องค์หญิงซ่าหยา ถูกนำตัวมาเป็นสตรีบรรณาการ

เพื่อเป็นหลักประกันแห่งความภักดีและเชื่อมสัมพันธไมตรี

จาก ‘ทิเบต’ สู่ ‘แคว้นเหลียน’

จาก ‘องค์หญิง’ สู่ ‘พระสนม’
 

ณ ดินแดนที่แผ่นดินใกล้ผืนฟ้า

นางบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ทั้งยังเปิดเผยและจริงใจ

ณ วังหลังแคว้นเหลียน

นางเป็นดั่งบุปผาที่ซ่อนพิษร้าย แม้แต่รอยยิ้มก็ซ่อนใบมีด
 

บุรุษผู้ครอบครองกายกลับมิมีวันได้ครองใจ

ต้องทำฉันใด...ถึงจะได้ครองคู่กับบุรุษผู้สลักรักในใจนาง