที่เป็นผู้ชายตัดสินใจโทรหาพี่ที่คณะแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ซักพักพวกพี่ๆ ก็มา พี่ผู้หญิงถอดสร้อยพระของพี่แกแล้วคล้องคอเพื่อนเราไว้ พี่ผู้ชายที่มาด้วยกันพนมมือ แล้วท่องอะไรซักอย่างแล้วหันมาถามเพื่อนเราที่ร้องไห้ว่า "เขากลับหรือยัง?" เพื่อนเราร้องไห้แล้วบอกพี่เขาว่า "เขาไม่ยอมกลับ" พี่ผู้ชายหันมาถามเรากับเพื่อนๆ ว่ามีธูปไหม เพื่อนเราบอกว่ามีอยู่ในรถแล้วไปเอาธูปมาให้พี่ พอได้ธูปมาพี่แกก็จุดแล้วท่องอะไรซักอย่าง แล้วก็หันมาบอกเพื่อนเราว่าไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่จะพาเขากลับเองแล้วพี่ผู้ชายก็ขับมอเตอร์ไซค์กลับไปที่คณะพร้อมธูปในมือ พี่ผู้หญิงหันมาถามเพื่อนเราว่าเขากลับไปหรือยัง ยังเห็นอยู่ไหม? เพื่อนเราก็บอกว่าเขากลับไปแล้ว แล้วพวกเราก็แยกย้ายกันกลับหอพักของแต่ละคน!! อยากจะบอกว่าเหตุการณ์วันนั้นแม้ว่าเราจะไม่ได้เห็นจริง แต่ก็กลัวจนนั่งเกร็งตะคิวกินขาเลยทีเดียว แล้วเราก็ไม่คิดจะไปถามเพื่อนเด็ดขาดว่าเขาเป็นอย่างไร T_T ลาเต้ลิขิต : ส่งเรื่องลี้ลับในสถาบันของคุณมาได้ที่ latae@dek-d.com
|
 |
เรื่องลี้ลับ : ผีคืนซ้อมเชียร์
พี่ลาเต้
- Columnist
นักข่าวสายการศึกษา เกาะติดทุกข่าวแทนน้องๆ ตัวถีบ ตัวดันให้ ม.6 สอบติด
สตั้น3วิ น่ากลัวมากอ่ะ คนมีเซ้นนี่ก็โชคร้ายอย่างนี้เอง
87 ความคิดเห็น
หลอนจริง
ถาปัตย์น่าร้ากกกกกกกก
พูดมาแบบนี้ เรานึกถึงที่แรกเลยคือ มข. = = #กลัวเว้ย
น่ากลัวของแท้จริงๆค่ะ
น่ากลัวของแท้จริงๆค่ะ
ความจิงมีทุกคณะแหละเรื่องเล่าก็เยอะ มาอยู่แล้วจะชินเอง
น่ากลัวอ่าาาา
น่ากลัว
ประเด็นคือสงสัยพี่ผู้ชายคนนั้นอะ ที่บอกว่าจะพากลับนี่ยังไง พี่เขาเป็นพิธีกรรมเหรอ? สงสัยนะเนี่ย
ฮรึ๋ยยยย หลอนนนน
