โรงเรียนน่าอยู่ (173) : รร.เบ็ญจะมะมหาราช จ.อุบลราชธานี

[by-001] จบมาหลายปีแล้วเหมือนกัน ตอนเรียนรู้สึกว่าร.ร.พัฒนาแค่ขนาด เน้นเรื่องอะไรไม่เข้าท่า ตอนกีฬาสีก็เป็นนักกีฬา น้ำก็ต้องหาเอง ซ้อมก็ต้องนัดกันเองดูแลกันเองคือแกนนำต้องแกร่งจริงอะถึงจะดึงคนมาช่วยฝ่ายนักกีฬาได้ ...พอโตจนได้เป็นสตาฟ จำได้เลยว่าเหนื่อยมาก ทั้งตอนแรกสีจะเน้นประหยัด สุดท้าย... เงินส่วนของนักกีฬาก็ถูกดึงไปใช้กับหรีด ต้องเรียกเก็บตังค์จากน้องๆโดยใช่เหตุ... ซึ่งตอนนั้นไม่เห็นด้วยมาก... เพราะรุ่นพี่อย่างเราก็ต้องทั้งเหนื่อยทั้งจ่าย 

    ... เคยมีช่วงหนึ่งที่โรงเรียนรณรงค์เรื่องการเรียนพิเศษให้น้อยตั้งใจเรียนในชั้นให้มาก โรงเรียนเปิดติวเอง โดยเราเรื่องลงวิชาที่สนใจได้ คือตอนนั้นถือว่าดีมาก แต่ทำได้แค่1ปีกับอีก1เทอมแล้วก็เงียบไป... งงมาก... 

    ... เรื่องดีที่โรงเรียนให้คือ การเลือกวิชาเรียนได้... คือตอนนั้นต้องการติวเพื่อสอบความถนัดสถาปัตฯ... โรงเรียนก็มีวิชาเขียนแบบให้ลง คือดี... ลงได้สองเทอม ดีที่คนลงมีแต่คนเดิมๆ... ทำให้เหมือนลงสองครั้งทำให้ได้เรียนเหมือนลงเขียนแบบ1 กับเขียนแบบ2 

     ... กีฬาในวิชาพละก็มีหลากหลายดี... ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เป็นไง แต่ตอนนั้นได้เรียนตั้งแต่ กรีฑา(เน้นวิ่งเก็บคะแนน), บาสเก็ตบอล, วอลเลย์บอล, แชร์บอล, แฮนด์บอล, ปิงปอง, เทควันโด, ยูโด, เบสบอล(มีไม้แค่อันเดียว, ถุงมืออีก 4 ซึ่งเก่ามาก), เทนนิส, แบดมอนตัน, ลีลาศ ...(ทั้งหมดที่กล่าวมาคือเคยได้เรียนตั้งแต่ม.1-6)

      ... เด็กๆมีอิสระให้การตั้งชมรมขอแค่ชมรมมีกิจกรรมจริง ดูมีประโยชน์ คนครบตามที่กำหนด... และสร้างชื่อให้โรงเรียนจะมาก... ตอนม.3 อาจารย์พละท่านหนึ่งชวนเด็กห้อง3/1ทั้งห้องตั้งชมรมยิงปืน(พอดีมีรุ่นพี่ติดเยาวชนทีมชาติ) ...ตอนมาม.4เพื่อนๆ และอาจารย์ที่ปรึกษาห้อง(ซึ่งเป็นอาจารย์ชีวะ) ชวนกันตั้งชมรมปฏิบัติการชีวะ ...(ซึ่งตอนนั้นเริ่มจากการที่โรงเรียนมีกิจกรรม ติววิชาการ แล้วกลุ่มที่เป็นสตาฟหมวดชีวะตอนนั้นก็ได้ตั้งชมรมขึ้น) 

...เรื่องดีๆมันก็เยอะ      .......เรื่องแย่ๆมันก้แยะ....... ขึ้นอยู่กับว่าเราจะรับรู้และเข้าถึงตรงนั้นมากแค่ไหน... 

............. ท้ายที่สุดก็รักโรงเรียนเหมือนเดิมจริงปะ? ..........แต่ระดับความผูกผันแต่ละคนคงไม่เท่ากัน

รุ่นเดอะ รายงานตัวค่ะ  เกียรติเบ็ญฯ เกรียงไกร เกิดในพระนามเบ็ญ...

เคยไปปปปปป รร ใหญ่อ่ะ เพื่อนที่เบ็ญก็น่ารักมากกก 

[by-001] จบมาหลายปีแล้วเหมือนกัน ตอนเรียนรู้สึกว่าร.ร.พัฒนาแค่ขนาด เน้นเรื่องอะไรไม่เข้าท่า ตอนกีฬาสีก็เป็นนักกีฬา น้ำก็ต้องหาเอง ซ้อมก็ต้องนัดกันเองดูแลกันเองคือแกนนำต้องแกร่งจริงอะถึงจะดึงคนมาช่วยฝ่ายนักกีฬาได้ ...พอโตจนได้เป็นสตาฟ จำได้เลยว่าเหนื่อยมาก ทั้งตอนแรกสีจะเน้นประหยัด สุดท้าย... เงินส่วนของนักกีฬาก็ถูกดึงไปใช้กับหรีด ต้องเรียกเก็บตังค์จากน้องๆโดยใช่เหตุ... ซึ่งตอนนั้นไม่เห็นด้วยมาก... เพราะรุ่นพี่อย่างเราก็ต้องทั้งเหนื่อยทั้งจ่าย 

    ... เคยมีช่วงหนึ่งที่โรงเรียนรณรงค์เรื่องการเรียนพิเศษให้น้อยตั้งใจเรียนในชั้นให้มาก โรงเรียนเปิดติวเอง โดยเราเรื่องลงวิชาที่สนใจได้ คือตอนนั้นถือว่าดีมาก แต่ทำได้แค่1ปีกับอีก1เทอมแล้วก็เงียบไป... งงมาก... 

    ... เรื่องดีที่โรงเรียนให้คือ การเลือกวิชาเรียนได้... คือตอนนั้นต้องการติวเพื่อสอบความถนัดสถาปัตฯ... โรงเรียนก็มีวิชาเขียนแบบให้ลง คือดี... ลงได้สองเทอม ดีที่คนลงมีแต่คนเดิมๆ... ทำให้เหมือนลงสองครั้งทำให้ได้เรียนเหมือนลงเขียนแบบ1 กับเขียนแบบ2 

     ... กีฬาในวิชาพละก็มีหลากหลายดี... ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เป็นไง แต่ตอนนั้นได้เรียนตั้งแต่ กรีฑา(เน้นวิ่งเก็บคะแนน), บาสเก็ตบอล, วอลเลย์บอล, แชร์บอล, แฮนด์บอล, ปิงปอง, เทควันโด, ยูโด, เบสบอล(มีไม้แค่อันเดียว, ถุงมืออีก 4 ซึ่งเก่ามาก), เทนนิส, แบดมอนตัน, ลีลาศ ...(ทั้งหมดที่กล่าวมาคือเคยได้เรียนตั้งแต่ม.1-6)

      ... เด็กๆมีอิสระให้การตั้งชมรมขอแค่ชมรมมีกิจกรรมจริง ดูมีประโยชน์ คนครบตามที่กำหนด... และสร้างชื่อให้โรงเรียนจะมาก... ตอนม.3 อาจารย์พละท่านหนึ่งชวนเด็กห้อง3/1ทั้งห้องตั้งชมรมยิงปืน(พอดีมีรุ่นพี่ติดเยาวชนทีมชาติ) ...ตอนมาม.4เพื่อนๆ และอาจารย์ที่ปรึกษาห้อง(ซึ่งเป็นอาจารย์ชีวะ) ชวนกันตั้งชมรมปฏิบัติการชีวะ ...(ซึ่งตอนนั้นเริ่มจากการที่โรงเรียนมีกิจกรรม ติววิชาการ แล้วกลุ่มที่เป็นสตาฟหมวดชีวะตอนนั้นก็ได้ตั้งชมรมขึ้น) 

...เรื่องดีๆมันก็เยอะ      .......เรื่องแย่ๆมันก้แยะ....... ขึ้นอยู่กับว่าเราจะรับรู้และเข้าถึงตรงนั้นมากแค่ไหน... 

............. ท้ายที่สุดก็รักโรงเรียนเหมือนเดิมจริงปะ? ..........แต่ระดับความผูกผันแต่ละคนคงไม่เท่ากัน

เด็กเบ็ญฯเหมือนกันครับอยู่ห้อง 1/3 ครับ