5 เทคนิคเรียกความมั่นใจให้กลับคืน 
จาก 5 นักเขียนชื่อดัง

สวัสดีชาวไรเตอร์ทุกคนค่ะ มาพบกับพี่น้ำผึ้งอีกแล้วนะคะ ในวันนี้พี่ก็มาพร้อมกับเทคนิคดีๆ ที่เป็นประโยชน์สำหรับน้องชาวเด็กดีทุกคนค่ะ น้องๆ คะ ไหนใครที่เขียนนิยายแล้วรู้สึกไม่มั่นใจในผลงานของเราบ้าง ไหนใครที่ไม่มั่นใจในฝีไม้ลายมือของตัวเองยามเขียนนิยายบ้าง พี่น้ำผึ้งเชื่อว่ามีน้องๆ ชาวเด็กดีหลายคนไม่น้อยเลยค่ะที่มีอาการนี้ รวมทั้งตัวพี่เองด้วย (ฮา) ไอ้เจ้าอาการสูญเสียความมั่นใจในตัวเอง หรือสงสัยและไม่แน่ใจว่าความสามารถของตัวเองมันดีขนาดนี้จริงๆ หรือ เนี่ยเขาเรียกว่า ‘Self-Doubt’ ค่ะ

มีนักเขียนไม่น้อยเลยนะคะที่เผชิญกับความรู้สึกนี้ในตอนที่เขียนนิยาย ซึ่งมันก็อาจมีผลกระทบกับเราไม่มากก็น้อย ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจของแต่ละคนค่ะ สำหรับคนที่ตกอยู่ในภาวะดังกล่าวก็มักจะเกิดความสงสัยว่านิยายที่เราเขียนนั้นมันดีแล้วไหม? ถูกต้องแล้วหรือเปล่า? จะมีคนอ่านมั้ย? อะไรทำนองนี้ค่ะ แล้วก็เช่นกัน บ่อยครั้งที่เรามักจะตัดสินนิยายตัวเองว่า “เฮ้ย ภาษาไม่ได้เรื่องเลย ไม่เห็นน่าสนใจ” หรือ “แย่จัง งานของฉันไม่ดีเหมือนคนอื่นเลย” นั่นละค่ะ นอกจากจะวิพากษ์วิจารณ์งานของตัวเองแล้ว บางรายหนักถึงขั้นต่อว่าและลงโทษตัวเองเลยค่ะ คิดว่าตัวเองไม่เก่งและไม่ดีพอที่จะเขียนนิยาย ท้ายสุดก็อาจส่งผลให้เราเลิกเขียนนิยายเลยก็ได้นะคะ
 

โดย ภาวะ self-doubt นี้จะทำให้นักเขียนเกิดความรู้สึกลังเล ท้อถอย และขาดพลังในการเดินต่อไปให้ถึงจุดหมาย อีกทั้งยังส่งผลให้เกิดพฤติกรรมต่างๆ ตั้งแต่เวิ่นเว้อ หลบเลี่ยง กลบเกลื่อน เก็บตัวและท้ายสุดคือกลายเป็นโรคซึมเศร้าไปโดยปริยายค่ะ โอ้โห แค่อ่านแล้วก็รู้สึกน่ากลัวแล้วนะคะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเรามาดูวิธีรับมือกับอาการ self-doubt ตามแบบฉบับของ 5 นักเขียนชื่อดังกันดีกว่าค่ะ

 

นักเขียนเจ้าของผลงานเรื่องสั้นสยองขวัญอย่างเรื่อง “Paper Tigers” และ “Sing Me Your Scars” โดยงานเขียนของเธอนั้นได้รับเลือกให้เข้าขิงรางวัล “Bram Stoker Award” ถึงสองครั้งด้วยกัน มาดูกันเถอะว่าเธอรับมือกับอาการ self-doubt ยังไง
 

“จริงๆ นักเขียนทุกคนมีช่วงเวลาที่สูญเสียความมั่นใจในตัวเอง อยู่แล้ว เพราะงั้นเวลาที่รู้สึกหดหู่หรือท้อถอยก็ขอให้รู้ว่าคุณไม่ได้เป็นอยู่คนเดียวค่ะ หลายครั้ง ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เก่งอย่างที่ทุกคนคาดหวัง พอคิดแบบนั้นทีไร ก็จะรู้สึกเฟลมาก กลายเป็นดราม่า แล้วก็พานคิดไปว่า ความสำเร็จที่ได้มา ไม่เหมาะสมกับเรา ต่อมา ฉันก็เริ่มเปรียบเทียบงานเขียนกับคนอื่น และนั่งคิดมากกับข้อบกพร่องของตัวเอง 

จริงๆ แล้ว ความรู้สึกนี้เป็นวงจรที่น่าเกลียด ทางเดียวที่จะหยุดมันได้คือเลิกคิดค่ะ อ่านเยอะๆ ไปดูหนังบ้าง ออกไปเที่ยวกับเพื่อนอะไรอย่างนี้ แต่ต้องอย่าลืมเขียนนิยายค่ะ พอสบายใจแล้ว ความรู้สึกด้านลบก็จะเริ่มดีขึ้น จากนั้น ทุกครั้ง เวลาเขียนนิยาย ฉันจะคิดเสมอว่าเราทำเพราะเรารักมัน มันไม่เกี่ยวว่าจะได้รางวัลหรือไม่ได้ หรือนิยายเราจะขายได้เท่าไร มันเกี่ยวที่ว่าคุณจะถ่ายทอดเรื่องราวของคุณออกมายังไง นั่นแหละค่ะสิ่งที่สำคัญ”

 

นักเขียนนวนิยายที่บอกเล่าวิธีรับมือกับอาการ self-doubt ไว้ในหนังสือ “Negotiating with the Dead: A Writer on Writing”
 

“ฉันเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาก่อน เลยอยากจะบอกคนที่กำลังตกอยู่ในภาวะนี้ว่า ฉันอยู่ข้างๆ คุณเสมอนะ คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะงั้นอย่าลงโทษตัวเองเลย เป็นนักเขียนต้องระวังอารมณ์เสมอ เพราะบางครั้ง เรากำหนดอารมณ์ตัวเองไม่ได้อย่างที่ตั้งใจไว้ ก็เลยกลายเป็นทำร้ายตัวเอง แต่ความจริงแล้ว ความรู้สึกแย่ๆ นี้ ไม่ได้โหดร้ายพอจะฆ่าเราได้ อย่าเพิ่งตัดสินว่างานตัวเองไม่ดี อย่าเพิ่งตัดสินว่างานตัวเองไร้ประโยชน์ หน้าที่ของเราคือ พยายามต่อไป และปรับปรุงงานเขียนอย่างสม่ำเสมอ แล้วงานของเราก็จะดีขึ้น และความรู้สึกนั้นก็จะดีขึ้นด้วย”
 

หนึ่งในนักเขียนที่ได้รับ “New York Times Bestseller” ทั้งทางด้านงานเขียน บรรณาธิการ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักแต่งเพลง ผู้สร้างภาพยนตร์และอีกมากมาย (โอ้โห พี่ท่านสุดยอดมาก!) ซึ่งเขาก็ได้บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอาการ self-doubt ของเราลงบนนิตยสาร “The Art of Horrible People” ไว้ดังนี้
 

“ผมไม่ค่อยมีปัญหาสับสนในตัวเองเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่ ผมจะรอให้ตัวเองพร้อมก่อนค่อยเขียน แต่ก็พอจะเข้าใจความรู้สึกนี้ สำหรับผม มันแบ่งออกได้เป็นสองข้อ คือ  

• บางครั้ง ผมไม่ได้เตรียมตัวเพียงพอ ก่อนจะเขียน ไม่ได้ค้นหาข้อมูลมากพอ หรือไม่ได้ร่างพล็อตมาก่อน วิธีแก้ปัญหาของผมคือ ต้องเตรียมสองอย่างนี้ให้พร้อม จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมากหรือสงสัยตัวเองในภายหลัง  
• ผมไม่ได้อินกับงานที่เขียน ถ้าหากว่ารู้สึกแบบนี้ ผมจะหยุดเขียน ไปทำอย่างอื่นก่อน พอเริ่มอิน ค่อยกลับมาเขียนต่ออีกครั้ง 
   

สำหรับผม เวลาจะเขียนอะไรสักอย่าง ผมมักจะได้แรงบันดาลใจจากการทำงานร่วมกับผู้อื่น การได้เห็นคนในแต่ละอาชีพ ทำงานอย่างเชี่ยวชาญ กระตือรือร้น และตั้งอกตั้งใจ เป็นสิ่งที่ดีมาก เพราะคนเหล่านั้น รู้ในสิ่งที่ผมไม่รู้ ผมจะแลกเปลี่ยนถกปัญหากับพวกเขาจนกว่าจะหายสงสัยหรือหายสับสน และสุดท้าย ก็จะได้แรงบันดาลใจใหม่ๆ ที่มีประโยชน์ต่องานเขียนของผม" 

“ถามว่าผมรู้ได้ยังไงว่าพร้อมแล้ว หรือรักในงานเขียนชิ้นนั้นจริงๆ ผมขอตอบว่า... ความรู้สึก "พร้อม" ที่จะเขียน ก็เหมือนกับเวลาที่ผมรู้ตัวว่าตกหลุมรักนั่นแหละ! ถ้าไม่สามารถหยุดคิดเกี่ยวกับสิ่งนั้นได้ ผมจะเขียนออกมา ทำทุกอย่างเพื่อให้มันมีพลัง และมีความหมายที่สุด 

ตอนนี้การเขียนอะไรยาวๆ อย่างเช่นนิยายหรือซีรีส์ก็เหมือนกับความรักความสัมพันธ์นั่นแหละ ผมขอพูดอย่างนี้นะ ความรักกับงานเขียนนั้นเหมือนกันมาก ถ้าหากเรารู้สึกบางอย่างกับใครคนหนึ่งมากๆ ไม่ว่าจะรัก โกรธหรือเกลียดชัง นั่นเพราะว่าเราแคร์พวกเขามาก ก็เหมือนกัน ถ้าเราสับสนในตัวเองหรือรู้สึกไม่สบายใจเวลาที่เขียนงาน นั่นเป็นเพราะเราแคร์งานของเรามากและอยากให้มันออกมาดีนั่นเอง" 
 

พอล เทรมเบลย์ (Paul Tremblay)