ความคิดถึง..ในกวดวิชา

ฉันโทรมาเพื่อจะบอกว่ารัก....ถึงเวลาที่ต้องบอกซักที...ไม่กลัวแล้วจะดูไม่ดี....นาทีนี้ต้องพูดไป...(อีกซักเพลงแล้วกัน)....ก็กำลังคิดฮอตพอดี....ขอบคุณนะที่โทรมา....ถือสายรอก่อนเด้อค่า...รับช้าก็อย่าน้อยใจ...แหม....พี่ลาเต้ ขึ้นต้นด้วยเพลงแบบนี้น้องๆก็รู้กันหมดเลยว่า พี่ลาเต้ เป็นหนุ่มมาจากดินแดนที่ราบสูงนั้นเอง....อิอิ....แต่ก็ต้องขอขอบคุณ เพื่อนบี้เดอะสตาร์ และพี่ต่าย อรทัย มากๆๆเลยนะครับ...ที่รู้ใจแต่งเพลงได้เข้ากับเนื้อหาใน “คอลัมน์วัยรุ่นกับกวดวิชา” ในครั้งนี้มากๆ

น้องๆเคยไปดูหนังไหมครับ..(พี่ลาเต้นี่ก็ถามแปลก..ใครหละไม่เคยไป)....เคยไหมครับตอนเวลาที่เรากำลังอิน กำลังซึ้ง และกำลังได้อารมณ์อย่างแรงกับหนังเรื่องนั้น....แต่เจ้ากรรมดันมีเสียงรอสายCalling ของพี่เบิร์ดดังมาซะงั้น….เรียกได้ว่าจบข่าวในพระราชสำนักเลยทีเดียว....ไม่พอเท่านั้น...เจ้ากรรมยังมีกะจิตกะใจคุยต่อ..ประมาณว่า “คิดถึงนะ  ดูหนังอยู่  แล้วตัวเองหละ ทำอะไร คิดถึงเขาไหม”.....โอ้แม่เจ้าช่วยลูกด้วย...แหม...นี่แค่การบรรยายเท่านั้น พี่ลาเต้ ยังเซ็งขนาดนี้เลย....และถ้าเป็นของจริงจะเซ็งขนาดไหนยังไงกันหละครับเนี่ย....คงเสียอารมณ์และเสียสมาธิสุดๆ...แต่ว่าไป...เหตุการณ์ลักษณะนี้ใช่ว่าจะเกิดขึ้นในโรงหนังเพียงอย่างเดียวเท่านั้น....แหม...ในกวดวิชาก็ใช่ย่อยนะครับ...งั้นเราไปดูซิว่า...ตามกวดวิชาต่างๆเขามีเรื่องราวเหตุการณ์ความคิดถึงต่างๆจนทำให้คนรอบข้างต้องเสียอารมณ์ และเสียสมาธิกันบ้างหรือเปล่า.....

            คนแรกขอเริ่มต้นกันที่น้องสุดสวย รวมกำไร(แหม...เพราะเธอเล่นใส่กำไรซะเต็มมือเลย....นี่กะว่าในชีวิตนี้จะไม่ขาดทุนเลยใช่ไหมครับเนี่ย...อิอิ...แป๊กไหมเนี่ย...)เธอคือ น้องปอ  อรยุพา ม.6 โรงเรียนสตรีที่มีผู้ชายเรียนด้วย....นั่นก็คือ โรงเรียนสตรีสมุทรปราการ ที่เมืองปากน้ำนั่นเอง...น้องปอขอเวลาคิดสัก 1 นาที 27 วินาที (ขนาดนั้นเลย) ก่อนจะเล่าให้ พี่ลาเต้ ฟังถึงเหตุการณ์ครั้งที่เสียสมาธิว่า...”เคยมีครั้งหนึ่งค่ะ...เรียนรอบวิดีโอ...ประมาณว่าต้องตั้งใจฟังอาจารย์จากทีวีใช่ไหมค่ะ....แต่ไอ้คนข้างหลังนี่ซิค่ะ....โทรศัพท์มันดังบ่อยมากเลย..แต่เขาก็ไม่ยอมรับนะค่ะ...ปล่อยให้ดังอยู่นั่นแหละเกือบ 5 รอบหนะค่ะ....แล้วเสียง Calling melody มันก็เป็นเพลง ยาพิษ ของบอดี้สแลมนะค่ะ...ประมาณเพลงร็อคหนูได้ยินแล้วปวดหัวมากๆไม่มีสมาธิเลย.....กว่าจะเรียกสมาธิกลับมาได้นี่ตั้งนานหนะค่ะ...แต่ว่าไป...หนูก็โมโหให้คนที่มันโทรมาด้วยนะค่ะ...ไม่รู้จะคิดถึงอะไรนักหนา...เขาไม่รับยังจะโทรมาอีกตั้งเกือบ 5 รอบค่ะ”.....แหม...สงสัยเรื่องนี้คนที่คิดถึงและโทรมาคงเป็นเจ้าหนี้แน่ๆ...คู่กรณีของน้องปอเลยไม่ยอมรับสาย..อิอิ...

            คนที่ 2 ก็ขอต่อด้วยน้องที่มาจากโรงเรียนสตรีเหมือนกัน....แต่โรงเรียนนี้เรียกได้ว่าเก่าแก่มากๆเลยนะ....แถมทำเลดีตั้งอยู่ติดแม่น้ำซะด้วย....น้องก้อย อินทิรา ม.6 โรงเรียนราชินี นั่นเอง....น้องก้อยบอกกับ พี่ลาเต้ มาว่า จำได้แม่นเลยอยู่เรื่องหนึ่ง....”เรื่องของหนูประมาณว่าต่างคนต่างคิดถึงค่ะ...แต่ไม่ได้ดูความเดือนร้อนของชาวบ้านเลย....คือตอนนั้นนั่งเรียนอยู่ดีๆก็รู้สึกว่าเหมือนมีขาอะไรมาเตะเก้าอี้นะค่ะ.....ก็เลยหันไปดู...ปรากฏว่าเป็นเพื่อนผู้ชายต่างโรงเรียน....นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ค่ะ....ประมาณว่าสงสัยคุยกับแฟนอยู่.....แต่เขาท่าทาง แบบอายม้วนเลยนะค่ะพี่...สงสัยแฟนจะพูดหวานมา.....แต่จะคุยกับแฟนหนูก็ไม่ว่าหรอก...เขาก็ไม่คุยเสียงดังนะค่ะ...แต่มันรำคาญตรงที่ว่าอายแล้วมาเตะขาเก้าอี้หนูนะค่ะ..”….แหม...น้องก้อยก็นะ....คนเขากำลังคิดถึง กำลังมีความรักกันอยู่ อย่าไปถือสาอะไรเขาเลยครับ...ถือซะว่าทำบุญแล้วกัน...นี่ก็ช่วงเทศกาลกินเจอยู่ด้วย.....

ปิดท้ายกันที่ผู้ชายกันบ้างซึ่งต้องบอกว่าหายากมากๆ......แต่ก็มาลงเอยที่นายมิน  จักรรินทร์  ม.5 โรงเรียนพรตพิทยพยัต (แหมโรงเรียนนี้ พี่ลาเต้ ขอบอกว่าสวยงามมากๆ....อากาศก็ดีมีบ่อน้ำใหญ่ๆด้วย....ที่สำคัญติดทางรถไฟสายตะวันออกเดินทางสะดวกเชียว).....นายมินบอกเล่าเก้าสิบเรื่องความคิดถึงมาอย่างแปลกๆว่า “ผมไม่เคยคิดถึงใครครับ มีแต่ทำให้คนอื่นคิดถึงจนถึงขั้นเสียสติเลยครับ (ขนาดนั้นเลย).... คือตอนนั้นเรียนอยู่...แล้วผมก็เอาข้าวเหนียวหมูปิ้งเข้าไปกินครับ...ขอบอกว่ากลิ่นมันนี้ได้ใจมากๆเลยครับ...ใครได้กลิ่นแทบจะลอยตาม....จนเพื่อนมันบอกว่ามันไม่มีสมาธิจะเรียนแล้วนี่....จนในที่สุดผมก็ทำสำเร็จเพื่อนผมมันออกไปซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งกันหมดเลยครับ...”..ซะงั้น...เจ้าน้องคนนี้...ตอนแรกฟังก็นึกว่านายมินหล่อขนาดทำให้สาวๆคนอื่นๆมาคิดถึงหลงใหล....ที่ไหนได้คิดถึงข้าวเหนียวหมูปิ้งเหรอเนี้ย....เป็นอันสลบ....

            เพราฉันคิดถึงเธอ มันคิดถึง....ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร....555...ขอปิดท้ายแบบไม่ขายหน้าด้วยเพลงของซิลลี่ฟูล์แล้วกัน.....ว่าไปแล้วความคิดถึงนั้นก็เป็นสิ่งที่ดีนะครับ...แต่ควรจะดูเวลาและสถานที่นิดหนึ่ง....ประมาณว่า “คิดถึงช้าๆได้พร่าเล่มงาม” (...มันมีด้วยเหรอเนี่ย...)...อิอิ....แล้วน้องๆหละครับ...ถ้าใครมีเหตุการณ์ในลักษณะเข้ามาบอกเล่าให้ พี่ลาเต้ และเพื่อนๆได้ฟังกันบ้างนะครับ....พี่ลาเต้ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นแนวไหน...แต่ที่สำคัญสุดๆอย่าลืมใส่อีเมล์มาด้วยนะครับ...เพราะเดี๋ยว พี่ลาเต้ จะติดต่อกลับไปไม่ได้นะ....แต่ถ้าใครอยากติดต่อกับ พี่ลาเต้ ไม่ว่าจะทางอีเมล์ หรือ Msn ก็สามารถเข้ามาได้ที่ทาง latae@dek-d.com ครับผม....สำหรับวัยรุ่นกับกวดวิชาในครั้งนี้จะเป็นเรื่องอะไรนั้น...ต้องตามดูนะครับ...ห้ามกระพริบตาเลยทีเดียว...อิอิ...วันนี้ไปแล้ว....สวัสดีครับ...