“เสก-นพชัย” จากเด็กสวนยาง สู่เส้นทางนักออกแบบระดับโลก

เชื่อว่าหลายคนอยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง แต่อุปสรรคสำคัญคือ ไม่กล้าฝัน เพราะคิดว่ากว่าจะมีธุรกิจเป็นของตัวเองได้เป็นเรื่องยาก ต้องมีเงินทุน ต้องบ้านรวย ต้องเป็นคนเก่ง ต้องเรียนต่างประเทศ ต้องจบเกียรตินิยม และอีกสารพัดเงื่อนไขที่ ทำให้ไม่กล้าฝันต่อ แต่สิ่งที่พี่มิ้นท์จะบอกกับน้องๆ คือ ในชีวิตจริง จุดเริ่มต้นที่ไม่ สวยงามก็ไม่ได้หมายความว่าจุดจบจะไม่สวยงามตามไปด้วย...

ไม่ต้องยกตัวอย่างที่ไหนไกล พี่มิ้นท์ขอพาน้องๆ ไปทำความรู้จักกับพี่เสก- นพชัย ภู่จิรเกษม ที่แต่เดิมเป็นเพียงลูกชาวสวนยางพารา กว่าจะค้นหาตัวเองเจอ ก็ต้องเปลี่ยนที่เรียนมาแล้ว 3 ที่ แต่ตอนนี้พี่เสกมีชีวิตพลิกผันกลายเป็นผู้สร้าง นวัตกรรมระดับโลกให้แก่วงการออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมด้วยวัตถุดิบบ้านๆ อย่าง “ยางพารา” และที่สำคัญคือตอนนี้ธุรกิจเติบโตขึ้นเรื่อยๆ มีรายได้มากกว่า 50 ล้านบาทต่อปี ฟังแค่นี้ก็น่าสนใจแล้วใช่มั้ยคะ อย่ารอช้าไปดูกันว่ากว่าจะเดินเข้ามา ในเส้นทางนักออกแบบผลิตภัณฑ์ระดับโลกได้ ต้องผ่านอะไรมามากขนาดไหน

• สำหรับจุดเริ่มต้นธุรกิจ พี่ไม่ได้เริ่มต้นจากเงินจำนวนมากเลยครับ จริงๆ มาจาก การค่อยๆ สะสม ส่วนหนึ่งขอยืมมาจากที่บ้าน เราใช้เงินลงทุนน้อยมาก เพราะทำเอง แทบทั้งหมด พี่มองว่าธุรกิจจะโตได้ต้องทำทุกอย่างให้ได้ก่อน ถ้าวันหนึ่งขาดใครไป เราก็ยังสามารถดูแลธุรกิจได้โดยไม่เกิดผลกระทบ ดังนั้น บริษัทของพี่ในวันนี้ แม้พี่จะ อยู่ในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ แต่พี่ก็ยังต้องไปเป็นพนักงานบัญชี เป็นพนักงานการ ตลาด เป็นนักออกแบบ เป็นพนักงานรับโทรศัพท์ ไปจนถึงเป็นพนักงานทำความสะอาด เรียกว่า จุดเริ่มต้นธุรกิจ พี่ต้องลงมือทำเองหลายอย่างเลยครับ

• Q : แค่ฟังจุดเริ่มต้นยังสนุกขนาดนี้ ชีวิตสมัยเรียนของพี่เสกต้องสนุกมากแน่ๆเลยใช่มั้ยคะ
• A : ไม่เลยครับ จริงๆ ชีวิตสมัยเรียนของพี่ก็ผ่านอะไรมาค่อนข้างเยอะ เส้นทางไม่ได้ โรยด้วยกลีบกุหลาบเลย หลังจากที่พี่เรียน กศน. ที่ จ.ตรัง จบ ก็ตัดสินใจมาเรียนต่อที่วิทยาลัยก่อสร้างดุสิตในกรุงเทพฯ แต่ก็รู้สึกว่าไม่ชอบ ปีต่อมาพี่จึงหักโหมอ่านหนังสือ อยู่ 3-4 เดือนเลยครับ ผลก็คือพี่เอนทรานซ์ติดที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า ลาดกระบัง แต่น้องๆ เชื่อมั้ยเรียนได้เกือบ 1 เดือน พี่รู้สึกว่าเรียนไม่ทันเพื่อนก็เลยมอง หาจุดหมายใหม่ สุดท้ายพี่มาเรียนที่มหาวิทยาลัยรังสิต คณะศิลปกรรม (ปัจจุบันเป็น คณะศิลปะและการออกแบบ) สาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม

• Q : โอ้โห กว่าจะค้นหาตัวเองเจอ ใช้เวลาถึง 3 ปีเลยนะคะ แล้วพี่เสกลองเรียน มาตั้งหลายที่ ทำไมถึงหยุดอยู่ที่นี่คะ
• A : พี่มองว่าอาจารย์ที่นี่สอนประสบการณ์ ไม่ได้ตีกรอบความคิดของนักศึกษา เช่น คำตอบของอาจารย์คือ 10 แต่จะใช้เลขอะไรคูณก็ได้เพื่อให้ได้คำตอบนั้นมา สิ่งนั้นทำให้นักศึกษาไปค้นหาวิธีที่แตกต่างกันไปเพื่อให้ได้คำตอบเดียวกัน ทำให้เรากว้างและ กล้าที่จะคิดครับ เมื่อเราไปแข่งขันกับคนอื่นแล้ว สิ่งที่เราแตกต่างคือ สมองซีกซ้ายเรา โตมาก มีจินตนาการสูง เวลาเราออกไปทำงาน นายจ้างจะรู้เลยว่าเด็กที่จบจาก ม.รังสิต จะบ้าและกล้าในเรื่องความคิดสร้างสรรค์ ส่วนเรื่องชีวิตการเรียนที่นี่สนุกมาก พี่มีเพื่อน ตั้งแต่คนจนถึงคนรวย แต่ทุกคนสนิทสนมกันหมดและช่วยเหลือกันทุกด้าน และทุกคน ก็มีความเก่งในตัวเองครับ

แต่ถ้าไม่มองตัวโปรดักส์ พี่ภูมิใจในวัสดุ ซึ่งก็คือ น้ำยางพารา เพราะได้นำสิ่งที่บรรพบุรุษสร้างไว้มาบวกกับความรู้ที่เรามีในปัจจุบันมารวมกันทำให้เกิดธุใหม่เกี่ยวกับยางพารา ซึ่งผลิตภัณฑ์ในธุรกิจของพี่ มีตั้งแต่เฟอร์นิเจอร์ต่างๆ เก้าอี้ โคมไฟ ผนัง ทุกชิ้นจะมีส่วนผสมของน้ำยางพารา

• Q : การเปลี่ยนตัวเองจากเด็กออกแบบสู่เส้นทางสายธุรกิจ ยากมั้ยคะ
• A : หากถามว่ายากมั้ยก็ต้องตอบว่าไม่ง่าย แต่ทั้งหมดเป็นเรื่องของกำลังใจในการต่อ ยอดชิ้นงาน ไม่มีอะไรราบรื่นร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อเราทำเชิงพาณิชย์แล้ว ดีไซน์ไม่ใช่คำตอบทั้งหมด เพราะมันต้องมีกลยุทธ์ ถ้ามีโอกาสพี่ก็อยากไปเรียนต่อด้านการตลาดเหมือนกัน พี่เคยกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมธุรกิจถึงโตเร็ว ก็ได้คำ ตอบมาว่า สิ่งที่เราคิดไม่ได้มาจากความต้องการที่จะทำในเชิงพาณิชย์ แต่เราคิดในภาพรวมของประเทศ สร้างงาน สร้างรายได้ให้แก่ชาวสวน และเพิ่มมูลค่าให้กับวัตถุดิบจากน้ำยางพาราที่เคยขายได้กิโลกรัมละ 60-100 บาท เมื่อเราใส่ความคิดเข้าไปทำให้สามารถเพิ่มมูลค่าเป็นหลายพันบาทได้ นั่นคือ คำตอบที่ทำให้ประสบความสำเร็จ