เรื่องลี้ลับ : เรื่องเล่าจากหนังสือปิ่นหทัย

           สวัสดีครับ เรื่องลี้ลับในสถาบัน และพี่ลาเต้ มาแล้วครับ สัปดาห์นี้เป็นเรื่องเก่าเล่าใหม่ ที่ไม่ว่าจะเล่าครั้งใด ก็ยังชวนให้ขนหัวลุกได้ทุกเมื่อ เป็นเรื่องราวที่ถูกบันทึกไว้ใน "หนังสือปิ่นหทัย ฉบับที่ 21 ปีการศึกษา 2553" ครับ ซึ่งหนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือวารสารรายปีของคณะกรรมการนักเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ไปติดตามกันเลยครับ
 

เรื่องที่ 1 = ตึก 55 ปี
           ข้อดีของการมาถึงโรงเรียนของนักเรียนที่อยู่ตึก 55 ปี ก็คือจะสามารถขึ้นลิฟท์ของตึกได้โดยไม่มีใครรู้ ถึงแม้ในบางครั้งภารโรงจะเห็นแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องราวของเด็กนักเรียนชายตึก 55 ปีคนหนึ่งที่ปกติแล้วจะมาโรงเรียนสาย แต่มีอยู่วันหนึ่งที่นักเรียนคนนี้ต้องรีบมาทำการบ้านที่ลืมเอากลับ เขาจึงมาถึงโรงเรียนเร็วกว่าปกติซึ่งเป็นเวลาที่เช้ามาก เป็นเวลาที่ตึกทั้งตึกยังไม่เปิดไฟ เขาจึงตัดสินใจใช้ลิฟท์เพื่อกดขึ้นไปชั้นหก ซึ่งเป็นชั้นของห้องเรียนนักเรียนชายคนนี้ ลิฟท์เคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างช้าๆ เขาเองก็กดโทรศัพท์มือถือไปพลางๆ

           จนกระทั่งได้ยินเสียงลิฟท์เปิด เขาจึงเงยหน้าขึ้นและเตรียมก้าวออกจากลิฟท์ แต่ขณะนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นปุ่มกดที่ลิฟท์ เลขหกยังเป็นสีส้มอยู่เลย แสดงว่ายังไม่ถึงชั้นหกสิ เขาจึงก้าวออกมาดู ปรากฎว่าชั้นนี้เป็นชั้นสี่

           ใครกันนะมากดลิฟท์ ก็ไม่เห็นมีใครนี่" เขาสงสัย มองออกไปก็มีแต่ระเบียงที่ทอดยาว ไม่มีแสงเล็ดลอดออกจากห้องเรียนสักห้องบนชั้นนี้ ห้องพักครูเองก็ยังปิดสนิทอยู่เช่นกัน เขาไม่ได้ใส่ใจมากนักและกดปิดประตูลิฟท์ลง ลิฟท์เคลื่อนตัวขึ้นอีกครั้งและสักพักก็เปิดออก ไฟสีส้มที่เลขหกยังคงสว่างเหมือนเดิม

           เขาก้าวออกไปนอกลิฟท์อีกครั้งและพบว่าชั้นนี้คือชั้นห้า ไฟทุกห้องยังปิดสนิทอยู่เช่นกัน เขาเริ่มประหลาดใจว่าใครกดลิฟท์ เขากลับเข้าไปในลิฟท์อีกครั้งจนมาถึงชั้นหก เขารีบเดินตรงไปยังห้องทันที แต่ทันใดนั้นลิฟท์ที่เพิ่งปิดไปก็เปิดออกอีกครั้ง แสงไฟจากลิฟท์สาดลงมายังทางเดินที่มืดสลัว ไม่มีใครกดลิฟท์ ไม่มีใครก้าวออกมาจากลิฟท์ มีแต่เสียงฝีเท้าที่ดังออกมาค่อยๆก้าวช้าๆมาทางเขา โดยที่เขาไม่เห็นใครแถวนั้นเลย ทั้งตึกนี่มีเขาเพียงคนเดียว เขาจึงรีบวิ่งลงทางบันได ฝั่งที่ติดกับโรงอาหารโดมทองทันที โดยไม่คิดที่จะมองหาแล้วว่าใครคือเจ้าของเสียงฝีเท้านั้น..

เรื่องที่ 2 = สายวิทย์ - ประยุกต์
            เป็นเรื่องปกติหากคุณจะเห็นนักเรียนสายการเรียนวิทย์-ประยุกต์ชั้น ม.5 กลับดึกเป็นประจำ โดยเฉพาะวันก่อนที่จะส่งชิ้นงานปลายภาควิชาแมคคานิกหรือที่เรียกว่าโรบอท คุณสามารถเห็นพวกเขาพวกเลื่อยไม้หรือต่อเลโก้ บริเวณหน้าห้องเรียนของตนเองได้ไม่ยาก คืนนี้ก็เช่นเดียวกันเป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว นักเรียนสายวิทย์-ประยุกต์ที่ประจำห้องอยู่ที่ตึกคุณหญิงหรั่งกันตารัติ กำลังเตรียมตัวเก็บข้าวของกลับบ้านหลังจากเพิ่งทำงานที่จะต้องส่งในวันรุ่งขึ้นเสร็จ

            ในตอนนั้นนักเรียนชายสองคนซึ่งเป็นกลุ่มที่งานยังไม่เสร็จได้เดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ใกล้ตึกเฉลิมพระเกียรติฯ เมื่อทำธุระเสร็จแล้ว พวกเขาก็เดินกลับตึกและได้สวนทางกับกลุ่มเพื่อนๆ ที่กำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน เมื่อโบกมือร่ำลากันเสร็จ นักเรียนชายสองคนก็รีบตรงไปยังห้องเรียนเพื่อที่จะทำงานต่อให้เสร็จทันที แต่เมื่อถึงหน้าห้อง พวกเขาก็ต้องหยุดชะงักเพราะเห็นมือคู่หนึ่งยื่นออกมาจากห้องและดึงประตูที่แง้มอยู่ปิดเข้าไป

            "ยังมีคนอยู่อีกเหรอเนี่ย" นักเรียนชายคนแรกพูดขึ้น
            "แกล้งมันดีกว่า" นักเรียนคนที่สองพูดขึ้นอย่างนึกสนุกที่จะแกล้งเพื่อนร่วมห้อง

            ทั้งสองจึงพร้อมใจกันเอาตัวกระแทกประตูพร้อมกันพร้อมตะโกนว่า "เฮ้ย!" ...ไร้เสียงตอบรับจากในห้อง "อะไรวะ ไม่ตกใจเลยเหรอเนี่ย" นักเรียนชายคนแรกพูดอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมกับดึงประตูให้เปิดออก ทันใดนั้นไฟในห้องก็ปิดมืดลง

            "เฮ้ย! นี่คิดจะแกล้งกลับเหรอ" นักเรียนคนที่สองพูดขึ้น
            "เราไม่หลงกลหรอกน่า" นักเรียนคนแรกจึงเดินผ่านความมืดเข้าไปเปิดไฟ เพื่อที่จะหาว่าเป็นเพื่อนคนไหนที่อยู่ในห้อง ไฟเปิดขึ้นทั้งห้อง ห้องมีเพียงโต๊ะเรียนและชิ้นงานที่วางกระจัดกระจายบนพื้นบ้าง บนโต๊ะบ้าง แต่กลับไม่พบใครในห้องนี้เลยแม้แต่คนเดียว...

            ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่ต้องปริปากพูดคำใด ทั้งสองพร้อมใจกันวิ่งออกจากห้องตรงไปยังประตูโรงเรียนทันที ถ้าในห้องไม่มีคนแล้ว ใครล่ะเป็นเจ้าของมือคู่นั้นที่ยื่นออกมา ????
 

ขอขอบคุณเนื้อหาและภาพประกอบจาก หนังสือพิมพ์มติชน