เรื่องเหม็นๆในกวดวิชา

สวัสดีครับ…..พี่ลาเต้ (หอมกรุ่ม กลมกล่อม สำหรับทุกคน) มาแล้ว.....นี่เป็นครั้งที่ 2 แล้วที่เราได้มาเจอกันในคอลัมน์ วัยรุ่นกับกวดวิชา ซึ่ง พี่ลาเต้ ก็ยังขมักเขม้นหาเรื่อง แปลกแหวกตลาดของบรรดาเหล่าโรงเรียนกวดวิชามาให้ได้ชมอย่างเต็มอิ่มเช่นเคย….

และเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา พี่ลาเต้ ก็มีโอกาสไปเดินเล่นชมวิวย่านสยามสแควร์มาครับ....ก็พบเห็นน้องๆจากทั่วสารทิศต่างมุ่งหน้า หอบหิ้วสัมภาระ เดินทางมาเรียนพิเศษกันเป็นจำนวนมาก พี่ลาเต้ ก็เลยเกิดไอเดียบรรเจิด จึงไม่พลาดที่จะดึงน้องๆเหล่านั้น มาเล่าเรื่องฮา แปลก  แหวกตลกให้กันได้ฟัง ซึ่งวันนี้เสนอตอน “มันมากับความเหม็น”....

เอ๊ะ.เอ๊ะ.เอ๊ะ......ถ้าพูดถึงในโรงเรียนกวดวิชาแล้ว...สิ่งที่อยู่ในนั้นน่าจะเป็น ความรู้ ความสนุกสนาน ความตั้งใจ และความเอาใจใส่ระหว่างอาจารย์และผองศิษย์.....แต่น้องๆรู้ไหมครับว่า...ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ผสมปนเปแทรกซึมอยู่ โดยที่ใครบางคนอาจยังไม่รู้....นั้นก็คือ “ความเหม็น” งั้นเรามาดูซิครับว่า ความเหม็นมันเข้าไปซ่อนตัว แทรกซึม ในกวดวิชาได้อย่างไร......

            ไปกันที่น้องสาวคนสวยคนแรก.....เธอคือ น้องจิน สุนารี อินทรแสง  ม.5 โรงเรียนสายปัญญา เธอเล่าพร้อมกับปิดจมูกไปด้วย..ว่า.....”ความเหม็นที่หนูได้พบ....มันมาจากรองเท้าค่ะ..โดยสมัยที่เรียนพิเศษ ม.4 มีเพื่อนผู้หญิงต่างโรงเรียนคนหนึ่ง....ชอบใส่รองเท้าผ้าใบ..ซึ่งมันเหม็นมากๆ.....โดยเธอคนนั้นจะใส่มาทุกวันเลย...ไม่ว่าจะเป็นกับชุดนักเรียน หรือชุดพละ....จนมีอยู่ครั้งหนึ่งหนูต้องกลั้นใจทิ้งลูกชิ้นเกือบ 5 ไม้ เพราะกินไม่ลงเนื่องจากเหม็นกลิ่นรองเท้าเธอ.....แต่ด้วยความไม่สนิทกัน แต่ต้องนั่งติดกันทำให้พูดอะไรไม่ออก หนูก็ไม่รู้ว่าคุณครูและเพื่อนคนอื่นจะเหม็นหรือเปล่า”

            เหม็นกันต่อกับ ชายหนุ่มร่างใหญ่ ปอน์ด นายสิทธิโชติ  สุภาสรรค์ ม.6 สวนกุหลาบน้ำเค็ม สมุทรปราการ ที่กระซิบให้ พี่ลาเต้ ฟังว่า “ผมเคยเป็นต้นเหตุของความเหม็นอยู่ครั้งหนึ่งครับ เพราะระหว่างเดินทางมาเรียน ผมดันไปเหยียบขี้หมา ซึ่งผมก็เช็ดโดยการถูกับถนนฟุตบาตแล้วนะครับ....แต่ไม่รู้มันยังหลงเหลืออยู่ได้ยังไง....พอเข้าไปในห้องเรียนกวดวิชาเท่านั้นแหละ......เพื่อนๆเริ่มบ่นว่าเหม็น ผมก็เลยลองก้มลงมาดูที่รองเท้า...ปรากฏว่ายังมีของที่ระลึกสีเหลืองติดอยู่.....ผมแทบวิ่งออกไปจากห้องนั้นไม่ทันเลยครับ......พอล้างที่ห้องน้ำเสร็จกลับเข้ามากลิ่นก็ยังอยู่นะครับ....แต่ก็ถือว่าโชคดีนะ...ที่ไม่มีใครรู้ว่ากลิ่นมันมาจากไหน.....ไม่งั้นผมต้องแทรกแผ่นดินหนีแน่ๆ....แต่ผมก็ต้องขอโทษเพื่อนๆในโอกาสนี้ด้วยนะครับ...ถ้าใครจำเหตุการณ์นั้นได้ก็คงจะรู้ว่าผมเป็นใคร”

            ปิดท้ายที่สั้นแต่ได้ใจความ กับนายกัง ทศพล ศรีเวธา ม.5 ลูกหอวัง เล่าว่า”กลิ่นเหม็นที่ว่ามันคือกลิ่นปากครับ….มันเป็นเพื่อนผมเองครับ.....เวลาที่เรียนพิเศษ..มันไม่เข้าใจอะไรจะหันมาถามผม.....และผมก็จะเป็นลมทุกที....เหม็นมากๆ บรรยายไม่ถูก...แต่ว่าผมก็เคยบอกมันไปแล้วว่าเหม็น....มันก็รับฟังครับ”

เฮือก...เฮือก....พี่ลาเต้ เริ่มหายใจไม่ทั่วท้องแล้วสิครับ......ขนาดแค่ฟังยังเหม็นไปถึงขั้วสมองเลย.....สมชื่อตอนจริงๆ “มันมากับความเหม็น”.....และน้องๆคนไหนที่มีเรื่องที่คิดว่าเหม็นมากกว่านี้หละก็ มาเล่าแสดงความคิดเห็นได้นะครับ.....พี่ลาเต้ อยากรู้เหม็นกว่านี้ยังจะมีอีกไหม....สุดท้ายนี้....พี่ลาเต้ ขอไปซื้อผ้าปิดจมูกก่อนนะครับ.......เฮือก....เฮือก...เหม็นๆๆๆๆ